ေက်ာင္းကထြက္ၿပီးေနာက္ ဘဝရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မႈကိုေတြ႔ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းသြားၿပီးလို႔ ကြၽႏ္ုပ္ထင္ပါတယ္။သည္စာသင္ခန္းထဲက ထြက္သြားတဲ့အခါမွာ ကြၽႏု္ပ္တို႔ဟာ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ျပႆနာႀကီးေတြနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ သည္ျပႆနာေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္ႀကီးစားၿပီး လက္႐ွိထက္ ပိုေကာင္းမြန္တဲ့ကမၻာႀကီး တစ္ခု ဖန္းတီႏိုင္ေအာင္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ႀကိဳးစားရမယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကြၽႏ္ုပ္တို႔ကို ျပင္ဆင္ေပးတာမ်ိဳး မလုပ္တဲ့ ပညာေရးဟာ အတုအေယာင္ပညာေရးပဲျဖစ္တယ္ ကြၽႏ္ုပ္ထင္တယ္။ ပညာေရးရဲ႕အလုပ္ဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို လူမႈပတ္ဝန္က်င္ရဲ႕ ၾသဇာထဲ ပိတ္မိေနျခင္းမ႐ွိေအာင္ အားေပးကူညီဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။
လူမႈပတ္ဝန္က်င္ႃသဇာေတြဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕စိတ္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေစပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕အျမင္ကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းသာမႈကို တားဆီးပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၾကရေတာ့မယ့္ ကမၻာႀကီးအတြင္းမွာဆိုရင္ အလြန္႐ွင္းလင္းျပက္သားတဲ့အသိညဏ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ထားဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ျပႆနာေတြရဲ႕ အတိမ္အနက္၊ အေကာင္းအဆိုးကို အ႐ွိတိုင္း ၾကည့္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးထားႏိုင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျဖ႐ွင္းႏိုင္တဲ့အခါမွသာ သည္အသိညဏ္မ်ိဳး ေပၚေပါက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
Crd-org-source
