امروزه با توجه به پیشرفت فناوری و علم پزشکی، مسئلهی افزایش طول عمر انسان همواره مورد توجه است. با این حال، این سؤال مطرح میشود که آیا ممکن است از نظر بیولوژیکی برای طول عمر انسان حداکثر مشخصی وجود داشته باشد، بهطوریکه هر چقدر هم علم پزشکی و فناوری پیشرفت کند، نتوان از آن عبور کرد؟ دانشمندان در تحقیقات جدید نشان دادهاند که پاسخ این سؤال منفی است. به نظر میرسد که پس از سن ۱۰۵ سالگی خطر مردن هر سال یکسان باقی میماند!
در گذشته، این نظریه مطرح شده است که خطر مردن با افزایش سن بهصورت نمایی افزایش پیدا میکند، بهطوریکه فردی که هفتاد سال سن دارد، در مقایسه با فردی که سیساله است، در معرض خطر بسیار بالاتری برای مردن قرار دارد.
Image credit: truthstar.com
با این حال، نظریهی دیگری مطرح شده است که گرچه با افزایش سن خطر نسبی مرگ افزایش پیدا میکند، ولی پس از سن معینی، با افزایش سن سرعت افزایش ریسک مردن کمتر میشود. بهعنوان مثال، گفته میشود که خطر مردن برای یک فرد ۴۵ ساله و یک فرد ۳۵ ساله با یکدیگر بسیار متفاوت است، ولی در مورد یک فرد ۱۰۰ ساله و یک فرد ۱۱۰ ساله تفاوت چندانی ندارد.
البته این احتمال نیز مطرح شده است که علت مسطح شدن منحنی ریسک مردن در سنین بالا، کم بودن دادهها بوده است. ولی امروزه دادههای بیشتری در این زمینه به دست آمده است.
در این مطالعهی جدید، محققان بر روی دادههای بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ در مورد نرخ زنده ماندن حدود ۳۸۰۰ فرد ایتالیایی که همگی بالای ۱۰۵ سال عمر داشتند، تحقیق و مطالعه کردند. در ایتالیا، سوابق مربوط به جمعیتهای شهری هرساله در ماه ژانویه جمعآوری میشود.
محققان مشاهده کردند که خطر مردن در هر سال تا سن ۸۰ سالگی بهصورت نمایی افزایش پیدا میکند، ولی بعد از آن سرعت افزایش آن کم میشود، و نهایتاً پس از سن ۱۰۵ سالگی یکنواخت میشود. از این سن به بعد، خطر مردن در هر سال با سن ۱۰۵ سالگی یکسان است و حدود ۵۰‑۵۰ است.
