Goodnight,
This will be my first post here and I don't know where to start.
If I have to start with the nights at first, when the nights come, I think a lot.
When darkness falls, the feelings that fall with the darkness are often put into words.
The feeling of longing is always with me. What you miss changes, but the thoughts take you where you want the most. In fact, you suddenly realize that you are thinking at that moment, even if you don't think about it in normal times.
Then you think of many situations that you can't succeed in, you think of something else to get rid of them, but it still does not come to your mind.
As the hours progress, a line from a poem comes to your mind and you sing it;
"I'm neither at the end of a night nor at the beginning of a day, in the middle of both"...
İyi geceler,
Buradaki ilk yazım olacak ve nerden başlayacağımı bilemiyorum.
İlk başta gecelerden başlamak gerekirse geceler olunca çok düşünürüm.
Karanlık çöktüğünde karanlıkla birlikte çöken duygular sözlere dökülüyor çoğu zaman.
Özlem duygusu her zaman yanımda bulunuyor.Neyi özlediğin değişiyor ama düşünceler seni en çok istediğin yere götürüyor.Aslında normal zamanlarda aklına gelmese de o an birden bire düşündüğünü anlarsın.
Sonra başaramadığın çok durum gelir aklına bunlardan kurtulmak için başka bir şeyler düşünürsün ama yine olmaz yine gelir aklına .
Saatler daha da ilerlediğinde bir şiirden bir dize gelir aklına ve onu söylersin;
" Ne bir gecenin sonundayım ne bir günün başında ikisinin tam ortasında "...
