ညက္လွျပာစင္
•••••••••••••••••
`သိုးကေလ
စံကားပြင့္ႏွင့္
ႏိႈင္းတင့္ႏိုးသည္၊ ရဲမ်ိဳးသမီး
ေမာင္ၾကီးႏွမ၊ ညက္လွျပာစင္
မယ့္သည္ပင္သည္ ခရီးသား။´
အထက္ပါ ကဗ်ာေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးကုိ လူတုိင္းနီးပါး သိျပီးသားမုိ႔ ကဗ်ာအေၾကာင္းကုိ အထူးမေျပာေတာ့ပါ။ ပုဂံေခတ္က ကဗ်ာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္၏ ႏွမငယ္အေၾကာင္း ေရးထားတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ စသည္ စသည္ ေျပာၾကဆုိၾက၊ ေရးၾကသားၾကတာလည္း အလုံးသိၾကပါသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ က်ြန္ေတာ္တုိ႔က ျပ႒ာန္းစာ ေဘာင္ရွိ၍ ထုိေဘာင္ကုိ ေက်ာ္လြန္၍မရပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကဗ်ာရသေလး အတြက္ေတာ့ ခ်ဲ႕ထြင္ ေလ့လာေလေလ ေကာင္းေလေလဟု ယူဆပါသည္။
ကဗ်ာပါ ေဝါဟာရမ်ားအနက္ က်ြန္ေတာ္ အထူးစိတ္ဝင္စားမိသည္က ညက္လွျပာစင္´ဟူေသာ ေဝါဟာရေလးျဖစ္ပါသည္။ညက္လွျပာစင္´ကုိ ႏူးညံ့စင္ၾကယ္ေသာ အသားအေရရွိသူ´ဟု ခက္ဆစ္ဖြင့္ထားပါသည္။ညက္လွျပာစင္´တဲ့။ အသားအေရ ညက္ေညာေနတဲ့သေဘာ၊ ခႏၶာကုိယ္မွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့အလွေတြ ရွိေနတဲ့သေဘာ၊ လွေနတဲ့သေဘာ၊ အျပစ္ကင္းစင္ေနတဲ့သေဘာ၊
ဒါဆုိ `ျပာ´ဆုိတာကေရာ။ မီးဖုိထဲက ျပာကုိေျပာတာလား၊ အျပာေရာင္ကုိ ေျပာခ်င္တင္လား။ အလွအပကုိ တင္စားဖြဲ႕ဆုိမႈမွာ ျပာက ဘာကုိဆုိလုိခ်င္တာပါလိမ့္။
အားပါးပါး…။ ဆရာၾကီး တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္က လီရနာ၊ ဂဂၤါ ဧရာဝတီ…စာအုပ္တြင္ `ျပာ´ႏွင့္ပတ္သက္၍ အက်ယ္တဝင့္ ၾကံဆျပထားပါလား။ ဆရာၾကီး၏ၾကံဆခ်က္ကုိ အနည္းငယ္ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါမည္။
ဆရာၾကီးဦးတင့္ေဆြ ျပဳစုေသာ ေပါရာဏကထာအဘိဓာန္တြင္ျပာစင္´ဟူေသာ စကားကုိ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေသာ၊ တီးျပာျပီး၍ စင္ၾကယ္ေသာ´ဟူေသာ အဓိပၸယ္ႏွစ္မ်ိဳးေပးသည္။ညက္လွျပာစင္´ကုိလည္း ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သည္၊ လွပေသာအရြယ္´ဟု အဓိပၸာယ္ႏွစ္မ်ိဳးေပးသည္။ ျမန္မာအဘိဓာန္အက်ဥ္းခ်ဳပ္တြင္ ျပာ´ကုိေကာက္စပါး စသည္မွ အေလအမႈန္မ်ားကုိ ဆန္ခါျဖင့္ ေျမွာက္ခတ္၍ ခြဲထုတ္သည္´ဟူ၍ ျဖစ္၏။ မျပာရေသးေသာ ေကာက္စပါးက ကုန္ၾကမ္း။ အရုိင္း။ ျပာျပီးေသာ ေကာက္စပါးက အယဥ္။ ေၾသာ္…`ျပာ´၌ ယဥ္ျခင္းသေဘာ ကိန္းဝပ္ေစေသာ ေတြးပုံမွာလည္း အံ့ဖြယ္ရာ။ ျမန္မာသည္ လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စကားမ်ားတြင္ စုိက္ပ်ိဳးေရး၏ သေဘာမ်ား ကိန္းဝပ္ေနေလသည္တကား။´
ဆရာၾကီးက အင္းဝေခတ္၊ ေတာင္ငူူေခတ္၊ ေညာင္ရမ္းေခတ္တုိ႔က ကဗ်ာမ်ားကုိ အေျခခံ၍ ေတြးေတာၾကံဆျပထားပါသည္။ က်ြန္ေတာ့္အဖုိ႔ေတာ့ ပုဂံေခတ္ `ညက္လွျပာစင္´အထိ အသုံးတည့္ေနပါသတည္း။
စာကုိး
(၁) တကၠသုိလ္ ဘုန္းႏုိင္
လီရနာ ဂဂၤါ ဧရာဝတီ စာအုပ္။
(၂) ဒသမတန္း ျမန္မာကဗ်ာ ျပ႒ာန္းခ်က္။
_______