สวัสดีเพื่อนๆใน steemit ทั้งชาวไทย และ ชาวลาวทุกๆคนนะค่ะ วันนี้ก็วันศุกร์แล้วใกล้จะถีงวันหยุดแล้ว พรุ่งก็ได้หยุดเพราะขอลาหยุดวันหนื่งต้องไปงานออกเดือนลูกชายเพื่อนก็ขอหัวหน้าหยุดหนื่ง
เลีกงานวันนี้ก็เลยพาลูกสาวมาเดี่นห้างจีนที่หลวงพระบางนี้แหละค่ะ พอเห็นลูกเล่นเครื่องเล่นของเด็ก มีทั้งเกมร์ ทั้งเล่นดนตี สนุกสนานตามภาษาของเด็กก็คิดยากกลับไปเป็นเด็กอีกคั้งเครื่องสมัยตอนเรายังเด็กไม่ได้มีแบบนีเลย นานที่เค้าถีงจะเอาเครื่องเล่นมาให้เด็ก ต้องมีงานถีงจะได้เล่น เป็นงานวัด งานบุนต่างๆก็คนเอาม้าหมุ่น ชิ่งช้าสะหวันมาลงตามงานวัด เราถีงจะได้เล่นเคื่องเล่นแบบนั้นค่ะ จะเล่นแต่ละเครื่องก็ต้องขอเงีนจากพ่อแม่ไปเล่น
เกมร์ดในเมื่อก่อนก็จะมีช่อยดาว โยนลูกบอลนั้นแหละ เป็นเด็กก็ไม่ต้องมาคิดอะไรมากไม่ต้องไปสนใจอะไรสนใจแต่ความสนุกของตัวเองในตอนเด็กนี้ดีเป็นช่วงที่ไม่ได้ใช้ความคิดอะไรมากมาย ไม่ต้องมีพาละอะไร ไม่ต้องเจ็บอะไรมากมาย เจ็บมากก็แค่ตอนหกล้มเนาะ แต่สุดท้ายคนเราต้องโตขื้น เพื่อมาแก้ไข้ ปัญหาที่เกิดขึ้นที่แต่ละคนมันคือความจรีงที่มนุษย์เราเรียกเรียงไม่ได้จรีงๆ
ความจรีงก็คือความจีรงไม่อาดไปฝื่นมันได้เราก็ต้องอยู่กลับจรีง มันก็มีทั้งสุข และ ทุกไปคู่กันนี้แหละ ถ้าไม่มีสุขเราก็จะไม่รู้ถีงทุกเป็นยังไงถ้าไม่มีทุกเราก็จะไม่รู้สุขเป็นยังมันเป็นของคู่กันจรีงๆ เรี้มแก่แล้วมาพูดเรื่องพวกนี้ได้ยังไงเนี้ย เรี้มจากการยากกลับเป็นเด็กอีกคั้งมาถีงเรื่องสุข ทุกได้ไง 5555
ขอบคุณสำหรับการติดตาม และ แวะเข้ามาชมแล้วช่วยโหวดให้กันสะเหมีนะค่ะ
love steemit
