Tak tak, zadałam to pytanie wiedząc co usłyszę, a mimo to łudząc się, że tym razem ktoś odpowie inaczej :) To jak z powieścią o tragicznym finale czytaną po raz dwudziesty - do samego końca mamy nadzieję, że zadzieje się magia.

Wszystkie Twoje rozkminki są mi bardzo bliskie. Dotarłam do etapu zrozumienia, że niczego nie da się zdobyć raz na zawsze, że to droga, proces, zmiana, ewolucja, rewolucja, kombinatorka do końca; w chwilach słabości jednak tęsknię za iluzją stałości czy pewności czegokolwiek. Teoria opanowania trwogi brzmi bardzo logicznie dla mnie, podobnie to widzę. Czasami mam wątpliwości, czy nasza ludzka świadomość to dar, czy jednak przekleństwo ;)