စာမေရးတတ္မဖတ္တတ္ေသာျမန္မာဟူ၍မရွိသေလာက္နည္းပါးလွကာျမန္မာတိုင္းလူျကီးလူငယ္တို႔စာေရးစာဖတ္တတ္ျကရကားလူတိုင္းလိုလိုသြားေလရာရာပုရပိုက္တစ္ဆူႏွင့္ကံ႔ကူဆံကိုအျမဲကိုင္ေဆာင္ထားကာထိုပုရပိုက္၌စာရင္းအင္းေရးျခင္း,သီခ်င္းဂီတကိုကူးေရးျခင္း,အထူးအဆန္းမွတ္သားဖြယ္မွန္သမ်ွတို႔ကိုမွတ္သားျခင္းျဖင့္မွတ္စုစာအုပ္ပမာျပဳလုပ္သုံးစြဲျကေလသည္။လႊတ္ရုံးေတာ္မွစ၍ရုံးျကီးရံုးငယ္အသြယ္သြယ္အလုပ္ခြင္မွန္သမ်ွဝယ္စာေရးေတာ္ျကီး,စာေရးေတာ္ငယ္,ရုံးစာေရး,ေက်ာင္းစာေရးအသြယ္သြယ္တို႔သည္လည္းအမႈတြဲမ်ားကိုအခိုင္အမာမျပဳလုပ္မီစစ္ခ်က္စစ္တမ္းမွန္သမ်ွတို႔ကိုဤပုရပိုက္ငယ္ပုရပိုက္ျကီးတို႔ကိုပင္လ်ွင္အသုံးျပဳျကေပသည္။ခိုင္မာေသာစကၠဴထူထူတစ္ခ်ပ္ကိုအိုးမဲ,မီးေသြးမည္းလိမ္းက်ံကာစနစ္တက်ေခါက္တတ္ေအာင္ေခါက္ျခင္းျဖင့္ပုရပိုက္ကိုျဖစ္ေစျကေလသည္။ပုရပိုက္အေကာင္းစားဆိုလ်ွင္ျဖန္႔ထုတ္လိုက္သည္ရွိေသာ္ရွစ္ေပရွည္လ်ွား၍၁၈လက္မအက်ယ္အဝန္းရွိေလသည္။အလ်ားအရွည္ျကီးကိုေျခာက္လက္မ,ေျခာက္လက္မမ်ွစီခ်ိဳးကာယပ္ေတာင္ပမာေခါက္ထားေပးအပ္ေသာ္စာအုပ္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ပုရပိုက္ကိုတင္၍ေရးဖို႔စားပြဲသည္က်ယ္ဖို႔,ရွည္ဖို႔မ်ားစြာမလိုတစ္ေပက်ယ္ကာတစ္ေပခြဲရွည္လ်ွင္ပင္အဆင္ေျပေလေတာ့သည္။ျမန္မာတို႔သည္ပုရပိုက္ေပၚမွာကံ႔ကူဆံႏွင့္ေရးသားမႈသည္စာလုံးဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္,လွလွပပ,သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ဘိ၏။စိနလူမ်ိဳးတရုတ္မ်ားကဲ႔သို႔ျမန္မာမ်ားသည္လက္ေရးလွမႈ,အကၡရာပီသရွင္းလင္းမႈတို႔၌ဂုဏ္ယူျကေခ်သည္။ပုရပိုက္ထဲတြင္ယာယီမွတ္သားထားေသာမွတ္စုကိစၥမ်ားျပီးစီးကုန္ဆုံး၍ဆက္လက္ထားရွိဖို႔မလိုေတာ့ေသာအခါစာပါေသာပုရပိုက္၏စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာသင္ပုန္းေခ်ေသာအေနႏွင့္မီးေသြးမႈန္႔မီးေသြးျပာမဲျဖင့္ေခ်ေဖ်ာက္သုတ္လိမ္းကာရြက္က်ပင္ေပါက္အရြက္မ်ားျဖင့္ပြတ္တိုက္လိုက္ေလသည္။ထိုအခါဗလာစာအုပ္အသစ္ပမာထိုပုရပိုက္သည္တစ္ဖန္အသုံးျပန္ဝင္လာေလသည္။တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုလ်ွင္မွတ္စုစာအုပ္အသစ္တစ္အုပ္ျပန္ျဖစ္လာေလေတာ့သတည္း။
ျမန္မာႏိူင္ငံေတာ္၌ပုရပိုက္မ်ားကိုအသုံးျပဳျကပုံႏွင့္ပတ္သက္၍ေဒါက္တာဗုကနင္၏မွတ္တမ္းထက္ေရွးက်ေသာအမွတ္အသားသည္ကားခရစ္ႏွစ္(၁၆၉၅)ခုႏွစ္ဟုဆိုအပ္ေသာဗုကနင္ျမန္မာႏိူင္ငံသို႔မလာေရာက္မီႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀)တိတိအထက္အလ်င္ခါတြင္အေရွ႕အိႏၵိယကုမၸဏီအမႈထမ္းတစ္ဦးျဖစ္ေသာအက္ဒြပ္ဖလိဝုဒ္အမည္ရွိသူသည္ျမန္မာႏိူင္ငံသို႔လာခဲ႔ဖူး၏။ေကာဇာသကၠရာဇ္(၁၀၅၇)ခုႏွစ္တြင္ျဖစ္ဘိ၍အေနာက္ဘက္လြန္ညီသာလြန္မင္းတရားတို႔ေနာင္စေနမင္းတနဂၤေႏြမင္းတို႔မတိုင္မီေညာင္ရမ္းဆယ္ဆက္အပါအဝင္အင္းဝတြင္မင္းရဲေက်ာ္ထင္နန္းစံခိုက္ျဖစ္ေပသည္ဟုေလ႔လာမွတ္သားရပါသည္ အစဥ္ေလးစားလ်ွက္.......