#georgian

ორნი აქა - იქ ესე ამბავი შესაძლოა ზოგან გამოგონილად მოეჩვენოს ვისმე, მაგრამ არა, არაა მთლად გამონაგონი. მონადირე ძალიან გეტკინა, შვილო? - იქა ჰკითხეს. ფერები იყო უცხო, საკვირველი, დაბინდულივით, მაგრამ

თავი 4 - ზერო ...დაბრუნება წინა ნაწილზე...- ზერო ჩვენი განუყრელი ოთხეულის წევრია. ნამდვილი სახელი მამუკა ჰქვია, მაგრამ ბავშვობიდან ზეროს ვეძახით. პატარაობაში ფეხბურთს ხშირად ვთამაშობდით ეზოში ასფალტის

თავი 4 - ზერო ...დაბრუნება წინა ნაწილზე...- ზერო ჩვენი განუყრელი ოთხეულის წევრია. ნამდვილი სახელი მამუკა ჰქვია, მაგრამ ბავშვობიდან ზეროს ვეძახით. პატარაობაში ფეხბურთს ხშირად ვთამაშობდით ეზოში ასფალტის

თავი 3 - შუქურა - გაგრძელება ...დაბრუნება წინა ნაწილზე...- შუქურა ჩემი ბავშვობის მეგობარია. ერთად გავიზარდეთ. მე ბებია მზრდიდა, რადგან დედა და მამა ავტოკატასტროფაში დაიღუპნენ. მაშინ მხოლოდ 3 თვის ვიყავი.

ცივად მოყოლილი დაუჯერებელი ამბავი ნაწილი 1 თავი 1 - ამას კიდევ დავუბრუნდებით. ასეთი ღამე მკვდარსაც კი შეაშინებს. უკუნეთი სიბნელეა და ისეთი სიჩუმე დგას თითქოს ირგვლივ ყველაფერი გამქრალიყოს და ... ისმის

ჩვენს ეზოში წვიმა მოდის ...და შავ ტანსაცმლიანი მამაკაცი ძალიან ცხელოდა. გავარვარებულ ასფალტს ბუღი ასდიოდა. ისეთი სიცხე-პაპანაქება იდგა, გარეთ არ გამოისვლებოდა. ყველას ეგონა, ნაშუადღევს აგრილდებაო, მაგრამ

ყველაზე კარგი პაპა იმ ჭრელ ქვეყანას ერთი გაუმაძღარი, მდიდარი, ბოროტი მეფე განაგებდა. გადახედავდა თავის ავლა-დიდებას და ვეზირებს უბრძანებდა: – აბა, წადით, წამოდით და ქონება მომიტანეთო. ვეზირებიც ქუჩა-ქუჩა,

პირველი კონცერტი დღეს საღამოთი კონცერტია. ჩემი პირველი სოლო კონცერტი. ვღელავ. ვცდილობ, დავმშვიდდე _ ხან ჟურნალებს ვათვალიერებ, ხან ეზოში მოთამაშე ბავშვებს ვუყურებ. ვერ ვწყნარდები. დავდივარ ოთახში _ ერთი

იქამდე თავი II (გაგრძელება) ბუკის ხმაზე აღამხედრებდა სამწყესოს, მაღალი ციდან დასდიოდათ ურუქის მკვიდრებს მოველურო და სისხლგამყივანი, ბუკგამოვლილიბრძანება მისი, და სხვა რა გზა ჰქონდათ, იმ საზარელი ხმიანების

იქამდე თავი II (გაგრძელება) იქით წადი, აქეთ მოდი, სანდროსთვის სამადსამი ცნება უუმთავრესი იყო – ბავშვობა, თავისუფლება და სიყვარული. მაგრამ ბავშვობა რა... - ჩავლილია, თავისუფლება რომელ ერთს უგემნია სიცოცხლეში,

იქამდე თავი II (გაგრძელება) თავისთვის ბაცად იღიმებოდა როსკიპი შამხათ, და ქვის სარეცელს ნელ წრედ უვლიდა, შეჩერდებოდა მერე, დაიხრებოდა, საღებავიან თიხის ჯამში ჩაჰყოფდა პეშვს, და ცალ მკლავს მწვანედ იღებავდა,

იქამდე თავი II (გაგრძელება) მართლა ათიეს, რადგან აქეთ-იქით ისევ დებივით ალალად რომ მიიძინეს, მერე იყო და, ლეღვის ფოთლების ნამცეცები, მწვანედ ბუსუსა მტვერი, მონადირეს დაეყარა და ლეღვისმიერმა ქავილმა ისე

იქამდე თავი II (გაგრძელება) სხედან ვთქვათ, დეიდა კატუტას სამზარეულოში სანდროს ბებია – ფაცა, და მისი დეიდაშვილები: ოჯახის წყნარი დიასახლისი კატუტა და ფაცხი მერია. სამივენი თბილისის გულის ერთ დიდ

იქამდე თავი II საკვირველი იყო სწორედ: თბილისიდან მანქანით საათიოდეს სავალზე, თიანეთისკენ, გზად, იყო სოფელი ღულელები და ავტობუსით თუ ჩაუვლიდი, იმდენი არაფერი - სხვადასხვაგვარი, არცთუ დიდად განსხვავებული

იქამდე მონადირეს შეეშინდა და ლელიანში გაწვა, თან ფრთხილად იცქირებოდა. იმ ადგილებში, სადაც სანდრო ხელმეორედ მოხვდა, ბევრი მაღლივი სახლი დაედგათ, ადრე კი ფიჭვნარი იყო. ძველი ეკლესიაც წიწვნარში იდგა, იქ

თანამგზავრი პატარა მატარებელი ბაკურიანიდან ბორჯომში მიდის. ერთ-ერთ ვაგონში სამი კაცია მხოლოდ. ერთმანეთის პირისპირ სხედან. ორი მათგანი ახალგაზრდაა. ბიჭებს სათხილამურო ფეხსაცმელები, ვიწრო შარვლები და ჯემპრები

ბაქანი ბაქანს თეთრად შეღებილი კედლები ჰქონდა და წარწერა ეკეთა. კედლებზე ვიღაცეების სახელები იყო დაჩხაპნილი. ბაქანთან მოხუცი მეისრე იდგა, ყვითელი ბაირაღით ხელში. მოხუცს უყვარდა ბაქანი. შენობა იყო ძალიან

მანანა ნებიერიძე გურამ დოჩანაშვილმა XX საუკუნის 70-იან წლებში გამოაქვეყნა რომანი „სამოსელი პირველი“. მკითხველმა იმთავითვე მიაქცია ყურადღება ნაწარმოებს და მის სათაურს, ჩვენ შევეცდებით სათაურის ქრისტიანული

ნიღბების კოლექციონერი ჩვენ ყველას, ყველას გვჭირდება ჩვენთვის ძვირფასი და ახლობელი ადამიანები, გვჭირდება მეგობრები, რადგანაც ისინი ჩვენი სარკეები არიან (რა თქმა უნდა, ამ სიტყვის გადატანითი მნიშვნელობით)...

პირველ სიყვარულს გიგონებ, დარდნი ქრებიან, ნათელ ფერებით ვივსები, და სულში აყვავდებიან ცისფერი ოაზისები. მოგიგონებ და მცირდება წლები, რომლებმაც დამღალა, სახეს ნაოჭი სცილდება, მიფერმკრთალდება ჭაღარა. მოგიგონებ