สวัสดีเพื่อนทุกคนครับ เริ่มต้นตอนนี้ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดีครับ 5555 ในแต่ละวันกว่าผมจะเริ่มต้นว่าผมจะเขียนอะไรดีแล้ว หมดมุขที่จะเขียน ขนาดพยายามที่จะเขียนแนวเล่าเรื่อง ที่ผมทำงานแล้วเจออะไรบ้างในแต่ลวัน ผมที่เป็นคนเขียนผมยังเริ่มเบื่อและคิดไม่ออกแล้ว มันตันจนตัวเองไม่อยากจะเขียนยังไงไม่รู้ช่วงนี้ แต่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคนสนับสนุนหายหรืออะไรทั้งนั้นนะครับ และ ผมก็ไม่ได้มาเขียนบ่นอะไร เพียงแต่ผมแพ้ภัยตัวเองรู้สึกเซ็งชีวิตในวันนี้ แบบบอกไม่ถูกว่ามันเซ็งเรื่องอะไรครับ
วันนี้ผมเอารถมอเตอร์ไซค์คันเก่าไปทำงาน เนื่องจากคันใหม่ให้พ่อผมใช่ วันนี้พ่อจะพาแม่ไปหาหมอในอนามัย ซึ่งที่จอดรถไม่ค่อยมีจึงจำเป็นต้องเอารถมอเตอร์ไซค์ไป ถึงระยะทางระหว่างหมู่บ้านของผม และ อนามัยจะไม่ได้ไกล ถ้านับจากระยะทาง ประมาณ 3 กิโลเมตร และ หนทางไม่ค่อยจะมีรถเท่าไร เอารถมอเตอร์ไซค์ ไปได้สบายๆ และ พ่อแม่ผมก็ใช้เส้นทางนี้มาตั้งแต่เกิด แต่ผมก็ยังเป็นห่วงพวกท่าน ถ้าขี่มอเตอร์ไซด์ไป ผมก็เลยเอามอเตอร์ไซค์คันใหม่ให้ท่านแทนในวันนี้ครับ
ส่วนงานในวันนี้ผมก็พูดนิดหน่อยละกันครับ งานวันนี้เริ่มเยอะขึ้นมาแล้ว ตลอดทั้งวันคือมันก็เดิมตรงที่ ติดต่อลูกค้าที่เขียรที่อยู่ไม่ชัดเจน หรือ โทรไปแล้วติดต่อลูกค้า ไม่ได้แค่นั้นเหมือนเช่นทุกวัน นอกเหนือจากนั้น ผมไม่มีอะไรจะเล่า เพราะ เรื่องการแบ่งเวลาในการทำงาน แบ่งพื้นที่ในการส่ง หรือ เรื่องอื่นๆ ในการทำงาน ผมก็เล่าให้เพื่อนทุกวัน และ พรุ่งนี้แน่นอนผมต้องเจองานที่เยอะแล้ว จากการคุยกับหัวหน้างานที่โทรมาบอกให้เตรียมตัว ดั่งที่ผมคาดคิดไว้แล้ว สำหรับวันนี้ผมเบื้อและตันๆ ในเรื่องที่จะเขียนจริงๆ ต้องขออภัยด้วยครับ ขอตัวพักเอาแรงสักวัน พรุ่งนี้ผมจะมาเขียนแก้ตัวใหม่ครับ ขอบคุณที่ติดตาม และสนับสนุนผมในวันนี้ ขอบคุณครับ