ေတြးဖူးမွာပါ ..
ေလာကမွာ ကံအဆိုးဆံုးက မင္းလို႔.....
အေရးေပၚခန္းထဲက
ေနာက္ဆံုး အသက္႐ူဖို႔ေတာင္ခက္ေနတဲ့ သူကေတာ့
မင္းကို အားက်မွာပဲ....
ညဘက္ေတြ သူမ်ားအိပ္ခ်ိန္
အပုပ္အသိုးေတြ အမိႈက္လိုက္သိမ္းေနရတဲ့သူကေတာ့
မင္းလို ညဘက္ေအးေအးသက္သာေနေနရတဲ့ဘဝကို
အားက်ေန႐ွာတယ္....
photo google
ေလာကဆိုတာ ျဖဴသလားမဲသလားေတာင္
မသိ႐ွာတဲ့ ေမြးရာပါ မ်က္စိမျမင္ရတဲ့သူအတြက္ကေတာ့
မင္းလို အရာရာ ျမင္ေနရတာ
သိပ္အားက်စရာဘဝပဲ.....
ေမြးရာပါ ေျခလက္မပါတဲ့ သူအတြက္ေတာ့
မင္းလို ေျခစံုလက္စံုနဲ႔ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္သူကိုၾကည့္ၿပီး
ကံေကာင္းလိုက္တာလို႔ေတြးေန႐ွာတယ္....
တကယ္ေတာ့ မင္းကံဆိုးတာမဟုတ္ပါဘူး..
ကိုယ့္ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ဘဝကို တန္ဖိုးမထားတတ္တာပါ...
ေျခလက္အဂၤါစံုလင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရမွာပ်င္းေနရင္
ေျခလက္အဂၤါက်ိဳးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ႐ွိေတာ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္
အဲလိုၾကံဳဖူးတဲ့အခါ မင္းအဲဒီ ေျခလက္ေတြတန္ဖိုးသိၿပီး
သိပ္အလုပ္လုပ္ခ်င္လာမယ္.....
တေန႔တေန႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပ်င္းေနတတ္မယ္...
အကယ္လို႔ မင္းသာ ေနဖို႔ ၃ရက္ပဲ အခ်ိန္႐ွိေတာ့မယ္ဆိုရင္
ျဖစ္ခ်င္တာေတြေရာ လုပ္ခ်င္လာတာေတြေရာ
တန္းကိုစီေနမွာပဲ....
photo google
ဒါေၾကာင့္ အသက္႐ွင္ေနႏိုင္တုန္းမွာျဖစ္ခ်င္တာေတြကို
ျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါ...
ဦးေႏွာက္အေကာင္းအတိုင္း႐ွိတုန္းမွာ
..ေတြးေခၚပါ...စာဖတ္ပါ....
နားအေကာင္းအတိုင္း႐ွိတုန္းမွာ..
ေလာကႀကီးရဲ႕ အသံေတြကို ခံစားပါ.....
ျမင္ႏိုင္တုန္းမွာ ပညာေတြဆည္းပူးပါ....
တခ်ိန္ခ်ိန္ ေနာင္တမရေအာင္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘဝ ကံဆိုးတယ္လို႔ေတြးေခၚေနမယ့္အစား
ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္အားတက္ႂကြေအာင္လုပ္ၿပီး...
ကိုယ္ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ဘဝကို တန္ဖိုးထားတတ္ပါေစ.... "