... สวัสดีเพื่อนๆ ทุกท่านครับ ชีวิตการทำงานในแผนกฝ่ายขาย ที่เป็นเซลล์แบบผม ถึงแม้จะมีแบบแผนกำหนดการแน่นอน แต่ความแน่นอนก็ไม่มีอะไรแน่นอนเสมอไป ยิ่งผมมีหน้าที่เป็นคนสำรอง เช่น คนใดคนหนึ่งไม่สามารถทำงานได้ เช่นเจ็บป่วย หรืออาจมีธุระสำคัญที่ไม่สามารถมาทำงานได้ ทำให้ไม่สามารถมาทำงานตามที่กำหนดได้ ตรงนี้ผมพูดถึงหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ให้ทำงานติดต่อลูกค้านอกสถานที่นะครับ ซึ่งผมจะเป็นตัวสำรองให้ทุกคน แต่หน้าที่หลักและภาระที่ได้รับมอบหมายของผมจริงๆ มันคือวันพฤหัสบดีและวันศุกร์แค่ 2 วัน จนกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ ซึ่งก็ต้องรออีกทีในการประชุมสิ้นปีนี้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอีกหรือไม่นั่นเองครับ
... เหตุที่ผมเป็นตัวสำรองคอยสอดแทรกเมื่อมีใครไม่สามารถทำงานได้นั้น เป็นเพราะผมคนรับอาสาเองที่จะทำหน้าที่นี้ จริงๆภาระหน้าที่หลักในตำแหน่งของผม ผมเป็นผู้ช่วยผู้จัดการในแผนกขายนั่นเองครับ ผมจึงต้องรับผิดชอบภาระหน้าที่เยอะหน่อย ทั้งในส่วนของงานเอกสารการเปิดบิล และคอยประสานงานทั้งในแผนกตัวเองและแผนกอื่นๆ อันนี้เป็นเหตุผลที่ผมขออาสาในหน้าที่ดังกล่าว เพื่อช่วยน้องๆและเพื่อนในเซลล์แผนกของผมนั่นเองครับ
... วันนี้ก็เช่นกันครับผมต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ เดินทางไกลติดต่อลูกค้านอกสถานที่ คราวนี้ต้องเดินทางข้ามอำเภอ ซึ่งปกติจะเป็นหน้าที่ของน้องอีกคนนึง มีทีมเซลล์ที่มีหน้าที่รับผิดชอบในส่วนนี้โดยตรง แต่พอดีมีเหตุที่ทำให้น้องผู้หญิงอีกคนนึง ที่ต้องไปปฏิบัติหน้าที่ในวันนี้ไม่สามารถไปได้ นั่นคือน้องเขาขอลาป่วยนั่นเองครับ ดังนั้นหน้าที่ตัวแทนในวันนี้ก็คงต้องเป็นผมอีกเช่นเคย การเดินทางวันนี้แปลกแต่จริงครับ ผมกับเจอฝนตกทิ้งช่วงมา แต่ตกไม่นานตกได้แป๊บเดียว แต่ก็พอให้ถนนเปียกและการเดินทางทำให้เป็นไปด้วยความล่าช้า กว่าจะขับรถไปกลับก็ใช้เวลาพอสมควรครับ
... เรียกว่ากว่าจะติดต่อลูกค้าเสร็จแล้วกว่าจะเดินทางกลับบ้านก็เล่นเอามืดค่ำ จริงๆมันก็ไม่ค่อยมืดค่ำเท่าไหร่ในการเดินทางกลับ แต่ณเวลานี้คือแค่ประมาณ 17:00 น กว่าๆ ท้องฟ้าก็มืดเหมือนเวลาดึกแล้วครับ ทำให้ผมมีความรู้สึกว่าผมกลับบ้านดึก เพราะสภาพอากาศและท้องฟ้ามันทำให้รู้สึกแบบนั้น อีกทั้งบรรยากาศบนท้องถนนมันดูเงียบๆยังไงไม่รู้ทำให้รู้สึกแบบนั้นได้
... วันนี้กว่าจะถึงออฟฟิศที่ทำงาน เวลาก็ลงรอยไปประมาณ 18.35 น. อันนี้ผมมองดูนาฬิกาเวลาจึงเป๊ะแน่นอน และอยู่ทำโอทีอีกประมาณ 1 ชั่วโมง เวลา 19.35 น. ผมจึงเก็บของเตรียมกลับ โดยทั้งออฟฟิศมีแค่ผมและน้องในทีมที่ไปวันนี้ด้วยกันอีก 2 คน รวมทั้งรปภข้างนอกแค่นั้นครับ เพราะถ้าผมไม่ทำโอตอนนี้ วันรุ่งขึ้นงานผมจะทำไม่เสร็จและไม่ทันส่งสินค้าให้ลูกค้า ในส่วนของความรับผิดชอบของผมซึ่งไม่เกี่ยวกับงานในวันนี้ ผมจึงจำเป็นต้องเคลียร์บิลและเอกสารให้เสร็จในบางส่วน ของงานเฉพาะกิจที่ออกไปติดต่อลูกค้าในวันนี้นั่นเองครับ
... ตอนแรกตั้งใจว่าจะหาข้าวกินข้างนอก เพราะคิดว่ากว่าจะขับรถกลับบ้านก็น่าจะ 20:00 น เศษๆ แต่ภรรยาผมโทรมา ให้ผมขับรถกลับบ้านเลยเพราะเดี๋ยวเธอจะอุ่นกับข้าวไว้ให้ ผมโชคดีที่มีคู่ชีวิตที่เข้าใจและช่วยแบ่งเบาความเหนื่อยตรงนี้ได้ พอกลับถึงบ้านผมก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง อย่างว่าแหละครับกำลังใจสำหรับผมมันเป็นสิ่งสำคัญจริงๆ สำหรับวันนี้มันเลยเวลาแล้วดึกมากแล้ว แต่ปกติผมก็จะนอนดึกอยู่แล้ว แต่ยังไงผมขอจบบทความของผมแค่นี้และขอตัวไปพักผ่อนก่อนแล้วกันครับ ขอบคุณที่ติดตามบทความของผม