::กรุงเทพฯ เมืองที่คนเหงามีมากกว่าเสาไฟ::

ระหว่างทางกลับบ้าน...บนรถโดยสารสาธารณะ 90 % ของคนที่อยู่บนรถ
ต่างก้มหน้ามองที่โทรศัพท์ บางคนใส่เครื่องช่วยฟัง (5555 หูฟังนั่นละ)
ต่างคนต่างอยู่ในโลกของตัวเอง
อืมมมมม!!!!!ที่พูดมาทั้งหมดเราก็ด้วย 5555

ทุกๆวัน กว่าเราจะเดินออกจากที่ทำงานได้คือต้องมืดก่อนไม่งั้นจำทางกลับห้องไม่ได้ 555
วันนี้ก็เหมือนกัน ขณะที่เดินออกมาจากตึกแบบอ่อนเพลียยยย
มองดูคนรอบๆ ตัวเอง ก็คิดถึงคำพุดนี้ขึ้นมา

::กรุงเทพฯ เมืองที่คนเหงามีมากกว่าเสาไฟ::

เพราะต่างคนต่างไม่มีใครสนใจใคร
ยืนรอรถกลับบ้านที่ป้ายรถเมเป็นหลายสิบคน แต่....ทุกคนต่างก้มหน้ามองโทรศัพท์
ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนอยู่ท่ามกลางการยืนทำสมาธิแบบหมู่คณะ อิอิ"

มองเสาไฟฟ้าข้างทางที่สว่างเรียงกันยาววววไปเหมือนไม่มีจุดจบ
จึงได้แต่เก็บภาพความเหงา ความโดดเดี่ยว กลางเมืองที่แสนจะวุ่นวายมาฝากเพื่อน steemit กันค่ะ

เชื่อว่า.....ต้องมีคนคิดว่า "นั่นแน่.......เหงาใช่ไหมลาาาาาา" (เอียงคอถาม 555)
ม่ายยยยยค่ะ แค่บรรยากาศพาไป 555555

หนึ่งวันกำลังจะหมดไปแล้ว ขอเป็นกำลังใจให้คนที่จากบ้านมาทำงานที่เมืองกรุงทุกคนน่ะค่ะ
ถ้าเหนื่อยเราก็พักก่อน มีแรงค่อยลุกขึ้นสู้ต่อ
ถ้าไม่ไหวให้มองดูคนที่อยู่เบื่้องหลังเรา นั่นละค่ะ คือ กำลังใจ ที่ดีที่สุด
อืมมมม ..... ว่าแล้วขอไปโทรหาพ่อกับแม่ก่อนน่ะค่ะ 5555