มาร์วินเป็นหมาของผมครับ....... มันเหมือนพี่ชายของผม...... คุณแม่รักมันมาก....... เป็นหมาไทย ขนสีงาช้าง แต่มีผิวหนังสีดำ มันมีนิ้วครบสิบนิ้ว และฉลาดมาก...................... ตอนมันยังเด็ก มันอยู่ข้างถนนของที่ทำงานของคูณแม่ผม แม่ผมให้ลูกชิ้นปิ้งกินทุกวัน มันจะเดินตามมาส่งคุณแม่ที่รถทุกครั้ง.............. วันที่พวกเราย้ายมายู่เกาะลันตา มันเดินตามมาที่รถเหมือนเดิม แม่เปิดประตูรถ แล้วถามมันว่า "จะไปด้วยกันมั้ย เราจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วนะถ้าจะไปด้วยกันก็โดดขึ้นมาเลย" มันก็โดดขึ้นมาในรถ และมากับเราถึงเกาะลันตา................. มาร์วินไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนในชีวิต เมื่อเรามาถึงชายหาด พวกเราวิ่งลงไปที่หาดทราย........ มารวินเจอกับเจ้าถิ่น มันชื่อเจ้าหมี มันเล่นมวยปล่ำกันซักพัก มาร์วินชนะ มันเลยเป้นเพื่อนกัน.................. มาร์วินวิ่งไม่หยุด จนมันหิวน้ำ มันวิ่งไปกินน้ำทะเล กินไปได้นิดเดียว มันทำหน้าไม่อร่อยเลย ทำท่าอ้วก แล้วมองหน้าพวกเราใหญ่ ....................มีวัวมาเดินที่หาด มาร์วินไม่เคยเห็นวัว มันเห่าและวิ่งตามวัวอยู่พักใหญ................. แล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยดี
