"BEN ÇOK AÇIM"
"Bu benim vasiyetimdir. Canım annecim! Senden benim güzel gülüşlerimi hatırlamanı ve yatağımı olduğu gibi bırakmanı istiyorum. Ve sen ablacığım! Arkadaşlarıma de ki: ’O açlıktan öldü...’ Ve sen abiciğim! Üzülme; ama, ikimiz birlikte, ’Biz açız!..’ dediğimizi hatırla. Ey Ölüm meleği! Acele et ve ruhumu al ki artık Cennette yemek yiyeyim. Ben çok açım. Ve ey ailem! Benim için korkmayın. Ben sizin yerinize de Cennette yiyebildiğim kadar çok yiyeceğim"
Bu mektup Suriye'de savaş esnasında açlık çeken bir kız çocuğunun yürek dağlayan mektubudur. Dünya çocukları asla anlamayacak sanırım. Aşağıdaki satırlar haberi okuduğum zaman yazdığım bir şiirdir...
Kaldırımın güneş görmeyen noktasında yosun tutmuş zaman,
Sanki gelip geçenlerden günlük tutuyor,
Bakışlarında dahi umudu kırılmış çocuk,
Bir dirhem varlığına katlanamayan dünya utansın,
Güneş doğmayı unutacak değil ya,
Karanlığı yırtarcasına geliyor hesap günü,
Sen cennet sofrasında doymayı hayal ediyorsun,
Varsın cehennem zalimlere hazırlansın...
e.avina
