ถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย...โมโห??

รูปนี้ผมว่ามันสวยมากนะ ผมถ่ายก่อนเข้าแถวเมื่อเช้านี้ แต่คงไม่ได้สังเกตุดีๆสินะ ว่าไม่ใช่เพียงแค่มันสวย แต่มันมีความหมายซ่อนอยู่ งงละสิว่าหมายความว่าไง จะบอกให้ครับ ภาพนี้มันสื่อถึง ใบไม้สีเหลืองท่ามกลางใบไม้สีเขียว ไม่เข้าพวกใช่ไหมละ เป็นแกะดำ ไม่เหมือนอันอื่น แต่ใช่ว่าสิ่งที่ต่างจากพวก จะด๋อยเสมอไป บางทีก็อาจดีกว่าส่วนที่เยอะกว่าเสียอีกใครจะรู้

รูปนี้ ถ่ายตอนกลับบ้าน เป็นเงาของผมเองถ่ายหลังรถ รถรับส่งนักเรียน ประมาณว่ารถ2แถวนั่นละ ผมเคยคิดนะว่า เงามันเกิดจากนินจา สะกดรอยตามเงาเรา สงสัยดูการ์ตูนมากไป555 ผมชอบเงาของผมเอง แปลกไหมครับ คนเรามีความชอบไม่เหมือนกันอยู่แล้ว วันนี้ผมมีเรื่องจากรูปจะเล่าให้ฟัง เริ่มเลยนะครับ วันนี้ตอนเย็นผมขึ้นรถ จะกลับบ้าน ณ ตอนนั้นเวลา 15:30นาฬิกา เป็นเวลาเลิกเรียน รถออกก็เกือบ16:00นาฬิกา เริ่มทยอยส่งคนตรงนี้บ้างตรงนั้นบ้าง พอส่งไปเรื่อยๆก็เหลือแค่ผมกับ หญิงสาว1คน มันก็เป็นปกติที่ทุกวันก็จะเหลือเท่านี้ แต่เชื่อไหม ทุกๆวันผมไม่เคยพูดอะไรกับเธอเลย5555 เขินมั้ง55 พอไปถึงบ้านก็หิว นี่ละปัญหาของคน ทุกคน เวลากลับมาจากโรงเรียนก็จะหิว เช่นเดียวกันผมเองก็หิว แต่ผมไม่ห่วงเพราะเมื่อวานได้เตรียมอาหารว่างไว้เรียบร้อย แต่พอจะเอามากินผมก็ต้องตกใจ!!

สิ่งนั้นมัน หายไปแล้ว สิ่งที่ผมหมายถึงก็คือขนมปัง นั่นเอง ซื้อมาเมื่อวาน ยังไม่ได้แกะ ยังไม่กิน มันหายไป ได้ไง จะว่าคนอื่นกินก็ไม่ใช่ เพราะไม่มีซองในถังขยะผมก็ทั้งหิวทั้งโมโหสิครับ ก็บ้านนอกอย่างนี้ มันไม่ได้สะดวกเลยในการที่จะไปซื้ออะไรสักอย่าง ผมก็ยังติดใจกับการหายไปของขนมปังผม ซึ่งคิดไว้ว่าจะกลับมากินแท้ๆ ผมไม่ยอมแพ้ เดินหารอบบ้าน หาไปสักพัก จะเอ๋?

เจอแล้ว แต่ในสภาพที่ยับเยินสุดๆ ไม่รู้ว่านี่เป็นผลงานของตัวอะไร รู้แต่ว่าตอนนั้นโมโหจัด อุตส่าห์ว่าจะซื้อมากินหลังเลิกเรียนแท้ ถ้าเจอนะจะฮึ่มมม อดกินเลย ขนมปังจ๋า...r.i.p