ห่างหายไปนานม๊วกกกกก..... นานจนลืมกันเลยทีเดียว วันนี้พี่สาว 
ส่วนตัวยุเองก็ได้รับผลกระทบตุ้มใหญ่เหมือนกัน เพราะช่วงที่เจ้าโควิคเข้ามาเป็นช่วงที่ตลาดน้ำตรงบริเวณริมเมยใกล้บ้าน เป็นช่วงที่บูมมากที่สุด เพราะอากาศร้อนๆ ใกล้สงกรานต์ นักท่องเที่ยวจากทั่วทุกสารทิศต่างก็หลั่งไหลมาเล่นน้ำคลายร้อนกันที่แพริมเมย ซึ่งช่วงสงกรานต์จะเป็นช่วงที่เงินสะพัดมากๆ ยังไม่ทันจะเข้าสงกรานต์เจ้าโควิคก็แผลงฤทธิ์เล่นงานคนทั่วโลก ทำให้ทางฝ่ายปกครองสั่งปิดแพเมยทั้งหมด บางคนสร้างแพหมดไปเป็นหมื่นๆ ยังไม่ทันได้ทุนคืนเลย ก็ต้องรื้อแพ คือทุกคนคิดว่าปีนี้จะได้เงินจากการขายของให้กับนักท่องเที่ยวเป็นกอบเป็นกำ ปรากฎว่าฝันสลาย ยุก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน
เมื่อแพถูกรื้อก็เลยต้องย้ายมาขายก๋วยเตี๋ยวที่บ้านแทน ซึ่งแต่ละวันแทบจะไม่ได้ทุนคืนเลย ก็ทำให้คิดมากเหมือนกันว่าจะทำอะไรดี เพราะลูกก็ยังเล็กไหนจะค่าผ่อนรถ ค่าแพมเพิส ค่ากินอยู่ของลูกอีก อยู่มาวันหนึ่งก็เหมือนมีโชคช่วย ชาวจีนฝั่งพม่าที่กำลังสร้างเมืองใหม่ ก็ติดต่อมาให้ซื้อของกินของใช้ให้ ก็เลยพอทำให้มีรายได้เข้ามาจุนเจือครอบครัว หายใจหายคอคล่องขึ้นมาหน่อย
สถานการณ์โควิดที่จังหวัดตาก ตอนนี้ก็ไม่มีผู้ติดเชื้อแล้ว แต่เราก็วางใจไม่ได้ ออกนอกบ้านก็ยังต้องสวมหน้ากากอนามัย รักษาระยะห่างทางสังคม
วันนี้ต้องมาช่วยแม่สามีขายของ แต่ไม่มีใครดูแลลูกสาวคนเล็กเพราะยายที่เลี้ยงลูกให้ แกไปโรงพยาบาลเพื่อรับยาเบาหวานตามหมอนัด ก็เลยกระเตงมาด้วย ก็สวมหน้ากากอนามัยกันไป เพื่อความปลอดภัย หลังจากยายกลับจากโรงพยาบาลก็ได้มาเอาลูกสาวของยุไปเลี้ยงตามปกติ ด้วยความเป็นห่วง เพราะลูกค้าที่ร้านเยอะ บางคนเห็นเด็กก็อยากจะมาจับ มาอุ้ม มาหอมแก้ม ซึ่งเราก็กลัวลูกจะได้รับเชื้อโรคต่างๆ
💝💝สุดท้ายขอบคุณเพื่อนๆ ที่ยังติดตามและกดโหวตให้กันเสมอมา💝💝
