| 🇬🇧 [en] | 🇩🇪 [de] | 🇫🇷 [fr] | 🇳🇱 [nl] |
|---|
Wanneer je veel op kunstveilingen rondkijkt, dan zie je met regelmaat de naam van Eugène Blot voorbij komen. Zijn naam prijkt als 'fondeur' (bronsgieter) op verschillende beelden van Emmanuel Villanis en ook op die van Camille Claudel. Wie was deze man ?
Op Wikipedia zijn er twee pagina’s met zijn naam, maar de ene Eugene Blot is een schilder en ook de tweede Eugene Blot - een beeldhouwer - blijkt niet de Eugène Blot-de-bronsgieter te zijn die we zoeken.
Als er zo weinig bekend is, dan maakt dat toch nieuwsgierig? Mij wel, tenminste...
Wanneer er geen informatie in Wikipedia staat, en dus geen betrouwbare broninformatie beschikbaar is, wordt het zoeken opeens een stuk lastiger. Voeg daarbij dat de naam Eugène Blot niet echt uniek is in Frankrijk en zo'n zoektocht brengt je overal en nergens...
Zoekmachines geven wel hits, maar geen indicatie van de betrouwbaarheid. Er zijn ook veel antiquairs die in steeds iets andere bewoordingen hetzelfde verhaal herhalen. Het lijkt te zijn overgeschreven van elkaar en grotendeels afkomstig uit de 'Bronsbijbel' van Pierre Kjellberg. Het gaat ongeveer als volgt:
In 1874 wordt een fabriek van ‘kunstzink’ vermeld onder de bedrijfsnaam Blot et Drouard. In 1878 stelt deze fabriek verschillende van haar bronzen imitaties tentoon, waaronder enkele van Guillemin en Dumaige.
Aan het einde van de 19e eeuw is Eugène Blot, waarschijnlijk de zoon van zijn voorganger, uitgever van bronzen beelden en eigenaar van een tentoonstellingsgalerie aan de Boulevard de la Madeleine 5, waar schilderijen van de grote impressionistische schilders, lampen, snuisterijen en bronzen beelden van Constantin Meunier, Hötger, Jouant, Van der Straeten, Roger-Bloch en Camille Claudel te vinden zijn. Al deze bronzen beelden worden uitgegeven door Eugène Blot. Hij bewondert vooral Camille Claudel, van wie hij de werken in beperkte en genummerde oplagen uitgeeft. Hij citeert een zin van Mirbeau en schrijft later dat zij “voor Rodin is wat Berthe Morizot voor Manet is”.
Nadat hij zich uit het bedrijfsleven heeft teruggetrokken. Eugène Blot in 1937-1938 “de productie- en uitgaverechten op verschillende modellen van de beeldhouwers” waarover hierboven sprake was, overdroeg aan Leblanc-Barbedienne. Hij vermeldt in die periode dat hij vroeger kunstuitgever was in de Rue Richepanse 11 en dat zijn fabriek zich in de Rue des Archives 84 bevond.
De tekst is interssant, maar bevat weinig concrete, feitelijke gegevens over Eugène Blot, zoals voorna(a)m(en), geboorte- en overlijdensdata en zeker geen bronverwijzingen, alleen een paar adressen…
Uiteindelijk blijkt zijn lintje als Ridder in het Legioen van Eer, te leiden naar een afschrift van zijn geboorteacte - (website Leonore) en vind ik daarna meer gegevens in Geneanet:
We weten nu zeker dat zijn volledige voornamen Louis Eugène luiden en dat hij de zoon en opvolger is van zijn vader François Louis Blot, de oprichter en mede-eigenaar van 'BLOT & DROUARD'.
Deze bronnen bevatten voldoende gegevens voor een (kleine) familiegeschiedenis en stamboom.
Gehuwd 22 april 1882 te Parijs met Alice Labouriau (1861-1932) en hun kinderen:
Bronnen
De vader van Eugène, François Louis Blot, richt in 1854/55 onder de naam 'Blot & Cie.' de 'Fabrique de Zinc d'Art' op. Daarvoor was hij medewerker bij diverse bronsgieters. In 1862 doet hij mee aan de internationale tentoonstelling in Londen, waar hij ook wordt beloond met medailles.
Een jaar later, in 1863 komt zijn zwager Drouard in het bedrijf en gaan ze samen verder onder de naam 'Blot et Drouard'. In (o.a.) 1867 staat Blot et Drouard weer op een internationale expositie, waar ze -opnieuw- lovende kritieken ontvangen.
De onderneming richt zich op smaakvolle kunstvoorwerpen, die uitgevoerd worden in hoge kwaliteit. Door het gebruik van zink - wat goedkoper is dan brons - worden de producten betaalbaar voor mensen met een smallere beurs. Deze gedachte, die kenmerkend is voor de Art-Nouveau, zit dus al vroeg in het hoofd bij Blot !
Het bedrijf richt zich overigens niet exclusief op de 'Zinc d'Art', het blijkt ook bronzen beelden te produceren. Zo exposeren ze op de Salon van 1876 "Bianca", een beeld in brons (bron).
Het bedrijf heeft een zodanig succes dat Blot sr. in 1881 beloond wordt met de benoeming tot Ridder in het Legioen van Eer (Chevallier de la Legion d'Honneur).
Enkele producten van Blot & Drouard:
Na het overlijden van zijn vader in 1885 neemt Eugène het bedrijf over; eerst nog in samenwerking met Drouard, vanaf 1894 geheel zelfstandig en onder zijn eigen naam : 'Eug. Blot Fils'. Nog wel met de vermelding 'successeur de Blot & Drouard' (opvolger van Blot & Drouard, zie hieronder), want een goede betrouwbare naam is veel waard !
De website van het Musée d'Orsay vermeldt de vestigingen van de 'ateliers' en laat ook zien dat Eugène vanaf 1899 eigen 'magasins' -winkels of galeries- opent.
Er is weinig tot niets bekend over hoe de zaken gaan. Het eigen gieterij-atelier stopt in 1912, waarna hij blijkbaar tot 1936 als 'éditeur' (uitgever) van beelden en galeriehouder verder gaat. Hij concentreert zich dus op het contracteren van kunstenaars, de financiering van de productie, auteursrechten en de kunsthandel. Het daadwerkelijke gietwerk van bronzen beelden laat hij aan anderen over.
Zijn zoon Jacques-Émile is een tijd actief in het bedrijf als kunsthandelaar. Hij besluit later zich geheel te wijden aan het schilderen, waarin hij ook succesvol is.
De 1e wereldoorlog (1914-1918) moet de zaken vrijwel geheel hebben stilgelegd, daarna lijkt Eugène Blot te zijn doorgegaan. De crisisjaren -wellicht in combinatie met zijn leeftijd en het ontbreken van een opvolger- leiden tot een einde van de onderneming in 1936. Na de beëindiging doet hij in 1937-1938 de rechten tot uitgifte van de goedlopende werken over aan de bekende bronsgieter Leblanc-Barbedienne.
Het assortiment verandert nadat Eugène het roer heeft overgenomen van Blot & Drouard. Hij begint met het gieten en uitgeven van kunstwerken en zoals gezegd, opent hij een tentoonstellingsruimte aan de Boulevard de la Madeleine 5, waar naast bronzen beelden ook schilderijen van grote impressionistische schilders te zien zijn.
Eugène Blot heeft beelden gemaakt en uitgegeven voor veel verschillende kunstenaars, de meeste zijn bekende namen geworden. Hij had er blijkbaar een neus voor:
Om nog meer cachet te geven aan het kunstwerk plaatst de gieter - jawel! - een cachet of handtekening. Dit cachet geldt als kwaliteitskeurmerk, bewijs van echtheid en is natuurlijk reclame voor de gieter/uitgever zelf. Eugène Blot gebruikt verschillende manieren om de beelden te merken, die hij uitgeeft en/of zelf, in zijn eigen atelier heeft gegoten.
| Cachet of signature | Tekst | Omschrijving |
|---|---|---|
| "BLOT . FT" | Handgeschreven naam in blokletters, met de toevoeging 'FT' in kleinere blokletters | |
| "E. BLOT . FT" | In blokletters en handgeschreven naam met initiaal en met de toevoeging 'FT' in kleinere blokletters | |
PARIS | Oogvormig poinçon/pons merkteken, wanneer er sprake is van een genummerde uitgave vergezeld van het nummer, in dit geval: '1'. | |
5 BD DE LA MADELEINE | Oogvormig poinçon/pons merkteken met no. 5 in het midden, wat in dit geval niet een serienummer maar het adres van zijn galerie betreat. | |
BLOT Paris | Driehoekig cachet met de tekst 'E.BLOT Paris' binnenin de driehoek. | |
| Eugène Blot | Handtekening op papier. |
De toevoeging "FT" is een verkorting van het latijnse "FECIT", vergelijkbaar met het moderne "made by".
Behalve industrieel en liefhebber van beeldhouwkunst, was Eugène Blot ook een amateur, verzamelaar en handelaar in beeldhouw- en schilderkunst. Tegen het einde van zijn leven organiseert het beroemde veilinghuis L'Hôtel Drouot tweemaal een openbare veiling van zijn collectie. De catalogi zijn online te bekijken en bieden een mooi inkijkje in zijn persoonlijke voorkeur:
Van Gogh, Van Dongen, Cézanne, Lautrec, Manet, Matisse, Renoir, Camille Claudel, Rodin... om er maar een paar te noemen. Het kan niet ontkend worden dat Eugène een goede neus had voor kunst en kwaliteit !
| 🇬🇧 [en] | 🇩🇪 [de] | 🇫🇷 [fr] | 🇳🇱 [nl] |
|---|
