တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္ရင္၊ ခံစားတတ္ရင္ ဘ၀မွာ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုုး အခ်ိန္အခါနဲ႔ အလွပဆံုုးအခ်ိန္အခါကိုု ခံစားေတြ႔ႀကံဳႏိုုင္ပါတယ္။ အထီးက်န္နည္းနည္းဆန္တာမွန္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုုင္ျခင္းဟာ နက္နဲတဲ့ အတြင္းစိတ္မွာရိွတဲ့ မိမိရဲ႕ လိပ္ျပာကိုု ပိုုမိုုအားအင္ ေကာင္းမြန္ေစႏိုုင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေနထိုုင္ခ်ိန္ဟာ အျခားသူမ်ားႀကီးစိုုးမင္းမူေနတဲ႔ အရူပ္အရွင္း ေပါင္းစံုုၾကားကေန လြတ္ထြက္ေနတတ္ပါတယ္။ မိမိကိုုယ္မိမိ တကယ္ရင္ဆိုုင္တဲ့အခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ မိမိအတြင္းစိတ္နဲ႔ စကားနီးေနာဖလွယ္ႏိုု္င္တဲ့အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
photo google
အတြင္းစိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းစစ္စစ္ကိုု တစ္ေယာက္တည္းေနထိုုင္တဲ့အခ်ိန္အခါမွာပဲ ေကာင္းမြန္စြာရရိွခံစားႏိုုင္ပါတယ္။
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အျခားသူမ်ားနဲ႔သာစကားေျပာဆိုုတတ္ပါတယ္။ မိမိကိုုယ္မိမိ ( သိုု႔ ) မိမိအတြင္းစိတ္နဲ႔ ေျပာစရာ စကားရွာမရၾကပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္မိုု႔လိုု႔ တစ္ေယာက္တည္းရိွတဲ့အခါတုုိင္း အထီးက်န္ဆန္တာကိုု ခံစားရတတ္ပါတယ္။
အမွန္ေတာ့ လူျဖစ္တန္ေအာင္ လူဆိုုတာ ကိုုယ့္အတြင္းစိတ္က ထြက္လာတဲ့ စကားသံကိုု နားေထာင္တတ္ေအာင္ သင္ထားရပါတယ္။ မိမိကိုုယ္မိမိ မိတ္ဖြဲ႔တတ္ရပါတယ္။ မိမိအတြင္းစိတ္ရဲ႕ စကားသံကိုု နားေထာင္တတ္တဲ့လူ ( သိုု႔ ) မိမိအတြင္းစိတ္ကိုု ေမးခြန္းထုုတ္တတ္သူတိုု႔ဟာ သူေျပာကိုုယ္ေျပာ၊ သူမ်ားေယာင္တိုုင္း ဘယ္ေတာ့မွ လိုုက္မေယာင္တတ္ေတာ့ပါ။
photo google
ဥပမာ ဆိုုပါစိုု႔၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ခရီးအတူသြားၾကတယ္။
လမ္းမွာ အမွတ္တရ ပစၥည္း၀ယ္ၾကတယ္။ သူ၀ယ္ကိုုယ္၀ယ္နဲ႔ ၀ယ္ေအာင္လည္း “ဂိုုက္”က စည္းရံုုးတယ္။
ကိုုယ့္စိတ္ကိုု ေမးခြန္းထုုတ္တတ္တဲ့လူက ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ေမးလိုုက္တယ္။
ငါဒါကိုု ၀ယ္ရင္ တကယ္စိတ္ခ်မ္းသာမွာလား၊ အားနာလိုု႔ ၀ယ္မွာလား၊ သူမ်ား၀ယ္လိုု႔ လိုုက္၀ယ္ရမွာလား၊ စသည္ျဖင့္ ေမးလိုုက္ပါတယ္။ ၀ယ္ဖိုု႔ မလိုုအပ္ဖူးလိုု႔ ထင္မိရင္ ဘယ္သူက ဘယ္လိုုေျပာေျပာ မ၀ယ္ေတာ့ပါ။