အရည္အခ်င္းမရိွလိုု႔ ။ မွားတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု မွမေလ့က်င့္ ဘူးဆိုုရင္ ဘယ္သူက ေမြးကတဲက အရည္အခ်င္းရိွတာလဲ၊ ဘယ္သူမွ ဘြဲ႔ရရခ်င္း အရည္အခ်င္းမရိွပါဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း အလုုပ္လုုပ္ခ်င္း မေအာင္ျမင္ပါဘူး။လူတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အတိုုင္းအတာဟာ ဆံုုးရံူးခဲ့တဲ့ ပမာဏနဲ႔ တိုုက္ရိုုက္အခ်ဳိးက်တတ္ပါတယ္။ အလုုပ္ကိုု နည္းနည္း လုုပ္ရံုုနဲ႔ ပ်င္းသြားတယ္။ စာတစ္အုုပ္ကိုု အရြက္နည္းနည္းလွန္ဖတ္လိုုက္ရံုုနဲ႔ ၿငီးေငြ႔ သြားတဲ့လူဟာ ဘယ္မွာ အရည္အခ်င္းလာရိွႏိုုင္မွာလဲ။
၃။ စကားမေျပာတတ္လိုု႔။ မွားတယ္။ ဘယ္သူက ေမြးရာပါ စကားေျပာေကာင္းေနလိုု႔လဲ။ စင္ေပၚမွာ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ လူမွန္သမ်ွ စင္ေအာက္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္တယ္။
၄။ အခ်ိန္မရွိလိုု႔။ မွားတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ လက္ကိုုင္ဖုုန္းေဆာ့တဲ့ အခ်ိန္ကိုုတြက္ၾကည့္ပါ။ ဂိမ္းေဆာ့တဲ့ အခ်ိန္ ေတြကိုု တြက္ ၾကည့္လိုုက္ပါ။ စီမံခန္႔ခြဲမူ ပညာမွာ အခ်ိန္ကိုု စီမံခန္႔ခြဲမူအတတ္ဟာ ပညာအပါဆံုုးျဖစ္တယ္။ မယံုုရင္ အခ်ိန္မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုု မွတ္ၾကည့္ပါ။ ကိုုယ္ဘာလုုပ္လုုပ္၊ အခ်ိန္ကိုု မွတ္ၾကည့္၊ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ မွတ္ၿပီးရင္ ကိုု္ယ္မွတ္ထားတာကိုု ျပတ္ဆန္းစစ္ၾကည့္၊ အလုုပ္အရမ္းမ်ားပါတယ္ဆိုုတဲ့ လူေတြေတာင္မွ အခ်ိန္တစ္၀က္ေက်ာ္ဟာ အေရးသိပ္မႀကီးတဲ့ အရာေတြမွာ အခ်ိန္ပိုုကုုန္ေနတာကိုု ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။
Crd by 
