بزوار اصطلاحی است که به معنای تجمع مواد غیرقابل هضم در دستگاه گوارش است که گاه موجب انسداد میشود. بزوار معمولاً در معده تشکیل میشود، ولی گاه در رودهی کوچک و ندرتاً در رودهی بزرگ نیز تشکیل میشود.
برخی عوامل زمینهای احتمال تشخیص بزوار را افزایش میدهند، از قبیل سابقهی جراحی معده که موجب تأخیر در تخلیهی معده میشود؛ کوچک بودن معده یا ظرفیت تولید اسید معده؛ دیابت و بیماری کلیوی؛ تهویهی مکانیکی؛ و سرانجام، بزوار ناشی از مو (تریکوبزوار) در افرادی که اختلالات روانی یا تکاملی دارند، شایعتر است.
برای انواع خاص بزوار، نامهای ویژهای استفاده میشود:
فیتوبزوار از مواد گیاهی غیرقابل هضم، مانند سلولز، به وجود میآید. اینها شایعترین نوع بزوار هستند و بر اثر خوردن کرفس، کدو، آلو، کشمش، ترهفرنگی، چغندر، خرمالو، و پوست تخم آفتابگردان تشکیل میشوند.
تریکوبزوار از الیاف مو یا لباس حاصل میشود و بیشتر در افرادی که دچار اضطراب یا اختلال روانی هستند، ایجاد میشود.
فارماکوبزوار بر اثر داروهایی که در دستگاه گوارش به خوبی حل نمیشوند، ایجاد میشود.
بزوار میتواند موجب بیاشتهایی یا تهوع و استفراغ و احساس سیری زودرس شود. گاهی نیز موجب زخم معده، خونریزی روده، و انسداد میشود.
در صورتی که بزوار خودبهخود دفع نشود و با دارو قابل حل نباشد، ممکن است نیاز به عمل جراحی داشته باشد.
