สวัสดีเพื่อนทุกคนครับ พบกับเรื่องราวชีวิต การทำงานของเด็กหนุ่ม กล้าพูด 555 กับคนทำงานหาเช้ากินค่ำ ในอาชีพที่ทำงานวันๆ อยู่กับท้องถนน ในงานส่งของบริษัทเอกชนเฃแห่งหนึ่ง เป็นประจำทุกวันครับ
เริ่มต้นกันด้วยภาพในวันนี้ของผม ผมลองเปลี่ยนแนวดูบ้าง เผื่อเพื่อนจะเบื่อต้นไม้ใบหญ้าภูเขากันแล้ว มาในโหมดกลางคืน ที่อำเภอบ้านผมดูบ้างครับ เป็นยังไงกันบ้างครับ กลางคืนบนท้องถนนบ้านผม แต่ต้องบอกก่อนผมไม่ได้เป็นคนถ่ายภาพนะครับ อ้าวแล้วใครถ่าย เดียวเราจะมาเฉลยกัน ในเรื่องราวการทำงานวันนี้ของผม ด้านล่างนี้ครับ
วันนี้ผมเข้างานมาถึงบ้านพี่บี ตามเวลาปกติ ถึงจะรู้แล้วว่าสินค้า ที่จะต้องส่งให้ลูกค้า มีจำนวนไม่เยอะ แต่ก็ไม่อยากเสียเวลา อีกอย่างไปสายจะเป็นการกินแรงมากกว่า เพราะ พี่เอที่ไปรับสินค้าของที่สาขาใหญ่ จะมาถึงบ้านพี่บีแทบจะเวลาเดิม มีเร็วและช้าไม่เคยเกิน 5 นาที คือ แก่ค่อนข้าง จะเป็นผู้ใหญ่ที่จริงจังและตรงเวลากับหน้าที่การงาน ดังนั้นถ้าผมไปสาย เหมือนเป็นการกินแรงพี่ๆ ที่ต้องยกลง ซึ่งแน่นอนครับ น่าเกียจมาก 555 ดังนั้นสิ่งที่สำคัญคือ ต้องรักษาและตรงเวลาตามหน้าที่ ส่วนช่วงเช้าการทำงานผ่านฉลุย ไม่ติดอะไรทั้งนั้น เค้าเรียกว่ามือโปรแล้ว 555 โม้อีกแระ มันก็มีบ้างปัญหาเดิมๆ จนผมไม่คิดว่ามันคือ ปัญหาแล้วครับ คือ เขียนที่อยู่ไม่ครบ ไม่ชัดเจน แล้วก็โทรไม่รับ เจอทุกวันครับ แต่มันจัดการส่งย้อนหลังได้ครับ ผมเลยไม่ซีเรียลเท่าไรครับ
ส่วนรอบบ่ายตอนนี้ บอกตรงมันเริ่มจะเคยชินแล้วครับ เป็นหนังม้วนเดิมก็ซ้ำไปซ้ำมา หลวงพี่ช่วงเช้าฝนไม่ตกอากาศร้อน พอตกบ่ายๆเย็นๆ ฝนก็มาตก จนผมชินและเริ่มเฉยๆ กับมันแล้ว เพราะผ่านประสบการณ์เรื่องฝนตกมาแทบทุกวันครับ ส่วนวันนี้คนที่ถ่ายภาพให้ผมในช่วงค่ำคืนนี้ ผมจะเฉลยแล้วนะครับ นั่นก็คือพี่บี หลังจากผมเสร็จงานในช่วง 16:40 น พี่บีขอให้ผมพาไปทำธุระข้างนอก กว่าจะเสร็จก็มืดค่ำตามที่เห็นในภาพ ภาพถ่ายนี่คือภาพขากลับ ที่ไปทิ้งพี่บีแกไว้ท่ถนนใหญ่ตรงเซเว่นและให้แฟนแกมารับเหมือนเดิมครับ วันนี้ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อน ขอบคุณที่ติดตาม และสนับสนุนผมในวันนี้ ขอบคุณครับ