สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน

วันนี้สายๆ บัวต้องไปรับเสื้อนักเรียนของลูกชายคนเล็ก ที่ร้านขายชุดนักเรียน ก็เมื่อหลายวันก่อนบัวพาลูกๆ ไปซื้อชุดนักเรียนใหม่ แล้วของลูกชายคนเล็กต้องปักชื่อด้วย ทางร้านเขานัดรับวันนี้ ระหว่างรอรับเสื้อบัวก็หันไปเห็นรองเท้าสกอลล์อยู่ 2 คู่ วางอยู่บนชั้น มีสีน้ำเงินกับสีแดง ทำให้นึกถึงอดีตขึ้นมาทันที ในยุค 90 ใครไม่ใช่รองเท้าสกอลล์ถือว่าเชยสุดๆ แต่ถ้าใครใส่สกอลล์นี่จ๊าบสุดแระ

ในยุค 90 นี่ของมันต้องมี ไม่ว่าจะเป็นซาวเบาท์ ฟังเพลงอาร์เอส ยุคนั้นเป็นยุคของอาร์เอสจริงๆ บัวนี่มีทุกชุดทุกอัลบั้ม เวลาเทปออกนี่ต้องถ่อไปซื้อที่ตลาดแม่สอดเลยนะ ค่ารถไป-กลับ 40 บาท ค่าเทป 70 บาท ต้องรับจ้างอยู่หลายวันเลยค่ะ กว่าจะได้

บัวมีเงินซื้อรองเท้าสกอลล์มาใส่ก็ตอนเรียนอยู่มัธมปลายแล้ว สมัยนั้นรองเท้าต้องสกอลล์ กางเกงวอร์มต้องยาชิก้า เสื้อวอร์มก็ต้องเป็นยาชิก้า แหม่ม!!!.... ใครใส่ครบนะ ดูไปเป็นไฮโซขึ้นมาเลยทีเดียว เพราะของพวกนี้ราคาไม่ใช่ขี้ๆ ของมันต้องมี บัวอยากได้ก็ต้องไปรับจ้างในช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ แล้วแต่ว่าใครจะจ้างให้ทำอะไร แต่ส่วนมากแถวบ้านจะทำไร่ข้าวโพดกัน เขาก็จะชอบจ้างเด็กๆ รุ่นบัวนี่แหล่ะค่ะไปปลูกข้าวโพดบ้าง ใส่ปุ๋ยข้าวโพดบ้าง เพราะรุ่นนี้กำลังทำงานดี และค่าแรงไม่แพง ตอนนั้นค่าแรงบัวอยู่ที่วันละ 40 บาท ก็ไปกับเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกัน มันก็จะสนุกค่ะ ทำงานแข่งกัน ไม่เหนื่อยเลย ก็รับจ้างอยู่หลายเดือนเลยค่ะถึงจะได้รองเท้าสกอลล์สักคู่ กางเกงสักตัว เสื้อวอร์มสักตัว ตอนนั้นครอบครัวบัวไม่ได้มีฐานะร่ำรวย อยากได้อะไรก็ต้องใช้แรงงานตัวเองนี่แหล่ะค่ะแลก แต่ก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองลำบากนะ ก็มีความสุขตามอัตภาพ พอได้เห็นรองเท้าสกอลล์ก็ทำให้นึกถึงวันวาน ทุกวันนี้ยังเป็นความทรงจำที่สวยงาม และมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึง