ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ဟာ
ေကာင္းကင္က ႀကယ္အေႀကြကုိ ႀကည့္ရင္းျပံဳးတယ္...
ဒါ ကိုျမင္တဲ့ ပညာရိွအဖုိးအုိကေမးလိုက္ပါ
တယ္။
''မင္းကဘာလုိ ့ျပံဳးတာလဲ''
''ႀကယ္ေႀကြလုိ ့ေလ''
''ႀကယ္ေႀကြတယ္ဆုိတာသိလား''
''သိတယ္ ႀကယ္ဆုိတာေႀကြတတ္တယ္
ေနာက္ျပီး ႀကယ္ဟာ
ေႀကြတဲ့အခါပုိလွတယ္ ဒီေလာက္ပဲ''
''တကယ္ေတာ့ ႀကယ္ေႀကြတယ္ဆုိတာကုိ မင္းမသိဘူးပဲ''
''အင္းေပါ့ သိသြားရင္ ဘယ္ျပံဳးႏုိင္ပါ့မလဲ ခင္ဗ်ားလုိ
ခပ္တည္တည္ႀကီးျဖစ္ေနမွာေပါ့
အနည္းဆုံးေတာ့ က် ဳပ္ကမွ ျပံဳး လုိက္ရေသးတယ္''
အဖုိးအုိ မခံခ်ိမခံသာျဖစ္သြားတယ္..
''ဒႆ နမပါတဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ေပါ့ပ်က္လြန္းတယ္ကြ''
''ဟုတ္လား ဒါဆုိရင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမပါတဲ့
ဒႆနကလည္း
ေလးလံလြန္းမယ္ ထင္ပါရဲ့''
''ငါ့ဒႆနေတြကုိနားလည္ဖုိ ့
မင္းေခါင္းထဲမွာ ေနရာရွိပုံမရဘူး''
''က် ဳပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိခံစားဖုိ ့
ခင္ဗ်ားႏွလုံးသားမွာ ေနရာရွိပုံမရဘူး''
''လူဆုိတာေတြးေတာရမယ္ကြ''
''လူဆုိတာေပ်ာ္ရႊင္ရမယ္ဗ်''
''ငါကေတြးေတာရတာကုိ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္''
''က် ဳပ္က ဘယ္လုိေပ်ာ္ရႊင္ရမလဲ ေတြးေတာေနတာ''
''မင္းႀကည့္ရတာ စာဖတ္ပုံမရဘူး'
''ခင္ဗ်ားႀကည့္ရတာ စာကျပန္ဖတ္တာကုိခံေနရပုံပဲ''
အဖုိးအုိ ေဒါသထြက္လာတယ္..
ဒီဂ်စ္ပစီကုိႏုိင္ေအာင္မေျပာႏုိင္တာ ကုိ မခံခ်ိမခံသာျဖစ္လာတယ္
''ငါက အရင္က ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ကြ
ေနာက္ပုိင္းမွ ပညာေတြတတ္ျပီး
ပညာရွိအဖုိးအုိရယ္လုိ ့ျဖစ္လာတာ''
''က် ဳပ္က အရင္ ပညာရွိတစ္ေယာက္ဗ်
ပညာသေဘာကုိနားလည္သြားမွ
ဂ်စ္ပစီျဖစ္သြားတာ''
''ဘယ္လုိ''
''မွတ္ထားပါ က် ဳပ္နာမည္...
ဒုိင္ေအာ္ဂ်ီးနတ္စ္ တဲ့
ေႏွာင္းလူေတြကေျပာႀကတယ္
ေရာင့္ရဲျခင္းရဲ့ဘုရားသခင္
ဒါမွမဟုတ္ ရဲရင့္ျခင္းရဲ့ အရွင္သခင္
က် ဳပ္ဆြဲတဲ့ပုံေပၚကုိ
အရိပ္ကြယ္လုိ ့အလက္ဇန္းဒါးကုိ ေမာင္းထုတ္ဖူးတယ္''
''မင္းေမာင္းထုတ္တဲ့ အလက္ဇန္းဒါးက ငါတပည့္ပဲ
မွတ္ထား ငါ့နာမည္ အရစၥတုိလ္တယ္'
''ေႀသာ္ ခင္ဗ်ားတုိ ့ဆရာတပည့္ေတြက
က် ဳပ္ရဲ့ဒဏ္ကုိ ေတာ္ေတာ္ခံလုိက္ရတာပဲ''
လုိ ့ေျပာရင္း ရယ္ေမာရင္း
ဒုိင္ေအာ္ဂ်ီးနတ္စ္ဟာ ေျခဗလာနဲ ့
ထြက္ခြာသြားတယ္...
အရစၥတုိတယ္လ္ ကေတာ့
ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔
က်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္...
ေႀသာ္
ေနာက္တစ္ခါၾကယ္ေႂကြရင္
ငါျပံဳးလုိက္ရမလားလုိ ့မ်ား
ႏႈတ္ခမ္းကုိက္ခါစဥ္းစားရင္းနဲ႔ေပါ့။