Ayaklarım geri gidiyor,
Ruhum hayata yürümekten aciz,
Rüzgarlarla boğuşan yapraklar gibi,
En ince yerimden tutunuyorum,
Yapayalnız ve sürgün,
Bir iç çekişin arefesindeyim,
En derinimde bir umut, belirsiz,
Kendime bile ölü görünüyorum,
Kimsesiz ve yorgun,
Ciğerim solgun, tenim dökülüyor,
Ay ışığında solgun bir hüzün,
Gün gün karanlığa bürünüyorum,
Çaresiz ve uzak,
Yolcuyum tenha iklimlerde,
Dünyayı çevrelemiş bir acı,
Ben ise ayakta sürünüyorum...
e.avina