ငတာႏွင့္ပညာရွင္
“ေက်ာင္းဆရာ ထဗ်ာ … လက္ဖက္ရည္ လိုက္တိုက္ပါ”
မိုးမလင္းေသးဘူး ေရာက္လာတဲ့ ငတာ
“ဟဲ့ေကာင္ … ညက ၂ နာရီမွ အိပ္တာ။ အိပ္ေရးမဝေသးဘူး”
“ထေတာ့ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားအိမ္ေရွ႕က ေလာ္စပီကာ ေအာ္ဖို႔ ျပင္ေနၿပီ။ မၾကာခင္ ဟဲလို တက္စတင္း လုပ္ေတာ့မယ္”
မထလို႔မျဖစ္။ မထမခ်င္း ဂ်ီက်ေနမွာလို႔ အိပ္ရာကထ မ်က္ႏွာသစ္မယ္လုပ္ေတာ့ ငတာက
“ဆရာ … မ်က္ႏွာကို ေရေတြနဲ႔ ဝုန္းဆိုၿပီး ေလာင္းမခ်လိုက္နဲ႔ေနာ္”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ”
“ညက ဖတ္ထား၊ မွတ္ထား၊ ေလ့လာထားတဲ့ ပညာေတြ ေရနဲ႔ ပါသြားပါ့မယ္”
“ေအး ဟုတ္သား”
မ်က္ႏွာကို ေရနဲ႔ ဖြဖြေလး ပြတ္၊ သြားတိုက္ေတာ့လည္း
“ဆရာ … ေဝါ့ခနဲ မေထြးလိုက္ပါနဲ႔ ပညာေတြ ပါသြားမယ္”
“ေအးပါကြာ”
အျပင္ထြက္ဖို႔ ေလွကားက ဆင္းမယ္လုပ္ေတာ့
“ေနဦး … ေနဦး … ဆရာ”
“ဘာလဲကြ ငတာ”
“ကၽြန္ေတာ္ ဝွီးခ်ဲေလး သြားယူမယ္”
ဒီမနက္ ငတာတစ္ေကာင္ ဘာျဖစ္ေနမွန္းကို မသိ
“ငါက ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ … လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္ကြ”
“မဟုတ္ပါဆရာ … လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ပညာေတြ ထြက္က်ကုန္မွာ ေၾကာက္လို႔ ဝွီးခ်ဲေလးနဲ႔ တင္ၿပီးေတာ့ တြန္းသြားခ်င္လို႔ပါ”
“ငတာ ေသာက္႐ူး … မင္းငါ့ကို ဒီမနက္ အ႐ူးလုပ္ေနတာပဲ”
“အ႐ူးက အ႐ူးကို အ႐ူးလုပ္လို႔မရပါဆရာ”
“ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲကြ … ဒီမနက္မွ ဆရာခ်င္းကို မိုးမႊန္ေနေတာ့တာ”
“ဆရာမို႔ ဆရာေခၚတာပါ အျပစ္လား ဆရာ”
“ေဟ့ေကာင္ ငတာ ငါေသာက္ျမင္ကပ္လာၿပီ”
“ဆရာ ျဖည္းျဖည္းေျပာ … ေဒါသေတြ မပါနဲ႔ … ပညာေတြ ထြက္က်ကုန္လိမ့္မယ္။ ဆရာ့လို ဆရာ တစ္ေခတ္မွာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ ဆရာသာ ေသသြားရင္ အစားထိုးလို႔မရတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈႀကီးျဖစ္ေတာ့မွာ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာ သတိထားပါ”
“အိမ္း … ဟုတ္ေပသား … ငါက ပညာရွင္ေလကြာ။ ဒီျမန္မာမွာ မေျပာနဲ႔ ကမၻာမွာေတာင္ ငါ့လို ပညာရွင္ဆိုတာ မရွိႏိုင္ဘူးကြ … မွန္ရဲ႕လား”
“မွန္ပါတယ္ဆရာ … ဒါေၾကာင့္ သတိထားပါဆရာ။ လမ္းျဖတ္ကူးရင္လည္း သတိထား၊ ထမင္းစားလည္း သတိထား၊ သြားသတိ၊ လာသတိ၊ စားသတိေပါ့”
“အင္း … ငါ့တပည့္ထဲမွာေတာ့ မင္းက မဆိုးပါဘူး။ ကိုင္း တပည့္ႀကီး ႀကိဳက္တာမွာ”
“လက္ဖက္ရည္ႏွစ္ခြက္ ထံုးစံအတိုင္း၊ ထမင္းေၾကာ္ ၾကက္သား၊ ၾကက္ဥ ဟပ္ဖ႐ိုင္း”
“စားေလာ့ တပည့္ႀကီး … စားေလာ့ … ယေန႔ေတာ့ တပည့္ႀကီး ႀကိဳက္ရာမွာစားေလာ့”
“ျဖည္းျဖည္းေျပာပါဆရာ … အို … ေရေႏြးကို အဲသည္လို မေသာက္နဲ႔ေလ … ပညာေတြ ငုပ္ဝင္သြားမယ္”
“မွန္ေပသည္ ငတာ … ပညာရွိ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေပတယ္”
“ဟဲ့ မင္းတို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေညႇာ္လွခ်ည္လား … ဒီမွာ ငါတို႔ဆရာ ပညာရွင္ ေရာက္ေနတာ မသိၾက ဘူးလား။ အေညႇာ္နံ႔ေၾကာင့္ ပညာေတြ ငုပ္ဝင္သြားမွာ စိုးရိမ္ရတယ္”
အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အိမ္ကထြက္သာလာ … အိမ္သာ မတက္ခဲ့ရပါ။ ဝမ္းကနာ
“ငတာေရ … ငါဝမ္းနာလာသကြာ။ အိမ္သာ သြားခ်င္တယ္”
“မျဖစ္ဘူးဆရာ”
“ဘာေၾကာင့္လဲကြ”
“ဆရာ့ပညာေတြ အီးနဲ႔ ပါသြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ ေအာင့္ထားပါဆရာ”
“မရေတာ့ဘူးကြာ …”
ကၽြန္ေတာ္ မသက္မသာနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အိမ္သာ ေျပးခဲ့ရသဗ်ာ။ ျပန္လာေတာ့ ငတာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသာက္ဂ႐ုေတာင္မစိုက္။ သတင္းစာေကာက္ဖတ္ေနတယ္။
“ေဟ့ … ငတာ … ငါ ကိစၥၿပီးခဲ့ၿပီကြ … ေျပာ … ဒီမနက္ ဘာမ်ား ၾကားခ်င္သလဲ”
“ခင္ဗ်ား ဘယ္သြားတာလဲ”
“အိမ္သာေလကြာ … မင္းသိပါတယ္”
“ေက်ာင္းဆရာ”
“ဟာ … မင္း အေျပာင္းအလဲ တယ္ျမန္ … ေစာေစာကပဲ ဆရာခ်င္းထပ္ေနေသး။ ပညာရွင္ပါကြ”
“ဘာ … ခင္ဗ်ားက ပညာရွင္ … ဟုတ္လား”
“ေအးေလ မင္းပဲ ပညာရွင္ဆို”
“မသိလို႔ေမးပါရေစ”
“ေမးေစဗ်ား”
“အလို … ပညာရွင္ႀကီးခင္ဗ်ား … ပညာရွင္ႀကီး အီးအီးပါရင္ ဖင္လွန္ၿပီးပါသလား။ ဖင္မလွန္ဘဲ အီးပါသလား သိခ်င္သဗ်ာ”
“ဟဲ့ေကာင္ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ အိမ္သာဝင္ရင္ ဖင္လွန္ရသကြ”
“အဲဒါပဲ … ခင္ဗ်ား … ဘာေကာင္ျဖစ္ျဖစ္ … အိမ္သာကို ဝင္ရင္ … ဖင္လွန္ရတာပဲ။ အတူတူခ်ည္းပဲ”
“မင္းဟာေလ အေျပာင္းအလဲတယ္ျမန္”
“ဟဲ … ဟဲ … မေန႔ကတစ္မ်ိဳးေျပာ … သည္ေန႔တစ္မ်ိဳးျပင္ … ေနာက္တစ္ေန႔ ထပ္ေဖာင္း … ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အေကာင္းေျပာေနတဲ့ေခတ္ေလဗ်ာ … ဟား … ဟား … ပညာရွင္ေတြ ေပါတဲ့ေခတ္။ ဒီမနက္ေတာင္ ခင္ဗ်ားကို ပညာရွင္လို႔ေခၚလိုက္တာ ဘဝင္ေတြေလဟပ္ၿပီး ဖိုးသိုးဖတ္သပ္ကိုျဖစ္ေနလိုက္တာ”
“ငတာရယ္ … ငါ့မွာေတာ့ အဟုတ္မွတ္လို႔”
“ေက်ာင္းဆရာ သိလား … ေလာကမွာ အ႐ူးဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုရင္ က်ဳပ္ေခြးေတြေတာင္ အူရင္ (ဝူး) ဆိုၿပီး မအူေတာ့ဘူး သိလား”
“ေဟ … ဘယ္လို အူသလဲ”
“အ႐ူး … အူး …”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ငတာတစ္ေကာင္ စိန္ဝင္းထြန္းရဲ႕ အ႐ူးသီခ်င္းဆိုၿပီး ထြက္ေျပး
“အ႐ူး … အ႐ူး … အ႐ူး”
#cd: တင္ညြန္႔
photo ; facebook