အတိတ္ေမ့သူ
ေနပူထဲ မထြက္ခ်င္ေပမယ့္ မထြက္ရင္ မျဖစ္တဲ့ အေနအထားေတြေၾကာင့္ ေနပူထဲ ထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ထိုင္ခံုေလးေတြရွိတယ္။ ထိုင္ခံု တစ္ခံုမွာ အဘိုးႀကီး တစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ သူ႔ကို အဘိုးႀကီးလို႔ ေျပာလိုက္တာက ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးပံုရလု႔ိပါ။ ကိုယ္ကလည္း အဘိုးေလးအရြယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ေနရာကေန ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကိုေရာက္ေအာင္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာရတယ္။ ေနပူပူထဲမွာ ထီးေလးကူေနရၿပီ။ ထိုင္ခံုလြတ္မွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ရင္းက လြယ္အိတ္ထဲပါလာတဲ့ သတင္းစာကို ထုတ္ၿပီးေတာ့ ယပ္ခတ္ေနမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္တစ္ခံုေက်ာ္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အဘိုးအိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးျပလိုက္ၿပီး
“ပူတယ္ေနာ္”
“ဟုတ္တယ္ … မိုးအံု႔ေနေတာ့ ပိုဆိုးသလိုပဲ”
“အင္းေလ မိုးက ရြာခ်လိုက္ပါေတာ့လားလို႔”
ကၽြန္ေတာ္က သတင္းစာေလး ျဖန္႔ၿပီး ဖတ္မယ္လို႔ လုပ္ေနတုန္း အဘိုးအိုက
“ဘယ္သြားမလို႔လဲ” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္။
“ၿမိဳ႕ထဲပါအဘ”
“အေဝးႀကီးပဲ။ ကားတစ္စီး ေစာေစာေလးကပဲ ထြက္သြားတာ”
“ကၽြန္ေတာ္လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ရေတာ့မွာပဲ”
“တစ္ခုေလာက္ ကူညီပါလား”
“ေျပာေလအဘ”
“ေရဆာလို႔ပါ။ အဲဒါ ဟိုဘက္ကားလမ္းကိုလည္း မကူးရဲလို႔ ေရေလးတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ခ်င္လို႔ပါ”
“ကၽြန္ေတာ္ သြားခပ္ေပးမယ္ေလ … ရပါတယ္”
“အားနာပါတယ္ … လည္ေခ်ာင္းေတြ ေခ်ာက္ေနလို႔ပါ”
“ရပါတယ္အဘရယ္ … ခရီးသြားခ်င္းပဲ ကူညီရမွာေပါ့”
ကၽြန္ေတာ္က ကားလမ္းမႀကီးတစ္ဖက္ကို ကူးသြားၿပီးေတာ့ ေညာင္ပင္ေအာက္ ေရခ်မ္းစင္က ေရတစ္ခြက္ကို ခပ္လိုက္ၿပီး ကားလမ္း ျပန္ကူးလာတယ္။ အဘိုးအိုက ေရကို အငမ္းမရ ေသာက္လိုက္ၿပီးေတာ့
“သာဓု … သာဓု … သာဓု” သံုးႀကိမ္ေခၚလိုက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ေရခြက္ကို သြားျပန္ထားၿပီး ျပန္လာ။ သတင္းစာနဲ႔ ယပ္ခတ္ေနရျပန္တယ္။ ပူလိုက္တာ
“ေနပူႀကီးထဲကို မလႊဲသာလို႔ အကူအညီေတာင္းရတာပါ။ အေတာ္ ပူသြားလား”
“မပူပါဘူးဗ်ာ … ဒီလိုေပါ့။ ဒါနဲ႔ စပ္စုတယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔ အဘေရာ ဘယ္လဲ”
“အင္း … ဘယ္လဲဆိုတာ အဘလည္း မသိေသးဘူး”
အလို … ထူးဆန္းလွခ်ည္လားေပါ့။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ထိုင္ေနၿပီးေတာ့ ဘယ္သြားလို႔ ဘယ္လာရမွန္း မသိေသးဘူးဆိုပါလား။ ဒႆနဆရာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ထူးဆန္းတာကို စိတ္ဝင္စားတတ္တဲ့သူ ဆိုေတာ့
“ဟုတ္ဘူးေလ အဘရဲ႕ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆိုတာ သြားခ်င္တဲ့ တစ္ေနရာရာရွိလို႔ သြားရေအာင္ လာထိုင္ေစာင့္ ေနတာ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္မွာပါ … ဒါေပမဲ့ အဘကေတာ့ မသြားခ်င္ပဲ လာထိုင္ေစာင့္ေနရတာ”
“အဘစကားက အဆန္းပါလား”
ကၽြန္ေတာ္ အဘိုးႀကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထပ္ေမးတယ္
“အဘ အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲခင္ဗ်ာ”
“ရွစ္ဆယ္နဲ႔ေျခာက္ႏွစ္”
ဟာ ဟုတ္ရဲ႕လားေပါ့။ တကယ့္ကို မထင္ရပါလား။ အသက္ႀကီးလို႔ ပိန္လွီေနတဲ့ အသားအေရေတြေပၚမွာ အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္းထ၊ ဆံပင္ေတြျဖဴ၊ ခါးကိုကိုင္းေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၇၀ ေလာက္ပဲ ထင္ထားတာ။
“ကၽြန္ေတာ္က ၇၀ ေလာက္ပဲထင္တာ”
“၈၆ ပါ … လာမယ့္ သီတင္းကၽြတ္ဆိုရင္ ၈၇ ထဲဝင္ၿပီေပါ့”
“အဘတစ္ေယာက္တည္း လာတာလား”
“မဟုတ္ဘူး”
ကၽြန္ေတာ္က ေဘးဘီကိုၾကည့္လိုက္တယ္။ ဘယ္သူမွလည္း မေတြ႔ဘူး။
“သူ ေစာေစာက ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ပါသြားတယ္။ အဘက ထမင္းဆာတယ္ဆိုလို႔ ဝယ္ေကၽြးမယ္ဆိုၿပီး ထြက္ သြားတာ။ ဒီနားမွာ ဘာဆိုင္မွ မရွိဘူးေနာ္”
“သူ ဆိုတာက”
“အဘ သားေလ။ တစ္ဦးတည္းေသာသား။ အဘ ဂုဏ္အယူရဆံုးသား”
“ဘာမ်ား လုပ္သလဲခင္ဗ်ာ”
“အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ေပါ့။ ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုမွာ အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ။ အဘလည္း မစပ္စုေတာ့ မသိပါဘူး”
“အိမ္ေထာင္နဲ႔လား”
“အင္း … အဘမွာ ေျမးေလးႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရေနၿပီ။ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာ ပူစူးနဲ႔ ဂ်စ္တူးတဲ့”
“အဘတို႔ေနတာက”
“ျပည္မွာ”
“ဟာ အဘရယ္ ျပည္ဆိုတာ အေဝးႀကီးပဲ။ အေဝးႀကီးက လာတာလား”
“ဟုတ္တယ္ … ညကတည္းက သားနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ ကားစီးလာတာ။ ေစာေစာေလးကမွ ဒီဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို ေရာက္တာ။ သားက ကားေျပာင္းစီးရမယ္တဲ့”
“အဘတို႔ ဘယ္သြားမလို႔လဲ”
“အဘကို ရိပ္သာပို႔ေပးမယ္တဲ့။ အဘက မသြားခ်င္ဘူး။ ေခၽြးမက ပူညံပူညံလုပ္ေနတယ္။ အဘက ေျမးေလးေတြကို မခြဲႏိုင္ဘူး”
“ျပည္ဘယ္နားမွာ ေနသလဲအဘ”
“အေျပာတတ္ဘူး။ အဘက ဟိုး ေက်ာက္ဆည္ဘက္က။ အဘ အားကိုးေနရတဲ့ သမီးဆံုးသြားလို႔ သားက ေခၚလာတာ။ အင္း … ေျပာရမွာ ခက္သားလား။ ေခၽြးမက သိပ္မၾကည္ျဖဴခ်င္ဘူးကြယ္။ ဒါေၾကာင့္ သားက ရိပ္သာမွာ ခဏ သြားေနလိုက္ပါဦးဆိုလို႔ ထြက္သာလာရတယ္။ ကေလးေတြကို သတိရတယ္”
ကားေတြက တစ္စီးၿပီး တစ္စီး ေဝါခနဲျဖတ္ေနၾကတယ္
“တစ္ခုေလာက္ ကူညီပါဦးလား”
“ဘာမ်ားလဲအဘ”
“ဆီးသြားခ်င္လို႔ … အဲဒါ”
“သြားေလအဘ … အဘအိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေပးထားမွာေပါ့”
“မဟုတ္ဘူး … လမ္းသိပ္မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ အထိုင္အထ မလြယ္ဘူး”
“အို … ကၽြန္ေတာ္ တြဲေပးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က အဘိုးအိုကို တြဲၿပီး ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေနာက္က ခ်ံဳထဲမွာ ကိစၥၿပီးေစလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ကို ျပန္ေခၚလာၿပီး ထိုင္ခိုင္းထားကာ ဘတ္စ္ကားကို ေမွ်ာ္ေနရျပန္တယ္။
“ေဟာ … ဟိုမွာ ဘတ္စ္ကားလာေနၿပီ … ေက်းဇူးပဲ အကူအညီေပးတာ”
“ရပါတယ္အဘရယ္”
ဘတ္စ္ကားက ရပ္လိုက္ၿပီ။ လူေတြဆင္းလာတယ္။ ထြက္သြားၾကတယ္။ ကားက ဘီးလွိမ့္စ ျပဳေနၿပီ
“သြားေတာ့ေလ … ကားထြက္ေနၿပီ”
“ရပါတယ္အဘ ကၽြန္ေတာ္အဘနဲ႔ စကားေျပာခ်င္ေသးလို႔ပါ”
“ေနာက္တစ္စီးဆိုရင္ အၾကာႀကီးေစာင့္ေနရဦးမယ္”
“ရပါတယ္”
“ဒါနဲ႔ ဘာမ်ားလုပ္သလဲ”
“အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ပါ”
“ေၾသာ္ ဆရာကိုး”
“ခုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ”
“တစ္ႀကိမ္ဆရာ … အၿမဲတမ္းဆရာလို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဆရာေပါ့ေနာ္”
“အဘ ထမင္းဆာေနၿပီလား”
“အင္း မနက္ကတည္းက ဘာမွ မစားရေသးေတာ့ ဝမ္းထဲ ဟာတာတာေတာ့ အရွိသား။ ဒါေပမဲ့ ကာဖီရည္ ေလးနဲ႔ နံျပားေလးေလာက္ပဲစားခ်င္တာပါ”
ကၽြန္ေတာ္တို႔ထိုင္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားနားမွာ ဘာဆိုင္မွမရွိဘူး။ အဘိုးႀကီးက တစ္ဖက္လမ္းကို ဆိုက္လာတဲ့ ကားတိုင္းကိုၾကည့္ေနတယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြ တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ဆိုက္လာတယ္။ လူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ဆင္းလာတယ္။ ထြက္သြားၾကတယ္။ ဝင္လာၾကတယ္။
“အဘသားကလည္း ၾကာလိုက္တာ”
“အင္းေနာ္”
ေနာက္ထပ္ ဘတ္စ္ကားတစ္စီး ဆိုက္လာတယ္
“သြားေတာ့ေလ သြားေတာ့”
“ရပါတယ္ … အဘသား ျပန္လာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေပးမယ္။ အဘပ်င္းေနမွာ စိုးလို႔ပါ”
“ရပါတယ္ … ရပါတယ္”
ေနာက္ထပ္ကားတစ္စီး … ေနာက္ထပ္ ကားတစ္စီး
“အဘ ဒီလို လုပ္ရေအာင္ … ေရွ႕မွတ္တိုင္မွာေတာ့ ထမင္းဆိုင္ေတြ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့ေလ။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကို ျပန္လာပို႔ေပးပါ့မယ္”
“အဘမွာ ပိုက္ဆံမရွိဘူး”
“ကၽြန္ေတာ္ ကုသိုလ္လုပ္ပါရေစ”
“ေနပါကြယ္ … သားျပန္လာရင္ လြဲေနပါ့မယ္”
ဒီလိုနဲ႔ ဘတ္စ္ကား ေနာက္တစ္စီးဝင္လာ။ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ ဘတ္စ္ကား ေနာက္တစ္စီးထြက္သြား
“အဘ ေနေစာင္းေတာ့မယ္ … အဘသားမေရာက္ေသးဘူး”
“ေအး … သား တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္ေနသလား။ သြားရင္း လာရင္း ကားမ်ား … အို မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း”
ဘတ္စ္ကားတစ္စီးဆိုက္လာျပန္တယ္
“ေနာက္ဆံုးကား … ေနာက္ဆံုးကား”
ကၽြန္ေတာ္ တက္မလိုက္ပါဘူး။ ဖုန္းကို ထုတ္လိုက္တယ္။ ရဲစခန္းကို ဆက္လိုက္တယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ရဲကားတစ္စီး ေရာက္လာတယ္။ ရဲႏွစ္ေယာက္ဆင္းလာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အေၾကာင္းစံုေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိသေလာက္ေျပာျပၿပီး အဘိုးကို
“အဘိုး … သူတို႔နဲ႔ လိုက္သြားပါခင္ဗ်ာ။ သူတို႔က အဘိုးကို သားနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ေအာင္ ကူညီပါလိမ့္မယ္”
အဘိုးအိုက မ်က္ရည္ေတြၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး
“ေက်းဇူးပဲဆရာ … ကၽြန္ေတာ္ သူထြက္သြားကတည္းက ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုတာ သိေနပါတယ္။ အေဖပဲေလ သူတို႔သားေတြမ်က္ႏွာ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဘာဆိုတာ သိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဒီလို အေနအထားနဲ႔ ေလာကႀကီးကို ရင္ဆိုင္ၾကည့္ဖို႔ ေၾကာက္ေနခ်ိန္မွာ ဆရာေရာက္လာတာ ကံေကာင္းတာပဲ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲအရာရွိေတြကို ရိပ္သာတစ္ခုခုကိုပဲ ပို႔ခိုင္းမွာပါ”
ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသည္းမာတယ္ထင္ထားေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတြဝိုင္းလာတယ္
“ဆရာ”
“ခင္ဗ်ာ”
“ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီလက္စနဲ႔ ကူညီပါဦး”
“ဘာမ်ားလဲခင္ဗ်ာ”
“ရဲအရာရွိေတြကို ေျပာေပးပါ … ကၽြန္ေတာ္ မွတ္ဉာဏ္မေကာင္းဘူး … ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ အတိတ္ေမ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ပါလို႔”
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ဖက္ကိုလွည့္ၿပီး မ်က္ရည္သုတ္လိုက္ပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္မွာလဲ။
တင္ညြန္႔
photo : google