Zoals er maar één universum is en er maar één oceaan is, zo is er ook maar één stuk land. Zoals lang geleden alle werelddelen aan elkaar zaten en we het Pangea noemde, zo zijn alle werelddelen, hoever ook uit elkaar gedreven, verbonden via de bodem van de zee. Verwijder het ene stuk water en je ziet één stuk land.
We verdelen de wereld in naties, geven ze namen en verdelen zo wat één is. Maar verdeling van eenheid, creëert geen verdeeldheid; dat gebeurt slechts als het symbolisch geloof in de delen boven de eenheid gesteld wordt. Landen zijn er vele, maar land is er één. Eén, vele... wat is het verschil? Eenheid geuit in eindeloze diversiteit. Een oneindige stroom verscheidenheid uit één bron. Eenieder van ons is een individu in één familie, in één dorp in één land, behorend tot één bevolking in één cultuur, in één mensheid op één wereld, in één universum. Andersom is het één universum, met ontelbare werelden, me ontelbare wezens, met ontelbare culturen, met ontelbare individuen. Het ene is oneindig. En het oneindige is één.
De verschillen in mensen zijn individueel, en geen bevolking, geloof, verdeling of groepering, kan dat feit veranderen. Zo is er maar één ras: de mensheid. Groepen tonen wel degelijk dezelfde uiterlijke overeenkomsten, maar dat wat een mens bij zich heeft is een set unieke eigenschappen die in geen enkel ander mens te vinden zijn.
Geen grasspriet kent z'n gelijke, ook al zijn ze allemaal groen. Geen haar op je hoofd is identiek aan een andere, ook al zijn ze allemaal gekruld. Geen combinatie van eigenaardigheden is terug te vinden in een ander. Het is een manier om te zeggen dat religie een individueel iets is en geen navolging van een ander ooit zal leiden tot de realisatie van je eigen wezen. Geen enkele imitatie van eigenschappen van een ander, kan de uniciteit van die ander in je tot uiting brengen. Nooit.
Hoe onder de indruk we ook kunnen zijn van iemands bijzonderheden, het zal geen effect hebben op wat we zelf zijn en de eigen bijzonderheden die we bij ons dragen. Uniciteit in eenheid is de enige waarheid hier. Geen twee zijn dezelfde en allen zijn wezenlijk één: symbiotisch zo. De duizend en één eigenschappen van een mens, zijn in eenieder in een andere combinatie en sterkte aanwezig. Uitgaande van 1000 eigenschappen, geeft dat een set mogelijkheden 1000^1000 = 10^3000 groot. Dat is, 10 met 3000 nullen erachter. Zoveel religies kunnen er zijn als er 1000 eigenschappen zouden zijn, maar er zijn er oneindig, in ieder mens in andere vormen, morphogenisch, en voor eeuwig nieuwe soorten. Zoveel religies zijn er in werkelijkheid! Welke past bij jou? Uitsluitend de eigen!!! De manier hoe jij bent, zonder persoonlijkheid.
Geen enkel geloof in de woorden van een ander, kan je eigen zo-heid in beeld brengen: het geloof erin is slechts het begin van de zoektocht, het begrip ervan is nog niet de realisatie ervan. God heeft je geloof in hem niet nodig op de manier die je denkt, je bent hem en hij is jou. Wees jezelf, dat is de ultieme dankbaarheid en uiting van begrip, over wat hier aan de hand is. Vier jezelf, maar met elkaar. Wees zó jezelf, dat je je door niemand iets laat vertellen over hoe je moet zijn. Ga met wat je bent, alsof je de allereerste mens op aarde bent. Deel van jezelf met elkaar. We hebben elkaar nodig.
We zijn verschillend in hoedanigheid, maar we vullen elkaar aan in natuurlijkheid en we zijn dezelfde in wezenlijkheid. Niemand staat hier alleen. We zijn hier met z'n allen, dwars door alles heen.
Het bestaan geeft iedereen eigen unieke mogelijkheden: een eigen unieke uitzonderlijkheid die naadloos past bij die van alle anderen... en als we die delen is er voldoende van alles voor iedereen op de planeet.
Alles komt voort uit eenheid. Zo is er nooit zelfs maar een idee geweest dat in iemand is opgekomen, wat van hemzelf was. Het komt allemaal van voorbij wat je weet, anders had er nooit iets nieuws kunnen komen; anders had nooit iets nieuws ontstaan. Het is allemaal gegeven, maar de mens maakt er iets persoonlijks van… door het ego. Het bestaan geeft je alles, maar je eigent het je toe. Je wil het beschermen en verborgen houden: zoals de kok zegt: “Mijn recept neem ik mee naar m'n graf”… maar die tijden zijn voorbij. We delen nog niet van wat we hebben, kunnen en weten, doordat we niet beseffen dat alles met ons gedeeld wordt vanuit de natuur en dat de natuur zal blijven geven, voor eeuwig… als we de natuur met rust leren laten. Zo kan een mensheid ook leven, en al wat uit haar natuur voortkomt, moeten we kunnen willen delen. Het is iets te leren, door te begrijpen wie je bent.
Methodes en technieken zijn niet nodig om te ontdekken wie en wat jezelf bent. Eén methode is genoeg om jezelf te vinden. Eén is alles wat nodig is, en die methode is geen methode, want je kan het intrinsiek: het heet voelen! Voelen is gewaarzijn als zien, voordat je er ogen groeit en daadwerkelijk zien er is. Na voelen ontstaat vanzelf “een meekijken” met jezelf.
Het is voor niemand anders: de mens functioneert overal hetzelfde, als wezen gezien, en daarin is te zien welke eenheid we zijn, maar niet de unieke eigenheid.
Eén is het enige nummer en de andere kant van het spectrum is er niet: het is oneindig. Het is de Alpha en Omega van het bestaan. Geen andere manier kan het beter of eenvoudiger beschrijven. De eenheid en de oneindigheid. God en het Bestaan. Eén bevat alles, en alles is één. Het ene is in alles en mét alles één. Het ene is in je en het alles is overal om je heen.
Het is de theorie van alles. Natuurlijk is het zo: “alles” = “∞“, dus de theorie van ∞ is dát: 1. Vrijheid in eenheid in oneindigheid is onze levende waarheid als menselijke wezens. Het enige absolute is vrijheid en het enige oneindige vindt plaats als dat: in de vorm van de hele natuur; met als beschermend wezen, de mens. “Het” is “dat”: eindeloos morphogenisch is het vrijheid van zichzelf… en jij bent dat.
Het is daarin dat de mens in twee werelden tegelijk leeft. Aan de ene kant ben je één, en aan de andere kant ben je oneindig. Je bent één persoon, maar je bent oneindig in je vormen. De mind kan als het ware alle persoonlijkheidsvormen uitdragen als wezenlijke eigenschap van je wezen. Door één persoonlijkheid geconditioneerd te krijgen aangeleerd, denkt de mind dat hij die is, en mist daarin het vele.
Daarom is de mens gaan denken dat er één manier is om alles “juist” te doen. Vervolgens voelt de mens zich gemakkelijk in conflict met zichzelf, omdat hij een strijd ervaart tussen egoïsme en altruïsme, maar nooit komen de twee samen door de manier hoe er vanuit doctrine wordt omgegaan met de teksten uit heilige boeken zoals de Bijbel.
Iedereen kent het gevoel dat er iets meer is dan dit leven zoals het is, maar we begrijpen niet hoe of dat spiritualiteit is, en aldus, religie.
Het ene en het oneindige komen samen in jou, door hoe je je gedachten en acties congruent laat zijn met beide tegelijk… door je mind dat wat “juist” is en moreel, congruent te laten zijn met het ene, voor jezelf, en met het oneindige, voor iedereen. Je mind is daarin als een vormveranderaar die constant verschillende vormen aanneemt al naar gelang de “juistheid” van beide egoïsme en altruïsme tegelijk. Als je je mind die vorm laat aannemen, waarin datgene wat je voor jezelf wilt, tevens datgene is wat voor ieder ander goed is, dan is wat je denkt, heel. Als het “goede” dan de waarheid is, dan kan je geweten rustig zijn en dan is er rust in jou. Als je eerlijk bent, en de waarheid van jezelf zegt, dan blijkt uiteindelijk dat, wat voor jou goed is, is voor iedereen goed. En dat “goed” is geen waardeoordeel, noch is het een waarde, zoals je vindt in “normen en waarden”… het is een directe gewaarwording van de eerlijkheid van je eigen psyche.
Als je dus “heel” bent, dan betekent dat, dat je innerlijke gestalte in rust is: er is geen kwaad in je; er is een geweten in je wat niets herkent, omdat je niets te verbergen hebt; je gemoedstoestand is in onwetende toestand, omdat er geen verering in je plaatsvindt; en je mind is stil, omdat er geen leugen is om te onthouden of masker om te dragen… waardoor je wezen open is om het leven zonder vooroordelen of overtuigingen te ontmoeten: je geweten is rein, je mind is in rust en je spirit speels en soepel. Wanneer je mind dan nodig is, dan kan het iedere vorm aannemen die nodig is. Om zo te zijn is om heel te zijn: jezelf, één, jezelf, alles.
Daarom, als je je mind datgene laat zijn wat “juist” is, doordat je heel bent, dan ben je dus niet “juist”, maar Juist. Zonder quotes en met een hoofdletter. Deugdelijk juist: Juist.
De diversiteit van menselijke unieke zijnskwaliteiten is eindeloos. Zo zal, als een mens zichzelf leert zijn, er geen tweede ooit zo zijn. Als je dat begrijpt: hoe kan het navolgen van een ander dan leiden tot Zelf? Er is geen noodzaak om iemand na te volgen die verlichting heeft bereikt. Hij of zij zal onbegrijpelijk zijn op de meeste punten. Maar dat wil niet zeggen dat er niets te leren is, want er is een gemeenschappelijk deel: het gedeelte van ons waar we dezelfde zijn: het universele “deel”, het eenheids”deel”; het innerlijk van het innerlijk: het innerlijk voorbij de mind, waar we een met de eenheid zijn. Dat “deel” kan een ander helpen zichzelf te leren herkennen, maar als dat deel eenmaal gevonden is is wat er verder uit je voortkomt uniek en heeft navolging geen zin… Want dat “deel” is het geheel.
Prachtig zal je zijn en schokkend voor vele anderen, met je eigen geur: je eigen manieren van zijn. Nergens en in niemand anders zal te vinden zijn wat jou eigen is. Eigenwijs en eigengereid, ben je volledig uniek. Door je eigen “zin” te doen, dat wat jij als zinvol ervaart, is het toch passend bij alle andere mensen. Zo heeft de natuur ons gemaakt.
Het is slechts nu problematisch, omdat we eerst een persoonlijkheid gecultiveerd krijgen en we een systematiek en symboliek krijgen aangeleerd. Waarna we gaan proberen om zinvolheid te vinden, vanuit een positie waarin we niet eens herinneren dat we dat al hadden bij geboorte.
Alle mensen hebben universele eigenschappen en allen kunnen dus een leraar zijn, maar iedereen heeft zijn eigen manier en daarom leert iedereen aan anderen, hoe die zelf is. Hoe je ook bent, je hebt een set eigenschappen van de natuur meegekregen en daar is niets aan te veranderen. Je bent wie je bent. Er is te ontdekken wie dat is, dat wel… door je te ontdoen van alles wat je begrenst, waarmee je grootsheid zal gaan stralen, als je het innerlijk hebt herkend.
Het is jou taak om jezelf te ontdoen van je persoonlijkheid en dan valt de mind vanzelf weg. Je werk is daarom, om uit te vinden hoe je bent zonder persoonlijkheid… en om daarmee te durven gaan. Zonder persoonlijkheid kan geen mens vernietigend zijn, want het enige deel van je wat vernietigen wil is de persoonlijkheid zelf… uit projectie. Een mens zonder ego is nooit uit op vernietiging. Om je eigen wijsheid te ontdekken is daarom in eerste instantie je werk. Je innerlijke natuur ontmaskeren en jezelf ontmoeten is wat dient te gebeuren. Je verkrijgt daarmee kennis van jezelf en over jezelf: zelfkennis. En als er veel zelfkennis is, word je zelf-wijs: eigenwijs.
Alle wijsheid is eigenwijsheid, zowel letterlijk als figuurlijk. En er is daarom weinig noodzaak tot het volgen van andermans religie of gewoonten, al kunnen ze zeker helpen. Maar het fenomeen voltrekt zich uit zichzelf, door zelfreflectie. En eenmaal door iedereen gedaan, zal de mensheid met elkaar leven als een levende dynamiek, zoals alle natuur met elkaar leeft: symbiotisch als één geheel.
Zoals het is met de natuur om je heen, zo is het ook met ons... door eenieder, met eenieder... met jezelf, met iedereen, met alles. Het is pas als wezenlijke groei, de groei door bewustwording, maatschappelijk geïntegreerd gaat worden, dat het ware eenheidsbesef een herkenbaar levend iets gaat worden: zodra je je overgeeft aan je eigen wezen, maar je daarna gewoon je boodschappen gaat doen.
Alle planten, bomen, dieren en mensen, leven van dezelfde voedingsbodem. De natuur maakt geen onderscheid, noch hanteert het een waardesysteem. Uitsluitend een mens met een ego doet dat. De waarden van ideologie, maatschappij en religie, zijn alle symbolisch, en ze werken het ego in de hand. De kunstmatige en routinematige karakteristieken, geboren uit de rationele mind, reflecteren in alle systemen van de mens en cultiveren daarmee het valse... want we reflecteren het en nemen het in ons op.
Eenmaal je jezelf doorziet, zal je nog slechts incidenteel met die elementen te maken willen hebben. Het systematische en symbolische van het leven zal erdoor slinken, totdat het slechts nog bestaat op die paar plekken waar het echt nodig zal zijn. Een paar kleine plekken maar: zo klein als het rationele is in het complete veld van menselijke uitingen en kwaliteiten. Zo klein als het blad is, ten opzichte van de boom. En al de andere bladeren zijn voor andere dingen. Echt veel groter hoeft het niet te zijn, één blaadje, voor al je maatschappelijke verplichtingen... anders dan dat, zal de mensheid zich slechts met de instandhouding van het systeem in leven kunnen houden, waardoor een zinvol betrokken bestaan met elkaar, nooit in beeld zal komen.
De Waarheid
book: https://www.bol.com/nl/p/de-waarheid/9200000073003093/
ebook: https://www.bol.com/nl/p/de-waarheid/9200000075577107/
