نظریهی «مهبانگ» (Big Bang) از نظریههای مهم فیزیک است که اکثر مردم با آن آشنا هستند. ولی آیا میدانید نام آن از کجا آمده است؟
نکتهی جالب آن است که این نام برای نخستین بار توسط شخصی به کار برده شد که اعتقادی به این نظریه نداشت و قصد استهزای آن را داشت.
فیزیکدانی به نام فرِد هویل در روز ۲۸ مارس ۱۹۴۹ در مصاحبه با بیبیسی داشت در مورد منشأ جهان صحبت میکرد و نظریهی حالت پایدار را که خود به آن باور داشت، توضیح میداد. او تأکید کرد که نظریهی حالت پایدار با نظریهای که بر اساس آن کل گیتی در یک «بیگبنگ» (بانگ بزرگ) در گذشتهی دور به وجود آمده است، تفاوت زیادی دارد. این نخستین استعمال واژهی بیگبنگ بود و با توجه به پخش آن از رادیوی بیبیسی به زودی بهعنوان نام این نظریه مقبولیت یافت.
نظریهی مهبانگ به دنبال کشف انبساط جهان توسط ادوین هابل ابداع شود در ابتدا، ژرژ لومتر نظریهی «تخم کیهانی» را پیشنهاد کرد. در دههی ۱۹۵۰ با کشف تابش زمینهی کیهانی، شواهد دیگری به نفع مهبانگ به دست آمد.
