น้ำรอระบาย

_{source: https://pixabay.com/en/architecture-buildings-city-2608323/}

เมื่อเช้าตื่นมาอากาศมืดครึ้มเล็กๆ หลังจากที่เมื่อวานฝนตกหนักราวกับฟ้าถล่ม ตกแบบคุ้มมากยังกับไม่เคยตกมาก่อน ฟ้าก็แลบแปลบๆ เจ็บแปล๊บบเข้าไปถึงทรวงเพราะเสียงฟ้าผ่าขนาดนี้ จึงกลัวเหมือนกันว่าฟ้าจะผ่าลงคอมพิวเตอร์ของผมป่าวครับ

ยืนแปรงฟันอยู่ เห็นฝาแฝดผมเดินมาทักทายและบอกว่าไปไม่ได้ น้ำท่วม ผมจึงคิดว่าวันนี้คงได้ทำงานที่บ้านแน่ๆครับ เพราะที่ออฟฟิศเป็นพื้นที่ต่ำ ฝนตกไม่นานยังน้ำท่วม วันนี้คงท่วมสูงแน่

และหลังจากนั้นผมก็ออกไปสำรวจพื้นที่รอบบ้าน และถ่ายภาพมาเป็นหลักฐานว่าไม่ได้อู้นอนอยู่บ้านนะ

กลับมาเสียงไลน์ก็เข้ามา เปิดอ่าน ท่วมจริงๆด้วย ท่วมจนเข้าบ้านไปหน่อยนึงเลยครับ เท่ากับว่าถ้าผมไป ผมจะต้องเดินลุยน้ำเกินเข่าเข้าไปครับ

วันนี้ทุกคนในออฟฟิศจึงต่างแยกย้ายทำงานที่บ้าน

หวังว่าพรุ่งนี้ผมคงเข้าไปทำงานที่ออฟฟิศได้ครับ ไม่อย่างนั้นติดวันหยุดพฤหัสอีก งานคงท่วมแทนน้ำแน่ๆ ครับ

ถ้าสังเกตในภาพ จะพบว่ามีเศษขยะเต็มถนนเลยครับ จริงๆแล้วยังมีขยะอีกหลายชิ้นที่ไม่อยู่ในภาพครับ สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องยืนยันได้ว่า สิ่งที่ทำให้น้ำท่วมไม่ใช่ฝนอย่างเดียว แต่เป็นเพราะคนด้วยครับ ที่ทิ้งขยะลงไปครับ

ผมเห็นมีถุงก๊อบแก๊บ กระดาษ พลาสติก ถ้านำทั้งหมดในประเทศมาชั่งกิโลขายคงได้หลายบาทเลยครับ
เราเกือบทุกคนรวมถึงผม ถูกตามใจและบอกว่าสิ่งทำไม่เป็นไร เป็นแค่เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

พอคนนู้นบอกว่าสิ่งที่ทำเป็นเรื่องเล็กน้อย คนนี้ทำบอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย คนโน้นทำบอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย รวมกันก็เลยกลายเป็นเรื่องใหญ่ครับ

หวังว่าคนที่ทิ้งขยะลงท่อหรือทำอะไรก็ตามที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม หวังว่าเขาจะคิดได้ว่าที่บ้านเขาก็ท่วมเพราะว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างมันขึ้นมาด้วยครับ

ผมมีภาพบรรยากาศที่เหลือที่ถ่ายไว้เป็นหลักฐานว่าไม่ได้อู้ นำมาให้ชมสวนสยามทะเลงามวงศ์วานกันครับ