สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ ชาว steemit ที่น่ารักทุกท่าน
จุดเริ่มต้นของการหัดไปไหนมาไหนคนเดียว
อย่างที่เคยเขียนไปเมื่อโพสที่แล้ว
อายุที่มากขึ้น เราจะได้เห็นการเปลียนแปลงต่างๆ
....ของคนรอบข้างไปเรื่อยๆ
อายุที่มากขึ้น มิตรภาพในระดับต่างๆ ก็มากขึ้น
อายุที่มากขึ้น กิจกรรมที่ต้องทำ ภาระที่ต้องรับผิดชอบก็มากขึ้น
อายุที่มากขึ้น มุมมองการใช้ชีวิตก็แตกต่างออกไป
อายุที่มากขึ้น การโหยหาความรักก็แตกต่างกันออกไป
ฯลฯ
.........................................................................
หลังจากเมเรียนจบ ปริญญาตรี ...ทำงาน
สังคมของเพื่อนซึ่งแตกต่างกันจากตอนที่เรียนอยู่มาก
เพราะ สังคมที่ทำงานจะมีคนหลากหลายวัย
เป็นโสด เป็นหม้าย ลูกติด มีครอบครัว กำลังจะแต่งงาน ใกล้เกษียณ
เพิ่งเรียนจบ มนุษย์ป้า มนุษย์ลุง บลาๆๆๆ ร้อยแปดพันเก้ารูปแบบ
ซึ่งนั่นทำให้สังคมที่ทำงานเมจะสนิทและคุยกันอยู่เพียงไม่กี่คน
เพราะ ต่างคนต่างก็มีหน้าที่ภาระที่ต้องรับผิดชอบต่างกัน
หากอยากดูหนัง ฟังเพลง กินติม ไปโน่นนี่นั่น ก็ต้องนัดเพื่อนเก่าๆ
ที่เรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน ถ้าไม่ว่างก็ชวนน้องสาวไป วนเวียนอยู่แบบนี้
จนกระทั่ง หลายปีผ่านไป เพื่อนๆ ทยอยกันแต่งงานอย่างสนุกสนาน 555
สุดท้าย...เหลือเมกับเพื่อนที่สนิทกันอีกคนหนึ่ง
(ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด)
รูปนี้ถ่ายตอนไปงานแต่งเพื่อนคนที่สามของกลุ่มที่ออกเรือน 555
จำได้ว่าตอนที่นางมีแฟน แต่ก็ยังห่วงว่าเราจะไม่มีเพื่อนไปดูหนัง กลัวเพื่อนเหงาว่างั้นเหอะ
ไปกับเราก็อยากไป อยากอยู่กับแฟนก็อยากอยู่ 55555
คือ ไปด้วยกันสามคน 55555
เมเห็นแล้ว เลยรู้สึกว่า ทำไมต้องทำให้เพื่อนลำบากขนาดนี้
ถ้ายังเป็นแบบนี้ เดียวเพื่อนจะไม่ได้แต่งงานเพราะเราน่ะ 5555
สงสารเพื่อน ประกอบกับช่วงนั้น น้องสาวก็ออกเรือน
เราก็เลยบอกกับตัวเองว่า "เอาว่ะเม มัวแต่รอคนนั้นคนนี้
หนังก็ไม่ได้ดู ไอติมก็ไม่ได้กิน ที่บรรยากาศดีดีก็ไม่ได้ไป
ไม่มีใครสามารถไปกับเราได้ตลอดเวลาหรอกน่ะ
เพราะฉะนั้นต้องดูแลตัวเองได้ ใช้ชีวิตคนเดียวได้"
นั่นล่ะค่ะ ที่มาที่ไปของการเริ่มต้นไปไหนมาไหนคนเดียว
แต่นั่นแค่เริ่มต้นค่ะ เพราะจะใช้เฉพาะเวลาที่ไม่มีใครจริงๆ 555
วันนี้ต้องขอตัวไปอาบน้ำ พักผ่อน ก่อนน่ะค่ะ
ขอบคุณพื้นที่ใน steemit และ เพื่อนๆชาว Steemit ที่น่ารักทุกคน
ขอบคุณทุกการอัพโหวต ทุก Comment ทุกการติดตาม
ขอบคุณจากใจจริงๆค่ะ
คืนนี้หลับฝันดีนะคะ**
