Piotr Aleksander Tarło, wojewoda lubelski, 2. ćw. XVII w., MNW Ponieważ Polska była miejscem „gdzie Wschód spotyka Zachód”, na malarstwo polskie wpływ wywarło malarstwo ikonowe i nie był to wcale efemeryczny

Jednym z najbardziej niezwykłych, a zarazem typowych dla epoki, portretów z czasów I Rzeczypospolitej jest portret Katarzyny z Kretkowskich Ligęziny. Tadeusz Chrzanowski poświęcił mu obszerny fragment

Michelangelo Palloni, Portret Jana Dobrogosta Krasińskiego, 3. ćw. XVII w., Muzeum Narodowe w Kielcach Tak jak w przypadku innych obrazów olejnych i ten został Palloniemu przypisany, i to stosunkowo niedawno.

Jeremi Mohyła, XVII w., Muzeum Historyczne w Kijowie Na tym portrecie Jeremi Mohyła został przedstawiony w stylu portretu sarmackiego. Mohyła był hospodarem wołoskim związanym z Janem Zamoyskim.

Portret Jędrzeja Wiśniowieckego, 2. poł. XVII w., Muzeum Narodowe we Wrocławiu Uproszczenie formy i hieratyczność postaci, podobnie jak w malarstwie ikonowym.

Józef Faworski, Jan Piędzicki, 1790 Faworski był największym i ostatnim mistrzem portretu staropolskiego wywodzącego się między innymi z malarstwa ikonowego. Doprowadził jego stylistykę do szczytu. On

Portret szlachcica w kontuszu, 2. poł. XVIII w. (?) To prawie obraz abstrakcyjny. Widać, że malarza ekscytowało dekoracyjne zestawienie plam czerwieni i szarości. Jak widać szaraczkowa szlachta też potrafiła

Portret Tomasza Walewskiego, kasztelanica rozpierskiego, 1760, Muzeum Wnętrz Dworskich w Tubądzinie Portret Stefana Walewskiego kasztelanica rozpierskiego, 1760, Muzeum Wnętrz Dworskich w Tubądzinie Aż

Jeszcze jeden portret Zbaraskiego, także z mieszkami z pieniędzmi, będącymi aluzją do jego poselstwa do Turcji.

Portret szlachcica herbu Grzymała, XVII w. (?) W tym portrecie związki z malarstwem ikonowym są wyraźnie widoczne także w sposobie malowania twarzy. Swoją drogą to przypomina trochę twarze z obrazów sowieckich

malarz lwowski, Krzysztof Zbaraski, 1627, Lwowska Galeria Sztuki Jeszcze jedno ze sztandarowych dzieł wystawy „Gdzie Wschód spotyka Zachód”, portret Krzysztofa Zbaraskiego ze zbiorów Lwowskiej Galerii

Nieznany malarz, portret Jana Karola Chodkiewicza, 1822 W tej XIX-wiecznej kopii obrazu z XVII wieku, widać dobrze wszystkie najważniejsze cechy stylu wczesnych portretów sarmackich, które ukształtowały

Mathias Domaracki, Jerzy Boim, ok. 1671, Lwowska Galeria Sztuki Jednym z ważniejszych portretów, jakie było pokazywane na wystawie „Gdzie Wschód spotyka Zachód” był portret Jerzego Boima namalowany do

Portret Catula (Kalinika?)Tyszkiewicza h. Leliwa, starosty czernichowskiego, po 1793, MNW Czasami można się nabrać, traktując prymitywizm i uproszczenie form portretu za oznakę ich autentyczności i dawności.