Przeglądam relacje na Instagramie a tu nagle ktoś zaczyna nawijać do mnie o żałobie klimatycznej. Post sponsorowany. Aż dwa razy przewinąłem, żeby jeszcze raz posłuchać tej nawijki. A potem spisałem ją dla potomnych.
Co to jest żałoba klimatyczna? Jak radzić sobie z emocjami w antropocenie? I co zrobić kiedy nie mamy już siły żeby zmieniać świat? O tym porozmawiamy my, osoby młode, z wami osobami młodymi, ponieważ czujemy, że te problemy najbardziej dotyczą naszego pokolenia. O emocjach, doświadczeniach i zjawisku depresji klimatycznej porozmawiają... [tu wymieniali jakieś zagraniczne nazwiska, których początkowo nie spisałem, a potem już nie byłem w stanie wrócić do tej relacji]
No i cóż, spisałem sobie ten tekst, bo ta relacja to dla mnie znak obecnych czasów, w których największym problemem młodych polskich aktywistów jest klimat (aż przypomniały mi się studia kulturoznawcze, na których był to jeden z głównych motywów). Nie wojna za wschodnią granicą, nie tysiące realnych żałób po zabitych na froncie lub we własnych mieszkaniach, na które spadły rakiety, nawet nie groźba, że nas może spotkać to samo, tylko właśnie żałoba klimatyczna... Nawet nie wiem jak to skomentować.