”#မိန္းမပ်က္”(စ/ဆံုး)
(၁)
”သက္ထက္…”
”ဟင္…ေျပာေလ ခင္ဦး”
ခင္ဦးက မွန္တင္ခံုေ႐ွ႕ မွာ အလွျပင္ရင္း သက္ထက္ကို လွမ္းေခၚလိုက္သည့္အတြက္ သက္ထက္က ဖက္လက္စ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ရင္း ၾကည့္လိုက္သည္။
”ငါ လွလားဟင္… မ်က္ႏွာမွာ မိတ္ကပ္ေတြထူလပ်စ္ႀကီးမေနပါဘူးေနာ္”
ခင္ဦးက ေက်နပ္စြာျပံဳးလိုက္သည္။ ခင္ဦးက ေႂကြ႐ုပ္အတိုင္း ေခ်ာေမာလွပသည္။ သူမရဲ႕အၾကည့္ သူမရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြက ေယာက်္ား ေတြကို ညိဳ႕ယူဖမ္းစားႏိုင္သည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လို အိေႃႏၵမ႐ွိ အျမဲတမ္း႐ွက္ျပာေနတတ္သည့္ သူမရဲ႕အက်င့္ကို သက္ထက္လံုးဝသေဘာမက်ပါ။
”ငါက အျမဲတမ္းလွလွပပ ေနရတာကိုသေဘာက်တယ္၊ ခင္ဦး ရဲ႕အလွတရားေအာက္မွာ ေယာက်္ားေတြ အသက္႐ူဖို႔ေမ့ေလာက္ေအာင္ ဒူးေထာက္ဝပ္တြားေစရမယ္၊ သက္ထက္ သိတယ္မို႔လား ဥမၼာဒႏၱီရဲ႕အလွကို သိဝီမင္းႀကီး ျမင္ၿပီး စြဲလန္းသြားသလိုေပါ့ဟာ၊ ဟားဟား ”
ခင္ဦးက သက္ထက္ကို ေျပာရင္းကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ရယ္ လိုက္သည္။ သက္ထက္က ခင္ဦး ရဲ႕ အေျပာအဆိုအမူအက်င့္ေတြကို ရင္ေလးကာ သက္ပ်င္းခ်လိုက္ရင္း
”အလွတရားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘဝပ်က္သြားတဲ့ မိန္းမငယ္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲခင္ဦး၊ ပန္းေလးေတြလိုေပါ့ဟာ ဖူးခါစပြင့္ခါစမွာ ခူးဆြတ္ခ်င္တဲ့သူေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊
တန္ဖိုးထားၾကတယ္၊ ဦးထိပ္မွာပန္ဆင္တတ္ၾကတယ္၊ ပန္းကေလးႏြမ္းေျခာက္သြားတဲ့အခါ က်ေတာ့ ဘယ္သူမွမနမ္း႐ိူက္ခ်င္ၾကတာေပါ့ လူတကာရဲ႕ ေျခနမ္းဖက္မွာ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားၾကတာ၊
ငါတို႔မိန္းကေလးေတြလဲ အလွတရားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္ကဆိုးက်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ရမၼက္ေက်ာ့ကြင္းကို မဝင္မိဖို႔လိုတယ္”
”ငါနားလည္ပါတယ္ သက္ထက္ရဲ႕၊ ေျသာ္… နင္အျပင္သြားလို႔ မိတ္ကပ္ ဘာညာလိမ္းခ်င္ရင္ ယူလိမ္းေနာ္”
”ဒီအခ်ိန္မွာ ငါအလွအပဘက္ကို စိတ္မဝင္စားလို႔ပါ၊ ငါခုခ်ိန္စိတ္ဝင္စားတာ ေက်ာင္းစာပဲ၊ လွဖို႔ပဖို႔လဲ နင့္လိုအခ်ိန္မေပးႏိုင္ဘူး”
သက္ထက္ရဲ႕ ထိုးနက္ခ်က္ေတြက ခင္ဦးရဲ႕ရင္ဝကို ေစာင့္ကန္သလို စူးနစ္သြားသည္။ ကြက္ခနဲပ်က္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာကို ျပံးေရာင္သန္းေသာအျပံဳးျဖင့္
”ေအးပါဟာ… သက္ထက္ ငါ ဒီေန႔ေမွာင္မွေရာက္မယ္ ထမင္းစာရင္စားႏွင့္ေနာ္၊ အာ့ဆို ငါသြားပီ”
ခင္ဦးက သက္ထက္ကို ႏူတ္ဆက္ၿပီး သုပ္သုပ္ပ်ာပ်ာျဖင့္ထြက္ခြာသြားသည္။ ခင္ဦးရဲ႕ ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း သက္ထက္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။
(၂)
ခင္ဦး အေဆာင္ကို ေရာက္လာသည္က သံုးလေက်ာ္ေက်ာ္မွ်႐ွိသည္။ သက္ထက္ကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႔အတြက္ အေဆာင္ငွါးေနရျခင္းျဖစ္သည္။ သက္ထက္လဲ ခင္ဦးကိုခင္သလို ခင္ဦးလဲ သက္ထက္အေပၚ ညီမအရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္သည္။ ဒါေပမဲ့့တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းမသိေခ်။ ခင္ဦးရဲ႕ အလုပ္ကကို ေရေရရာရာမေျပာသည့္အတြက္ သက္ထက္မေမးလိုေတာ့ပါ။
သက္ထက္ လက္မွာပတ္ထားသည့္ နာရီ ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ အခ်ိန္ကား ည ၁၁ခြဲၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ထိ ခင္ဦး ျပန္မလာေသး၍ စိတ္ထဲ ပူပင္ေနရျပန္သည္။ အေဆာင္ေ႐ွ႕သို႔ ကားမီးေရာင္တစ္ခုကို သက္ထက္ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ဘုရားေရ ခင္ဦးပါလား။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖင့္ ကားေပၚကထြက္လာကာ ႏွစ္ေယာက္သား ယိုင္ထိုးေနသည္။ သက္ထက္အျမင္မွားသည္မဟုတ္ပါ။ စိိုးရိမ္စိတ္ဖံုးလႊမ္းကား သက္ထက္ အေဆာင္တံခါးေသာ့ယူလွ်က္ခင္ဦးနားသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။
”တာ့…တာ့ ကိုႀကီး”
”ေႂကြ႐ုပ္…ကိုႀကီးသြားပီ”
အသက္ ၅၀ခန္႔ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က ခင္ဦးကို ႏူတ္ဆက္သြားသည္။ ခင္ဦးက သက္ထက္ေနာက္ကေနေရာက္လာသည္ကိုမသိပါ။ သက္ထက္နဲ႔ထိပ္တိုက္ေတြ႔လာသည့္အခါ ခင္ဦး မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။
”သက္ထက္… နင္မအိပ္ေသးဘူးလား”
တစ္ကိုယ္လံုးယိုင္ထိုးပီး အရက္နံတစ္ေထာင္းေထာင္းျဖင့္ အာေလးလွ်ာေလးျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
”ခင္ဦး …နင္လာခဲ့ အထဲေရာက္မွ နင့္ကိုေျပာမယ္”
သက္ထက္က ခင္ဦးကို အထဲသို႔တြဲလာၿပီး ကုတင္ေပၚသို႔ လွဲခ်လိုက္သည္။
”ခင္ဦး … ခုဏ လူကဘယ္သူလဲ နင္နဲ႔ဘယ္လိုပတ္သတ္လဲ၊ ငါေမးေနတယ္ေလ ခင္ဦး”
ွက်ဥ္းေျမာင္းေသာ အၾကည့္တို႔ျဖင့္ သက္ထက္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္း
”သူ႔နာမည္က ဦးမာန္၊ ငါတို႔ရဲ႕ေဘာ့စ္”
”နင္… ဘာလို႔ အရက္ေသာက္ထားတလဲ”
”ဒီေန႔ငါတို႔ကုမၸဏီရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ေပါ့၊ ေဘာ့စ္က ဝန္ထမ္းအားလံုးကိုေပ်ာ္ပြဲရႊင္လုပ္ေပးတာဟ”
”နင္… မိန္းကေလးမဟုတ္ဘူးလား၊ နင္ဒီလိုအရက္ေသာက္မွ ဝိုင္ေသာက္မွ ေခတ္မီွတယ္ေအာက္ေမ့ေနလား၊ ခင္ဦး …နင့္မွာအ႐ွက္မ႐ွိဘူးလား၊ နင္ မိန္းမပ်က္လား”
သက္ထက္ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေအာ္လိုက္သည္။ သက္ထက္…နင္ေအာ္ေငါက္ေနမယ္ဆိုလဲ ငါစိတ္မဆိုးပါဘူး။ ငါ့ဘဝက နင္ထင္သလို အပ်ိဳစင္တစ္ေယာက္မဟုတ္သလို ငါ့ရဲ႕အလုပ္က ျပည့္တန္ဆာလုပ္ေနတာဆိုရင္ နင္ငါ့ကိုရြံမုန္းမိမွာေသခ်ာသည္။ နင္သိမွာ ငါအစိုးရိမ္ဆံုးပါသက္ထက္ရယ္…။ ငါအရာအားလံုးဖံုးကြယ္လိမ္ညာခဲ့တာ…။
(၃)
ရဲေသြး အလုပ္ျပန္လာခ်ိန္က အရင္ရက္ထက္ေနာက္က်ေနသည္။ လကုန္ရက္နီးလာသည္မို႔လခ်ဳပ္စားရင္လုပ္ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မိုးကလဲအဆက္မျပတ္ရြာေနသည့္အတြက္ ကားကိုအ႐ွိန္ျပင္းစြာ မေမာင္းေတာ့ေပ။ ကားမီေရာင္က်ိဳးတို႔က်ဲတဲေအာက္တြင္ ဒယိမ္းဒယိုင္ ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္သည္။ ရဲေသြး ကားေလး အနားေရာက္သည့္အခါ သူမ မိုးေရစက္လက္ျဖင့္ အ႐ုပ္ ႀကိဳးျပတ္သြားသလိုလဲက်သြားသည္။ ရဲေသြးကားေပၚမွအျမန္ဆင္းလိုက္ၿပီး
”ဟိတ္…ေကာင္မေလး ဟိတ္ ေခၚတာမၾကားဘူးလား…”
သူမကို ရဲေသြးေခၚေပမဲ့ သူမဘက္မွတုန္႔ျပန္ျခင္းမ႐ွိဘဲ ၿငိမ္သက္ေမ့ေမ်ာေနသည္။ ရဲေသြးက သူမကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး ေဆးရံုသို႔ေခၚသြားသည္။ သတိေမ့ေမ်ာေန၍ ရဲေသြးတစ္ညလံုးသူမေဘးနားတြင္ထိုင္ေစာင့္ေနသည္။
သူမ သတိရလာသည္။
”ကြၽန္မဘယ္ကိုေရာက္ေနတာလား၊ ၿပီးေတာ့႐ွင္ကဘယ္သူလဲ”
”ငါ့နာမည္က ရဲေသြး၊ မင္းညက ကားလမ္းမွာ ေမ့ေမ်ာေနလို႔ ငါေဆးရံုေခၚလာတာ၊ ဆရာဝန္က ဘာမွမျဖစ္ဘူးတဲ့ ေသြးအားနဲလို႔မူးေမ့သြားတာတဲ့ မနက္ျဖန္ဆို ဆင္းလို႔ရပီတဲ့၊ ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ကဘယ္သူလဲ”
”႐ွင္… ကြၽန္မနာမည္ ဟို…ဟို ေႂကြ႐ုပ္ပါ”
”မင္းမနက္စာ ေဆးေသာက္ဖို႔ရယ္ စားဖို႔ရယ္ ငါစီစဥ္ထားခဲ့တယ္ ငါရံုးခ်ိန္နီးေနပီ ငါသြားလိုက္အုန္းမယ္၊ ေန႔လည္ ငါျပန္လာခဲ့မယ္”
ရဲေသြးထက္ြခြာသြားသည္။ ေန႔လည္ျပန္လာေတာ့ ေဆးရံုမွာေႂကြ႐ုပ္မ႐ွိေတာ့ေခ်။ သူမရဲ႕ေနရပ္လိပ္စာကိုမေမးလိုက္ရပါ။
(၄)
၅လခန္႔ ၾကာေသာအခါ…
ရဲေသြးက ခ်စ္ရေသာ ခ်စ္သူ သက္ထက္ရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲကို ႏွစ္ေယာက္က်င္းပပီးခ်ိန္ကားေလးေပၚမွာၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးျဖင့္ျပန္လာခဲ့သည္။ လမ္းေဘးက်က် ဓာတ္တိုင္ ေအာက္ ပလက္ေဖာင္းေဘးေတြ မိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေယာက်္ားတစ္သိုက္ စုရံုးေနၾကသည္။ ဒီေနရာေတြမွာ ညဥ့္ငွက္ေပါသည္ကို ရဲေသြးသိသည္။ အမွတ္မထင္ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္း စကတ္ကို ေပါင္အရင္းထိဝတ္ထားသည့္ သူမ။ ေႂကြ႐ုပ္ ။
”သက္ထက္”
”ေျပာေလ ကို”
”ဟိုမွာ ကို႔အသိတစ္ေယာက္ဲျမင္လိုက္လို႔ ကားခဏ ရပ္လိုက္အုန္းမယ္”
ကားကို သူတို႔ေဘးနားသို႔ ခ်ရပ္လိုက္သည္။ လူတစ္စုရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြက ရဲေသြးဆီ မၾကည္ေသာ အၾကည့္ျဖင့္
”မင္းကဘာလဲ… ဒီမယ္ ငါေစ်းညိွေနတာကြ၊ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကိုသြားေခၚ”
”ေႂကြ႐ုပ္”
”ကြၽန္မ႐ွင့္ကိုမသိဘူး၊ ကြၽန္မအလုပ္လုပ္ေနတယ္ မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔”
သက္ထက္က ကားေပၚကဆင္းလာခဲ့သည္။ သူမမ်က္ဝန္းေတြျပာတက္သြားသလို မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ေပါက္ၾကလာသည္။ မယံုႏိုင္ဘူး။
”ခင္ဦး ”
”ဟင္… သက္ထက္”
ခင္ဦး သက္ထက္ကိုရင္မဆိုင္႐ဲေတာ့ပါ။
”နင္ လာခဲ့”
ခင္ဦး ရဲ႕လက္ကို တင္းက်ပ္ဆုပ္ကိုင္လိုက္ပီး ေခၚလာခဲ့သည္။ အေဆာင္ေရာက္ေတာ့
”နင္…ေျပာစမ္း၊ နင့္မွာ လုပ္စရာ႐ွားလား၊ ေယာက်္ားတကာရဲ႕ရင္ခြင္ထဲ မႏွစ္ၿမိဳ႕ပဲ အိပ္ရတာ နင္သာယာေနတာလား၊ နင္ ေခြးထက္မိုက္တယ္၊ နင့္ရဲ႕အလုပ္က နင့္ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းကို မ်က္ႏွာျပရဲတဲ့အလုပ္လား”
ခင္ဦးက ႐ိူက္ႀကီးတငင္ငင္ျဖင့္ ငိုေႂကြး ရင္း
”ငါ… ဒီဘဝကိုေရာက္ခဲ့တာ ငါ့အေမရဲ႕ေနာက္လင္ ငါ့ပေထြးမင္းလူ ငါ့ဘဝကိုေႁခြခ်ဖ်က္ဆီးခဲ့တာ၊ အဲ့ဒီေနာက္ ငါအိမ္ကထြက္လာခဲ့ၿပီး အလွျပင္ဆိုင္တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္တယ္၊ အဲဒါနဲ႔ အလွျပင္လာတဲ့ေဒၚႂကြယ္ဆိုတဲ့ မိန္းမႀကီးက သက္သက္သာသာ အလုပ္လုပ္ပီးေငြရမယ့္အလုပ္႐ွိတယ္ လုပ္ခ်င္ရင္ဆက္သြယ္ဖို႔ လိပ္စာေပးလိုက္တယ္၊
ေနာက္ေတာ့ငါလဲ သူ႔လိပ္စာအတိုင္းသြားရင္း ငါ ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ဆိုတာသိခဲ့ရတာ၊ ငါလဲ ငါ့ဘဝကိုမထူးဇာတ္ခင္းၿပီး ဒီအလုပ္ကို မႏွစ္ၿမိဳ႕လဲလုပ္ေနရတာ၊ ငါ့ဘဝက စုပ္လဲဆူးစားလဲ႐ူးေပါ့ဟာ၊ ငါ့ပေထြး မင္းလူကို ငါသတ္ပစ္ခ်င္ေအာင္မုန္းတယ္၊ သူ႔ေၾကာင့္ ငါ့ဘဝရစရာ မ႐ွိေအာင္စုပ္ပ်က္သြားခဲ့တာ၊ ငါတို႔လို ျပည့္တန္ဆာဘဝတူေတြ သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ကိုယ္စိတ္မပါလဲ ေယာက်္ားေပါင္းစံုနဲ႔အိပ္ရတယ္၊ ဒီဘဝကို အေၾကာင္းေၾကာင့္ေရာက္ၾကရတာ၊ ရဲလိုက္ဖမ္းေတာ့လဲ ေျပးရလႊားရ မလြယ္ပါဘူးဟာ”
သက္ထက္ရင္ထဲနင့္သြားသည္။ သူမကို ဒီဘဝမွကယ္တင္ခ်င္သည္။
”နင္က အမွားကိုဆက္တိုက္က်ဴးလြန္ေနေတာ့တာ၊ ခင္ဦး…ဘဝမွာ တစ္ခါလဲက်တိုင္း ျပန္မထႏိုင္စရာအေၾကာင္းမ႐ွိဘူး၊ ဒါဘဝရဲ႕တိုက္ပြဲပဲ၊ ညဥ့္ငွက္ဘဝကို စြန္႔ပယ္လိုက္ပါေတာ့၊ မိန္းမပ်က္ဘဝမွာယစ္မူးမေနနဲ႔၊ ခုခ်ိန္ကစၿပီး ဘဝသစ္တစ္ခုကိုတည္ေဆာက္လိုက္ပါ ခင္ဦး …”
ခင္ဦး အငိုမ်က္လံုးအျပံဳးမ်က္ႏွာ တစ္ခုျဖင့္
”သက္ထက္…ငါ လူ႔ဘဝကို စိတ္ကုန္သြားၿပီဟာ၊ ငါ ဘုရားရိပ္တရားရိပ္ေအာက္မွာ ေနေတာ့မယ္၊ ငါသီလ႐ွင္ဝတ္ပီး သာသနေဘာင့္မွာပဲ တစ္သက္လံုးေနေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပီ သက္ထက္”
အခုဆို မိန္းမပ်က္ဘဝကေန ဝဋ္ကြၽတ္သြားတဲ့ခင္းဦးကို သက္ထက္ေက်နပ္အျပံဳးမ်ိဳးျဖင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အခုဆို ခင္ဦးဘဝဟာ ဘုရားရိပ္တရားရိပ္ေအာက္မွာ ေအးခ်မ္းလွ်က္…
*********************
ၿပီးပါၿပီ
ဆက္လက္ၿပီး အားေပးဝန္ဖန္ေပးပါအုန္းေနာ္..
ႀကိဳးစားပါအုန္းမည္...
ရဲေသြးနီ………