มีนิทานจะเล่าให้ฟัง นานมาแล้วบนหน้าผาสูงชัน มีรังนกอินทรีย์อยู่รังหนึ่ง แม่นกอินทรีย์ได้ออกลูกมาสองตัว แม่นกอินทรีย์ก็ดูแลลูกน้อยเป็นอย่างดี แต่อยู่มาวันหนึ่งเกิดพายุฝนพัดกระหน่ำมาที่รังนกอินทรีย์ ทำให้ลูกนกอินทรีย์ผู้น้องพลัดตกจากรัง เหลือแต่ผู้พี่ที่รอด แต่ตัวที่ตกลงไปนั้น เดชะบุญตกลงบนกองใบไม้ ที่มีฝูงแม่ไก่อาศัยอยู่ แม่ไก่ตัวหนึ่งผ่านมาเห็นลูกนกอินทรีย์เข้าจึงพาไปเลี้ยงดู แม่ไก่ก็เลี้ยงดูแบบไก่ หากินแบบไก่ ร้องแบบไก่ จนลูกนกอินทรีย์ที่ตกลงมานั้น เข้าใจว่าตัวเองเป็นไก่จริงๆ อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อลูกนกอินทรีย์ผู้พี่โตเต็มที่พร้อมบิน แม่นกอินทรีย์ก็พาบิน ส่วนลูกนกอินทรีย์ผู้น้องมองไปเห็นนกผู้พี่กำลังบิน ก็วิ่งไปถามแม่ไก่ว่า "แม่ๆ ฉันอยากจะบินได้อย่างนกตัวนั้นจัง ชั่งสง่างามเหลือเกิน" แม่ไก่ได้ยินลูกอินทรีย์ผู้น้องดังนั้นจึงตอบว่า "ลูกเอ๋ยเราเป็นไก่ เราบินแบบนั้นไม่ได้หรอกจ่ะ เขาเป็นอินทรีย์เขาถึงบินได้แบบนั้น" ลูกนกอินทรีย์ผู้น้องก็เชื่อแม่ไก่ตามนั้นและก็อยู่แบบไก่ๆ สืบต่อไป
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ศักยภาพที่แท้จริงของเราแอบซ่อนอยู่ โดยที่เราไม่รู้ตัว หากเราเชื่อมั่นในตนเองถึงพลังผลักดันภายใน เราก็จะสามารถก้าวข้ามผ่านคำติฉินนินทา หรือคำพูดลดทอนจิตใจ เราจะผ่านมันไปได้ แต่ถ้าเราเชื่อแต่คำพูดของคนอื่น เราจะเป็นไก่ในร่างอินทรีย์ต่อไป
