ตอนนี้การประจำของยุกลายเป็นวิ่งซื้อของที่ตลาด แทนการขายก๋วยเตี๋ยวแล้วค่ะ เพราะก่อนจะมีโควิด-19 กำลังขายก๋วยเตี๋ยวดีมากๆ เพราะใกล้ช่วงเทศกาลสงกรานต์ ปีนี้กะจะโกยเงินจากนักท่องเที่ยวสักหน่อย เหมือนฟ้าฟาดลงมาเมื่อเจ้าโควิดระบาด ทำให้ต้องเลิกขายก๋วยเตี๋ยว จากนั้นก็เลยเก็บข้าวเก็บของอพยพมาขายที่บ้าน แต่หมู่บ้านก็เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ กำลังซื้อมีไม่มาก บางวันก็ขายได้บ้างไม่ได้บ้าง จนคิดไม่ออกว่าสิ้นเดือนจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่างวดรถ แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ แม่สามีหาลูกค้ามาให้ โดยให้รับออร์เดอร์วิ่งซื้อของต่างๆ จากอำเภอแม่สอดส่งประเทศพม่า ซึ่งก็พอให้มีรายได้ไม่เดือดร้อน ตอนเช้าๆ ทางฝั่งพม่าก็จะออร์เดอร์ของทางไลน์ เราก็ไปจัดการซื้อของให้ตามออร์เดอร์ บางวันออร์เดอร์เยอะก็ใช้เวลาซื้อของครึ่งค่อนวัน วันไหนออร์เดอร์น้อยก็ใช้เวลา 2-3 ชั่วโมง แต่ยุชอบออร์เดอร์เยอะๆ มากกว่า เพราะเราได้เปอร์เซ็นจากจำนวนของ เพราะคนที่สั่งเขาจะเอาปลีกให้กับคนพม่าอีกทีหนึ่ง
หลังจากซื้อของครบแล้ว ทางฝั่งพม่าก็จะมารอรับของที่ท่าข้ามชั่วคราว ที่ต้องใช้ท่าข้ามชั่วคราวเพราะท่าข้ามปกติปิด เพื่อไม่ให้คนพม่าข้ามมาฝั่งไทย ในช่วงของไวรัสโควิด-19 ระบาด แต่อนุโลมให้ใช้เรือมารับของได้ในช่วงน้ำขึ้น เมื่อก่อนตอนที่ฝนยังไม่ตก บริเวณท่าข้ามชั่วคราวไม่ต้องใช้เรือ แต่สามารถเดินข้ามน้ำมารับของได้เลย เพราะน้ำตื้นประมาณหัวเข่า แต่ตอนนี้ฝนตกทุกวัน ทำให้น้ำในแม่น้ำเมยเอ่อล้นตลิ่ง ต้องใช้เรือในการขนย้ายของไปฝั่งพม่า
ของที่ทางฝั่งพม่าสั่งซื้อก็เป็นพวก ของกินของใช้ หมู เห็ด เป็ด ไก่ ผัก ทุกอย่างที่ต้องใช้ในการดำรงชีพ ปกติของพวกนี้ตอนที่ยังไม่เกิดโรคระบาดโควิด-19 ชาวพม่าจะข้ามมาซื้อที่ฝั่งไทยเอง ก็คือข้ามมาซื้อที่ร้านของแม่สามียุนั่นเอง แต่พอข้ามมาไม่ได้ เขาก็เลยต้องสั่งของให้ยุไปซื้อให้
วันไหนมีคนออร์เดอร์หลายออร์เดอร์ ยุก็ต้องมาแยกของแยกบิลไว้เป็นเจ้าๆ เพื่อจะได้ไม่สับสนในการส่งสินค้า และจะได้รวดเร็วในการรับส่งของ เพราะตัวเล็กรอเจอหน้าแม่อยู่ที่บ้าน
💝💝สุดท้ายขอบคุณเพื่อนๆ ที่ยังติดตามและกดโหวตให้กันเสมอมา💝💝
