สวัสดีเพื่อนทุกคนครับ เรื่องราวของชีวิตการทำงานของผม มาถึงอีกวันหนึ่งแล้ว ตื่นเช้ามาจนถึงตกเย็นยันค่ำ ช่วงนี้ก็คือหาเช้ากินค่ำ วันนี้ผมต้องออกส่งสินค้าให้ลูกค้าครึ่งวัน ทั้งที่เป็นวันหยุดของผม จริงๆ สินค้ามันมีไม่เยอะหลอกครับ ผมแค่เขียนระยะเวลาทำงานแบบกว้างๆ จริงผมใช้เวลาส่งของประมาณชัาวโมงกว่าๆ ก็คือเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ถ้าจะเรียกให้ถูกก็เหมือนผมมารับจ็อบเสริม ทำงานนอกเวลานั้นเองครับ ผมเห็นว่ามันไม่เหลือบ่ากว่าแรง และ ใช้เวลาไม่นานอีกอย่างเพื่อความอนาคตด้วย ทำงานเยอะตอนที่ยังมีแรงดีกว่า ตอนไม่มีแรงแก่แล้วแล้วไม่มีเงินเพราะขี้เกียจตอนหนุ่มครับ
โฟกัสของการทำงานในวันนี้คงจะมีอยู่นิดเดียว เพราะอย่างที่บอกผมใช้เวลาส่งแค่รอบเดียวในช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง มันก็เหมือนผมทำงานในวันธรรมดาในรอบที่ 4 รอบสุดท้าย แต่จะน้อยกว่านิดนึงครับนั้นเอง ที่ผมเลือกช่วงเวลาทำงานในช่วงบ่ายผมมีเหตุผลของผมครับ เพราะว่าในช่วงเช้าผมจะได้พักผ่อนร่างกายกับผมได้อย่างเต็มที่ อย่างที่ผมเคยเขียนบอกไปแล้วว่า วันหยุดมาอาทิตย์ของตัวเองผมจะนอนตื่นสาย ในชีวิตที่ว่าตื่นเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ไม่มีการตั้งนาฬิกาปลุกใดๆทั้งสิ้นคือถ้าตื่นเที่ยง หรือตอนบ่ายเลยก็ไม่ว่าอะไร ขอเพียงร่างกายผมได้นอนพักผ่อนเต็มที่แค่นั้นก็เพียงพอ
วันนี้นี่ก็เป็นอีกวันนึงในความเป็นจริงที่ว่า ภาพถ่ายในวันนี้มันไม่ค่อยสวยเท่าไร แต่ความจำเป็นมันบังคับให้ถ่ายได้เท่านี้ครับ เพราะเส้นทางที่ผมผ่านวิวทิวทัศน์มันจะก็จะมีแค่นี้ ไม่ได้มีอะไรหวือหวา หรือสวยงามสักเท่าไหร่ตลอดสองข้างทางที่ผมขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อเดินทางไปส่งของให้ลูกค้า แต่เอาเถอะครับชีวิตการทำงานของผมมันก็มีอยู่แค่นี้ จะให้ผมไปถ่ายอย่างอื่นผมก็ไม่รู้จะถ่ายอะไรครับ นอกจากท้องถนนที่ผมต้องขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านครับ
วันนี้ขี่รถไปทำงานแบบชิวๆ ท้องฟ้าอากาศคนข้างดีไม่ร้อนมากเท่าไร ตลอดจนอากาศเวลาขี่รถก็ถือว่า อากาศดีไม่ถึงขนาดเย็นเท่าไร ไม่เหมือนช่วงหลายวันก่อน ที่อากาศเย็นสบายมากเวลาขี่มอเตอร์ไซค์ปะทะกับลม เรียกว่าเหงื่อแทบไม่ไหลสักหยดแม้ว่าผมจะใส่เสื้อหลายชั้นแค่ไหนก็ตาม แต่วันนี้ถึงแม้ไม่ถึงกับร้อนแต่ก็สามารถเรียกเหงื่อได้เหมือนกัน หรือว่าฤดูหนาวจะผ่านไปแล้ว ทำไมผมกลับรู้สึกแบบนั้น ปีนี้แทบจะไม่ค่อยได้สัมผัสกับความหนาวเท่าไร ถ้าเป็นปีแล้วหนาวชนิดที่ผมต้องใส่เสื้อหนากว่านี้ ยิ่งตอนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ปะทะกับลมด้วยแล้วหนาวอย่าบอกใครเลยครับ ปีนี้ผมภาวนาอย่าพึ่งให้หมดหนาวไวเลย ถ้า้ลือกได้ผมชอบทำงานในฤดูหนาวมากที่สุด
หลังจากทำงานเสร็จผมก็แวะคุยโม้ กับพี่เพื่อนร่วมงานเหมือนเดิม ก็บ้านจุดพักรถไปบ้านพี่บีนั่นแหละครับ ตอนนี้ผมสนิทกับพวกพี่ๆเพื่อนร่วมงานไปแล้ว ปกติผมจะเป็นผู้ชายที่ชอบเงียบคุยไม่ค่อยเก่ง และไม่ค่อยได้คุยกับใครสักเท่าไร แต่พอรู้จักกับพวกพี่ๆเพื่อนร่วมงาน ทำให้ผมช่างพูดมากขึ้น แต่รู้สึกว่าผมชอบเข้าสังคมคุยกับคนอื่นมากขึ้น มันก็แปลกนะครับ แต่อาจจะเหมือนคำที่ว่าเคมีตรงกันก็ได้ ทำให้คุยกันถูกปากถูกคอ สำหรับวันนี้ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อนครับ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผมในวันนี้ ขอบคุณครับ
