ေလာကႀကီးမွာ အေမ့ေလာက္ ကုိယ့္အေပၚခ်စ္ျမတ္ႏုူိးႏူိင္မယ့္သူ
မ႐ွိသလုိ အေဖ့ထက္လည္း ကုိယ့္ေ႐ွ႕မွာ မားမားမတ္မတ္
ရပ္တည္ေပးႏူိင္တဲ့သူလည္း မ႐ွိဘူးေလ။
အေမက အေသြးအသားထဲက နက္နက္႐ူိင္း႐ူိင္းခ်စ္ခဲ့သလုိ
အေဖကလည္း မၾကင္နာသလုိလုိနဲ႔ ႏွလုံးသားထဲက
နက္နက္႐ူိင္း႐ူိင္းခ်စ္ခဲ့တာပါ။
ေလာကႀကီးမွာ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမေလာက္ သားသမီးေတြအေပၚ
ခ်စ္ႏူိင္တဲ့သူ ႐ွိမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ မိဘဆုိတာ သားသမီးအတြက္ဆုိရင္
အသက္ေပးဖုိ႔ ဝန္မေလးတတ္သလုိ ေလာကမွာ ကုိယ့္အေပၚကုိ
အနစ္နာအခံဆုံးလုူေတြကလည္း ေဖေဖ နဲ႔ေမေမပါပဲ။
ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ့္အတြက္အေႏြးေထြးဆုံးသူကလည္း မိဘေတြျဖစ္သလုိ အလုံျခဳံဆုံးႏွင့္ အေအးျမဆုံးအရိပ္ကလည္း
မိဘေတြရဲ႕ အရိပ္ပါပဲ။ကုိယ္ဘာျဖစ္ျဖစ္ မပစ္ပယ္တာလည္း
မိဘေတြပဲ ႐ွိသလုိ ကုိယ္လုိခ်င္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ
အလကားရႏူိင္တာကလည္း မိဘအိမ္ပဲ ႐ွိပါတယ္။
မိဘတုိင္းက သားသမီးေတြအတြက္ေတာ့ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏူိင္တဲ့
ေလာကႀကီးက ေပးထားတဲ့ "ရတနာ"ျဖစ္သလုိ
အတုမ႐ွိေသာ အနစ္နာခံတတ္သူေတြဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး။