Was it the mock-up she showed me? / Bana gösterdiği maketten miymiş? (Eng-Tr) <NonFiction>

To her who managed to stir my mind and my heart, even my personality that I am sure of, before Valentine's Day is over...

While I do not hesitate to knock on the doors of failure that have been opened to me until the end, this perfection in my eyes is now sinking into my beloved eyes. For the first time, while I was calling out to her with my music, and him being his ears clogged for me, I was no longer surprised by the successive surprises.

Her shoulders, narrowed by the responsibilities her family had placed on her, and her dark eyes, narrowed by the pain she suffered mentally, not physically, told a lot as the notes of my flute echoed. The breaths I take in rests have turned into war cries of value that she does not want to give me and that I want to get from her, rather than my struggle to hold on to life.

My music has become a coffin for me. They made concrete from the ashes of my heart and poured it on my head of my mausoleum. The river where I threw the ashes of my hearts turned into a huge tomb, and I went swimming willingly. I wasn't content with just looking from the bridge. Already open doors did not prevent me from reaching the bridge, and she did not hold my shadow.

She wanted to let go before she could hold it, she wanted to stay away, even passing by it became a nightmare to her family's dreams. She has always lived with the dream of holding her father's hand and taking shelter at her mother's feet.

Then I saw her lying somewhere. She always told it like this to her friends she had never introduced me. I've seen it, but what has changed? Did she want to be the owner of my third heart, which is now far away and in my Can's hands, did she succeed? Or did she want it with her shrunken heart?

I was pretty sure she had more than one heart afterwards. Have I been able to get closer to her heart, which is in the hands of the one and only one? Could I see it from afar? Was it the mock-up she showed me?

While the questions that I can't get answers to, like the door to failure, were welcoming me with love, I gave up on giving my love from the very beginning. Her not wanting the third one had made everything easier. We didn't reach out in our shadows, why? Why didn't we reach out? Why is her squinted eyes on me?

She became my eleventh note that sank more than my if onlys, added the ninth color to my rainbow that she painted with her lies. She carved my tombstone, the concrete of which was made from the ashes of my hearts. I still wonder why?

I still wonder what she wanted. I still wonder if the snowy weather with her shirt on will make her sick? Does the dust hurt her badly when it gets into her black eyes?

Even the backlash of the chances that I gave, could not draw their lines on the questions. What happened to me has already happened, and I said to myself 'What would happen if she goes away?'. The decisions of my brain, which I now adorn with scars and jewels, haunt me.

I am constantly writing questions, preparing exams for myself lately. I started giving grades from exams that my hearts couldn't answer anyway and the winner was already clear. I carry the two people she has given me with me, like a dagger that I can draw when the time comes. The fact that they are not even hidden in my boots, which I do not miss, makes me feel safe, like a danger that I am not. I haven't found any gems for the daggers yet, she didn't give me that reason, but I think it's close. But maybe for the first time I don't want to hurt. Even if she doesn't hold my hands, even if she makes me make a dagger, I don't want to hurt anymore...

This time, my questions arise, alternating with these feelings. Am I changing? If I'm changing, am I going back to my old self? Will the ones I still hate in the old me will become my comrades again? Or will hatred be accompanied by the rubies of Bercestem, red with her blood, in the new me?

Will my paper planes inherited from my Queen guide my daggers to my heart held by my Can? Will my paper planes inherited from my Queen guide my daggers to my heart held by my Soul? Have I broken my Valentine's Day curse again? Did the cold show me the way again? Have the moments when I felt hot actually become my hells again?

Did the thinking give me her cardigan, which she managed to knit despite her long nails? Is that why I felt those hells?

My scar-filled brain suddenly cuts through its questions like books that don't finish their last sentence. Maybe this time the redness of pain will pass. Maybe it will pass this time, the illusion created by my breath turned into jewels with my last breath underwater. Maybe this time it will pass, the wounds opened on my brain that tend to leave scars…

Sevgililer Günü bitmeden, aklımı ve kalbimi hatta emin olduğum kişiliğimi karıştırmayı başaran ona...

Ben, başarısızlığın bana sonuna kadar açılmış kapılarını bile vurmaktan çekinmezken onun, gözümdeki bu mükemmelliği batıyor artık sevdiği gözlerime. İlk kez, ben seslenirken müziğimle ona ve kulakları tıkalıyken bana ardı ardına gelen sürprizler şaşırtmıyordu artık.

Ailesinin ona yüklediği sorumluluklar ile daralmış omuzları, fiziksel değil ama zihinsel olarak çektiği acılardan kısılmış kapkara gözleri çok şey anlatmıştı fülüdümün notaları yankılanırken. Es’lerde aldığım nefesler yaşama tutunma savaşım değil de onun bana vermek istemediği ve benim yana yakıla ondan almak istediğim değerdeki savaş çığlıklarına dönüşmüş.

Müziğim tabut olmuş bana. Baş ucuma, kalplerimin küllerinden beton yapıp dökmüşler anıt mezarımın. Kalplerimin küllerini attığım nehir koca bir mezara dönüşmüş, isteyerek yüzmeye de gitmişim. Sadece köprüden bakmakla yetinmemişim. Zaten açık kapılar köprüye ulaşmamda engel olmamış bana, o da tutmamış gölgemden.

Bırakmak istemiş daha tutmadan, uzak durmak istemiş, yanından bile geçmek kabus olmuş ailesinin süslediği rüyalarına. Hayali ile yaşamış hep babasının elinden tutmanın, annesinin ayak ucuna sığınmanın.

Sonra ben görmüşüm onu uzanırken bir yerlere. Hep böyle anlatırmış hiç tanıştırmadığı dostlarına. ben görmüşüm de ne değişmiş peki? Artık Can’ımın ellerinde, uzaklarda olan üçüncü kalbimin sahibi olmak istemiş de başarabilmiş mi? Ya da istemiş mi bunu küçültülen kalbiyle?

Birden fazla kalbi olduğundan emin oldum sonrasında. Tek ve biriciğim dediğinin elinde olan kalbine yaklaşabilmiş miyim? Uzaktan da olsa görebilmiş miyim? Bana gösterdiği maketten miymiş?

Cevabını alamayacağım sorular, başarısızlığın kapısı gibi beni sevgiyle karşılarken sevgimi vermekten vazgeçmiştim daha en başında. Onun üçüncüyü istememesi kolaylaştırmıştı da her şeyi. Uzanmamıştık ya gölgelerimize, nedendi peki? Neden uzanmamıştık? Neden bendeymiş kısılmış gözleri?

Keşkelerimden daha çok batan on birinci notam oluvermiş, gökkuşağıma yalanlarıyla boyadığı dokuzuncu rengi eklemiş. Betonu kalplerimin küllerinden yapılma mezar taşımı o yontmuş. Hâlâ merak ederim neden?

Hâlâ merak ederim ne istediğini. Hâlâ merak ederim tişörtüyle çıktığı karlı hava onu hasta eder mi? Kapkara gözlerine kaçınca toz canını çok yakar mı?

Verdiğim şansların geri tepişleri bile çizgisini çizememiş soruların üzerine. Bana da olan olmuş ya zaten, bir de o geçse ne olur demişim kendi kendime. Şimdilerde kafamı kurcalıyor yara izleriyle, mücevherlerle süslediğim beynimin aldığı kararlar.

Sürekli sorular yazıyorum, yazılı hazırlıyorum kendime son zamanlarda. Kalplerimin zaten cevaplayamayacağı, kazananın zaten belli olduğu sınavlardan not vermeye başladım. Bana kazandırdığı iki insanı yanımda taşıyorum zamanı geldiğinde çekebileceğim bir hançer gibi. Eksik etmediğim botlarımda saklı bile olmamaları, aslında olmadığım bir tehlike gibi, güvende hissettiriyor. Daha hançerlere mücevher bulamadım, bana o sebebi vermedi ama yakındır diye düşünüyorum. Ama belki de ilk defa can yakmak istemiyorum. Ellerimden tutmamış olsa bile, bana hançer yaptırtsa bile artık can yakmak istemiyorum…

Bu sefer, bu duygularla değişen sorularım ortaya çıkıyor. Ben değişiyor muyum? Değişiyorsam, eski hâlime mi dönüyorum? Eski bende hâlâ nefret ettiklerim bana yoldaş mı olacak tekrar? Ya da yeni bende nefrete Bercestem’in kanıyla kıpkırmızı olmuş yakutları eşlik edecek mi?

Kraliçem’den miras kalan kağıttan uçaklarım, Can’ımın elinde tuttuğu kalbime yol gösterip ulaşacak mı hançerlerime? Sevgililer Günü lanetimi kıramadım mı yine? Soğuk yine yol mu gösterdi bana? Sıcak hissettiğim anlar aslında cehennemlerim mi oldu yine?

Düşünmek uzun tırnaklarına rağmen örmeyi başarabildiği hırkasının üzerime mi verdi? Bu yüzden mi hissettim o cehennemleri?

Yara izleri dolu beynim, sorularını son cümlesini yazmadan bitiren kitaplar gibi kesti bir anda. Belki de geçer bu sefer acıların kızarıkları. Belki de geçer bu sefer su altında verdiğim son nefesle mücevherlere dönüşmüş nefesimin yarattığı yanılsama. Belki de geçer bu sefer beynime açılmış, iz kalmaya meyilli yaralar…

P.S. If you know English AND Turkish, I do that too... If you see a translation discrepancy that was on purpose. I did think this is as proper as I could do. Because there are many differences between these languages.

Not: Hem Türkçe hem de İngilizce biliyorsanız, ben de biliyorum... Eğer çeviri farklılığı görürseniz bunun bilinçli olduğunu bilin lütfen. Bunu yapabileceğim en uygun şekilde yaptığımı düşünüyorum. Çünkü bu iki dil arasında çok fazla fark var.