Eşimle beraber alışveriş merkezine gitmeye karar verdik. Ama önemli bir sorunumuz vardı. Ama tatlı bir sorun tabi. Mecburen 1 yaşındaki kızımızı da yanımızda götürmez lazımdı. Çünkü kimseye bırakamıyorduk bebeği. Bilirsiniz, bebeklerin hepsi aynı değil, bazıları uslu, bazıları sürekli annesini arar. Bizimki de bu iki etken de var. Çok şükür uslu ama, yanında annesi veya ben olmadan duramıyor. Bende küçükken öyleymişim. Genetik bir durum herhalde.
Alışveriş Merkezine vardığımızda, önce alışveriş yapıp sonra yemek yeriz diye düşündük. En azından yemek yerken aklımızda "şunu alsaydım", "bu renk alsaydım" derdi olmayacaktı. Rahat rahat yemeğimizi yerdik.
Birkaç mağazaya göz attıktan sonra Fiyat-marka-kalite filtrelemesi yaptık kendimizce. Sonrasında seçimimizi yaparak alışverişimizi yaptık. Yani şöyle aslında; bazı mağazaların online alışveriş sitesi oluyor. İstenilen ürünlerin belirli bir limit sonrasında çok güzel indirimleri oluyor. Bizde bunları karşılaştırdık. Ona göre alacaklarımızı aldık.
Alışveriş hengamesi nihayet bitmişti. Şimdi rahat rahat yemek yeriz sohbet ederiz diye düşünürken, o anda minik kızımızın arabasında uyuduğunu farkettik. Tam uyku saatinde uyumuştu. Eşimle beraber yemek yedikten sonra evin yolunu tuttuk. Eve varınca kızımız uyandı ve acıkmış bir ifade vardı yüzünde.. Öyleydi zaten.
