ความเจ็บปวด

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ หลังจากที่ฉันได้ผ่าไส้ติ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว
พยาบาลก็จะมาทำการล้างแผลทุกวัน ทุกๆครั้งที่ฉันได้ยินเสียงรถเข็นอุปกรณ์ในการล้างแผลทีไร ทำให้ฉันรู้สึกกลัวกับความเจ็บปวด หมอบอกว่าแผลของฉันลึกมากและต้องใส่ท่อระบายไว้ในนั้น เนื่องจากแผลของฉันไม่ใช่ไส้ติ่งธรรมดาเลยต้องทรมานและเจ็บปวดมากกว่าปกติ เวลาที่พยาบาลล้างแผลฉันเจ็บปวดมาก แต่ก็ไม่ได้ปริปากแม้แต่นิดเดียว แต่เท้าของฉันจะเกร็งด้วยความเจ็บปวด พยาบาลถามฉันว่า"แม่ เจ็บมั๊ย?"..แหม!..ไม่น่าถามเลย ไหนจะดึงผ้าก๊อตที่ยัดไว้ข้างในออก แล้วเอาอันใหม่ไปยัดไว้อีก แถมยังใช้คีมคีบท่อระบายแล้วใช้กรรไกรตัดออก ใครเล่าจะไม่เจ็บ ถ้าล้างเสร็จแล้วได้รู้ว่าพยาบาลกำลังจะปิดปากแผล นั่นแหละฉันจึงโล่งอก ความเจ็บปวดอีกอย่างก็คือการลุกจากเตียง นี่ก็ทรมานสุดๆ ฉันต้องพยายามหาท่าลุกที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวดน้อยที่สุด ฉันต้องนอนตะแคงก่อนแล้วค่อยๆใช้ข้อศอกข้างหนึ่งค้ำเตียงไว้ มืออคกข้างก็คว้าพำนักของเตียงไว้ แล้วค่อยๆขยับศอกไปเรื่ ยๆจนลุกขึ้นนั่งได้ ถ้านั่งตรงก็ไม่ได้เพราะมันปวดแผล ฉันจึงใช้เท้าข้างซ้ายลงจากเตียงก่อนเพื่อให้น้ำหนักอยู่ที่เท้านี้ จากนั้นก็ตามด้วยเท้าขวา แต่ก็เดินไม่ได้ซะทีเดียว เพราะหน่วงที่ท้องด้านขวา ต้องค่อยๆยืนให้ตัวตรง สักพักจึงเดินได้ หมอบอกว่าพยายามเดินบ่อยๆแผลจะได้หายเร็วขึ้น ฉันก็พยายามฝืนตัวเองเอาชนะความเจ็บปวดนั้น ฉันออกมาเดินอยู่นอกห้องประมาณตีสี่กว่าๆซึ่งบริเวณนั้นเงียบ เพราะเป็นห้องพิเศษผู้คนจึงอยู่แต่ในห้อง สำหรับห้องที่พยาบาลทพการอยู่ก็เงียบ เนื่องจากมันเแนกระจกใส ฉันเห็นพยาบาลนอนหลับกันหมด มีเพียงเสียงจากทีวีที่พวกเธอเปิดทิ้งไว้ จะว่าไปแล้วชีวิตพยาบาลก็น่าสงสารมากๆ เพราะต้องอดหลับอดนอนขึ้นเวรกัน สำหรับพยาบาลที่ประจำการอยู่ห้องพิเศษน่ารักทุกคน พูดเพราะและเป็นกันเอง พูดถึงความเจ็บปวดแล้ว ฉันไม่อยากจะให้ใครๆต้องมาประสบเหมือนกับฉันเลยเพราะมันช่างทรมานจริงๆ ฉันขอให้เพื่อนๆดูแลสุขภาพของตัวเองด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหารการกิน ขอให้เลือกกินอาหารที่มีประโยชน์มากกว่าเน้นที่ความอร่อย อย่าหักโหมกับงานนัก พักผ่อนให้เพียงพอ โรคภัยไข้เจ็บก็คงจะไม่มาเบียดเบียนเหมือนกับที่ฉันกำลังเป็นอยู่