** สวัสดีค่ะทุกคน**
วันนี้ขอมาระบายเกี่ยวกับวิชาที่กำลังเรียนอยู่นิดหนึ่งนะค่ะ.😆
ก่อนอื่นเลยต้องบอกก่อนว่าตั้งแต่เรียนมาไม่เคยต้องปวดหัวหนักขนาดเท่าวิชานี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นคณิต,เคมี,ฟิสิกส์. ว่ายากแล้ว วิชานี้ยากกว่าอีก. เนื่องจากว่าเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบในเรื่องวิเคราะห์ ใช้ความคิดเยอะ เพราะทุกครั้งเวลาคิดมากๆจะเป็นคนที่ปวดหัวง่าย.
เป็นวิชาเกี่ยวกับ ปรัชญา เจอแต่คำถาม, คำถามล้วนๆ คำตอบไม่มีให้ อยากรู้ต้องคิดเอง ไม่มีถูกไม่มีผิด อาจารย์ชอบพูดคำว่า ไม่มีถูกไม่มีผิด ก็เลยแอบสงสัยเหลือเกินว่าทำไมในเมื่อไม่มีถูกไม่มีผิด แต่เกรดที่ได้กำลังบอกว่าความคิดของหนูผิด🤔 นั่นเป็นเพราะคำตอบของหนูไปคนละทางกับคำถามไงละ😂 อ่อ! ที่แท้ตีโจทย์ไม่แตกนี่เอง แฮ่!( ก็มันยากอะ! ).
วิชานี้ส่วนมากในเอกไม่มีคนไหนที่อยากลงเรียนเลยย ไม่ใช่เพราะอาจารย์สอนไม่สนุก อาจารย์สอนทั้งสนุก กันเอง ใจดี เข้าใจเด็ก ชอบให้กำลังใจเด็ก. แต่ไม่ค่อยมีใครมีความสุขเลยที่ได้เรียนเพราะมันต้องใช้ความคิดเยอะมากกก สมองเหนื่อยทุกครั้งเวลาอาจารย์ให้การบ้านมา การบ้านแต่ละครั้ง 3-4 ข้อเอง แต่ในแต่ละข้อต้องเขียนหนึ่งหน้ากระดาษ แค่นั่นเอง😬 พออาจารย์สั่งงานปุป สิวเยือนบนใบหน้าปับ😄 แต่ละครั้งเวลาจะลงมือทำ แอบคิดในใจตลอดว่า จะรอดไหมๆๆๆ?? เพราะเป็นวิชาที่ต้องคิดแล้วคิดอีก. แต่พอทำเสร็จ ความรู้สึกเมื่อนการได้เอาภูเขาออกจากอก 100 ลูก! (เยอะไปๆ😁) มันชั่งโล่งงงงง.
และทุกครั้งเมื่อได้เห็นผลงานของตัวเองทำ ไม่ว่างานที่ทำจะถูกหรือจะผิด ก็แอบคิดในใจว่า เธอทำได้ไงเนี่ยะ ไม่เลวเลยน่ะเนี่ยะ!😄 มันคือความภาคภูมิใจ.
นอกจากยากของความคิดแล้ว ยังจะต้องมาทำเป็นภาษาอังกฤษอีก เลยเพิ่มความยากเป็นสองเท่า.
( เลือกเรียนนานาชาติก็ต้องเจอแบบนี้แหละ✌✌)
สำหรับโพสต์นี้ก็ขอจบเพียงเท่านี้นะค่ะ เจอกันใหม่โพสต์หน้าค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะค่ะ และขอขอบคุณทุกการติดตามและการโหวตด้วยนะค่ะ
Thanks for visiting my post, and thanks for follow, comment and vote. 🙏🙏💕
