ข้าพเจ้าเคยทดลองการนั่งสมาธิในท่าขัดสมาธิเพชร ซึ่งเป็นท่านั่งที่มีความปวดเมื่อยมากที่สุด
โดยการเอาขาขวาทับขาซ้าย แล้วเอาขาซ้ายทับขาขวา ตั้งกายให้ตรงดำรงสติให้มั่น
แล้วมีสติรู้สึกตัวพร้อมอยู่กับร่างกายที่นั่งอยู่ ตอนแรกจะนับลมหายใจเข้าออก เพื่อลดความคิดฟุ้งซ่านให้เบาลง
เมื่อนั่งต่อมาเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดที่ขาก็เริ่มมีมากขึ้น ๆ ข้าพเจ้าพยายามรู้ทันความเจ็บปวดที่กำลังปรากฏ
โดยใช้อุบาย ทำความรู้สึกแยกส่วนกัน เปรียบเหมือนตัวเราก็ส่วนหนื่ง ต้นไม้ ก้อนหิน ใบไม้ ก็แยกไปส่วนหนึ่ง
เปรียบเหมือนความเจ็บปวด เป็นวัตถุภายนอก ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ในเรา เป็นอีกสิ่งหนึ่ง ชิ้นหนึ่ง แยกออกไป
ตอนแรก ๆ ต้องใช้ความพยายามในการทำความรู้สึกแยกส่วนกันตลอดเวลา เพราะความเจ็บปวดมีมากขึ้นเรื่อยๆ
ถ้าหากเราไม่มีสติ รู้ไม่เท่าทันความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น แยกไม่ออก เราก็หลงเข้าไปเป็นผู้เจ็บปวดด้วย กลายเป็นเราเจ็บปวด
เราจึงต้องใช้สมาธิอย่างมากในการแยกส่วนกันให้ออก ระหว่าง จิตที่เป็นผู้รู้อยู่ กับ เวทนาความเจ็บปวดซึ่งเป็นสิ่งที่จิตไปรู้เข้า
การต่อสู้ดำเนินมาเกือบชั่วโมง ความเจ็บปวดก็ยิ่งมากขึ้น จะมีความคิดสู้กันระหว่าง ทำต่อ กับ เลิกทำ
แต่วันนั้นเป็นวันที่ข้าพเจ้า สู้ ชนะ เมื่อเราไม่ยอมถ้อย ไม่ยอมเลิก ขณะนั้นมีความรู้สึกถึงพลังความเข้มข้นของสติ
จากเดิมที่จะรู้สึกหลวมๆ เพราะจิตคิดเพลินไป เริ่มมีความรู้สึกหนักแน่น เหมือนรวมพลังเข้ามากเรื่อยๆ
พอถึงจุดหนึ่ง การต่อสู้ได้ยุติลง เพราะ "จิตยอมปล่อย" เมื่อจิตยอมปล่อยความเจ็บปวด ปล่อยความถือว่าเป็นเราเจ็บลง
จะเหลือแต่ความเบาสบายใจ ไม่มีการต่อสู้ดิ้นรนในทุกเวทนาเลย แต่ว่าความเจ็บปวดยังมีอยู่เหมือนเดิม ไม่ได้หายไปไหน
แต่ความทุกข์ ความดิ้นรน มันหมดไป
ถ้าหากเราฝึกซ้อมการมีสติรู้เวทนาความเจ็บปวดทางกายบ่อยๆ ทุกๆ วัน เมื่อเวลาที่เราประสบกับความเจ็บปวด เนื่องจากอุบัติเหตุต่าง ๆ เราจะพร้อมที่จะมีจิตตั่งมั่นไม่มีหวั่นไหวความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา ความทุกข์จะเข้าไม่ถึงเรา เราจะต่างกับ
คนที่ไม่ได้ฝึก คนที่ไม่ได้ฝึกสติ เวลาเกิดความทุกข์ทางกายขึ้นมาเวลาใด เขาเหล่านั้นจะมีความทุกข์แสนสาหัญ จนเรียกว่า
ขาดใจตาย เพราะใจ ไม่ได้เตรียมไว้ ไม่ได้ฝึกไว้ ทำให้ไปเร่งปฏิกิริยา การทำลายตัวเองมากขึ้น สมมติเช่น เราถูกงูกัด แล้ว
เราไม่ได้ฝึกสติไว้ ไม่ได้มีความเคยชินในการแยกความเจ็บปวด เราจะตกใจ ทำอะไรไม่ถูก สิ่งที่เรียนมาจะลืมหมด แล้วพิษ
ก็แล่นเข้าสู่หัวใจ ความความตื่นกล้วไปเร่งหัวใจให้สูบฉีดเลือดมาก หรือถ้ามีบาดแผล เลือดก็ยิ่งไหลออก เป็นต้น
