สวัสดีเพื่อนทุกคนครับ พบกับเรื่องราวชีวิต ในการทำงานส่งของ ของผมอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อนะครับว่า ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง จากการใช้ชีวิตลองผิดลองถูก ล้มมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง พอได้มาทำงานขี่รถมอเตอร์ไซค์ส่งของที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง กลับพลิกชีวิตขอวเค้าให้ดีขึ้นมาได้ และ สามารถเอาเรื่องราวต่างไป ที่ผ่านมาในแต่ละวัน รวมทั้งภาพในสถานที่ต่างๆ ระหว่างทางที่เค้าขับผ่านมา ตอนนี้ 1 ปีกว่า ได้แล้วมั้งครับ ที่ผมทำงานส่งของ และ นำเรื่องราวลงมาเขียนใน hive แต่ผมพึ่งมาใช้หัวข้อชีวิตการทำงานได้ 41 วัน ก่อนจะคิดใช้หัวข้อเรื่องในเรื่องนี้ เกิดจากความขี้เกียจคิดหัวข้อเรื่องนั้นแระครับ เพราะ ทุกอย่างที่ลงที่เขียนมา มันก็อยู่ในเรื่องราวการทำงานของผมทั้งหมด จึงไม่มีเหตุผลที่ผมจะใช้หัวข้ออื่น และ มานั่งคิดให้มันวุ่นวาย จริงไหมครับ หัวข้อนี้มันขอบคุณทุกอย่างในชีวิตประจำวันของผมหมดแล้ว ชีวิตประจำวันของผมส่วนใหญ่ ก็หมดไปกับการขี่รถมอเตอร์ไซค์ส่งของที่ไหนครับ
วันนี้เป็นวันการทำงานแรกของเดือนกันยายน เริ่มต้นใหม่วันที่ 1 และ เงินเดือนผมออกวันนี้พอดีครับ แต่เนื่องจากภาระหน้าที่และจุดมุ่งหมาย ที่เล่าให้เพื่อนฟังตั้งแต่เมื่อวานนี้ ผมจึงต้องเก็บอดออมเอา งานนี้เริ่มต้นงานในเช้าปกติ และผมพอทราบอยู่แล้วว่า ในวันนี้ของที่ผมต้องไปส่งนั้นยังมีจำนวนไม่เยอะ แต่ถึงยังไงผมก็ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าเหมือนเดิม มันจะได้เฉลี่ยกันผมจะได้ไม่ต้องกลับบ้านดึกต่อไปครับ
แต่วันนี้ที่กลับบ้านดึก เพราะว่าวันนี้เป็นวันเงินเดือนออกก็จริง แต่พี่หัวหน้างานที่มาจากสาขาใหญ่ เดินทางมาสาขาย่อยในอำเภอของผม เค้าได้เรียกประชุมพนักงาน ผมจึงต้องอยู่ประชุมแต่ช่วงเย็นจนหัวค่ำ นอกจากนี้พี่เขายังใจดีเลี้ยงอาหารในมื้อเย็น คือเอาง่ายๆประชุมไปทานไปนั่นแหละครับ ไม่ใช่เป็นการประชุมอย่างเป็นทางการ เพียงแต่ประชุมเพื่อสรุปเนื้อหาในการทำงานที่ผ่านมา เป็นแบบสไตล์เป็นกันเองมากกว่า พี่จะประชุมแบบบริษัททั่วๆไป หน้าดำคร่ำเครียดกัน หลังจากประชุมเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน ผมก็ต้องขี่มอเตอร์ไซค์กลับออกไปทางถนนใหญ่ พื้นที่แถวนี้ช่วง 19:00 น ถึง 20:00 น ก็แทบจะไม่มีรถแล้วครับ ส่วนใหญ่ประมาณ 5-6 โมง ทุกคนเชื่อจะเดินทางกลับบ้าน คนที่กลับบ้านดึกคงมีไม่กี่คน และพวกนักท่องเที่ยวยามราตรีเท่านั้นที่จะออกมา ช่วงนี้ covid19 ทำให้ถนนเงียบเหงา ไม่ค่อยมีรถออกมาในยามค่ำคืน ตามภาพที่ผมถ่ายให้เพื่อนๆชมครับ ยังไงวันนี้ผมขอจบเรื่องราวของผมไว้เพียงเท่านี้ ขอบคุณที่ติดตาม และสนับสนุนผมในวันนี้ ขอบคุณครับ