Edward Hopper jest jednym z moich ulubionych artystów, jego prace przemawiają do mnie jak żadne inne. Edawrd był typem introwertyka, miał skłonność do ciągłych ucieczek i poszukiwania samotności. W swoich pracach pokazywał alienizacje ludzi, samotność, nostalgię i niepokój. Dla wyzwolenia się spod wpływów europejskich i odnalezienia amerykańskich korzeni Hopper skupił się na poszukiwaniu "obiektywizmu"(choć sam nie posługiwał się ściśle tym określeniem). Jego głównym nośnikiem emocji w pracach było światło, podkreślał, że jest ono niekiedy ważniejsze od samej treści. Obserwację otaczającej rzeczywistości uznawał za wartość podstawową artysty.
Niewiele mówił o pracy i życiu, swoje obrazy ukrywając przed opinią widzów i krytyki. Edward Hopper, choć sam nie przepadał za ludźmi to właśnie jego malarstwo wydaje się być najlepszym sposobem na poznanie kondycji współczesnego człowieka, którego samotność zdaje się dotykać bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Jego realistyczne, przedstawiające stonowane i nostalgiczne scenerie amerykańskiego życia, posiadają równie bogaty wymiar magiczny. Hopper to malarz ciszy i niewypowiedzianej nostalgii. Jest mistrzem budowania nastroju – w swoich pracach obiera scenki rodzajowe, w których umiejętnie ukrywa całą serię głębszych uczuć i znaczeń.
Niczym paparazzi, ukryty za rogiem ulicy, w milczeniu obserwuje przesiadujących w barach i mieszkaniach ludzi, przypatruje im się uważnie i uwiecznia, w niezwykły sposób uwzględniając również ich emocje i uczucia. To wielka sztuka – tworzyć kompozycje okrojoną z niepotrzebnych detali, które są jest jednocześnie nośnikiem ogromnej treści. Hopperowi udaje się to doskonale.
To, co malarz obserwuje i postanawia uwiecznić na obrazie zostaje niejednokrotnie przefiltrowane przez jego nastrój oraz odczucia wewnętrzne. Obserwujemy rzeczy zwykłe i niezwykłe zarazem, świat bliski i daleki, ludzi obcych a jednocześnie podobnych, także do nas samych.
„Tematy, które wybieram stanowią najlepszą syntezę mego życia wewnętrznego." –E. Hopper
Sceny malowane przez Hoppera są zawsze statyczne, jakby zatrzymane w ruchu. Senność i nostalgia wpada przez okna do hotelowych pokoi i kawiarnianych wnętrz, ogarnia opustoszałe stacje paliw oraz fasady budynków, wzbudzając pewien niewypowiedziany lęk, wprowadzając w stan niepokojącego oczekiwania. Choć nic na pozór nie zapowiada, aby stać miało się coś złego, jego obrazy wzbudzają ciągłe wrażenie, że cisza ta jest zapowiedzią jakieś nieuchronnej, zbliżającej się katastrofy.
Hopper pozostawia nam zawsze margines w interpretacji i zrozumieniu dzieła. Wszystko to, co przedstawia wydaje się być niedopowiedziane, dopiero wrażliwość i osobiste spojrzenia widza sprawia, że dzieło nabiera pełnego sensu, stając się indywidualnym wyrazem lęków i pragnień oglądającego. Na koniec przedstawiam moje ulubione dzieło Hoppera - Nighthawks, którego szczegółową analizę przedstawię w innym poście.
Hopper idealnie ukazuje czasy w których przyszło mu żyć. Dwie wojny światowe, wielki rozwój, a potem kryzys gospodarczy Ameryki, te wydarzenia sprawiają, że człowiek obojętnieje, wraz z biegiem czasu coś w nim umarło, coś, przez co czuje się niezrozumiany, wyobcowany i ciągle samotny.
