မိုးကၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ေနၿပီ ...
ေခါင္းေလာင္းသံ တညံံညံ ေပးလို႔ရယ္ ဇြန္လ ၁ ရက္ေန႔က စလို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းမ်ား၏ ၂၀၁၈-၂၀၁၉ ပညာသင္ႏွစ္ စတင္ေလၿပီ။ အျဖဴအစိမ္းဝတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အနာဂတ္ သားေကာင္းမ်ားသည္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲသို႔ လာေရာက္လ်က္ ပညာမ်ား သင္ယူလ်က္ရွိၾကေလၿပီ။
ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းသြားရမယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္အလြန္ ေပ်ာ္တတ္ခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း မ်ားနဲ႔လည္း ေတြ႔ရမည္။ ေဆာ့ကစားရမည္။ ေက်ာင္းသားဘဝ ငယ္စဥ္က အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ဘဝေလးပင္တည္း။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ကေလးတိုင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကဲ့သို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ဘဝႀကီး ျဖစ္လိမ့္မည္ေတာ့မဟုတ္။
အခ်ိဳ႔မိဘမ်ားသည္ ေငြေၾကးမခ်မ္းသာၾက။ ဘဝက မဖူလံုေတာ့ သားသားမီးမီးတို႔ကိုလည္း ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ဘဝမွာ အျပည့္အဝ ထားႏိုင္ခ်င္မွ ထားႏိုင္ၾကမည္။ ထို႔သူတို႔၏ ကေလးမ်ားမွာ တခ်ိဳ႕သည္ ေက်ာင္းအလြန္ တက္ခ်င္ေသာ္လည္း မတက္ရ။ တစ္ဝမ္းတစ္ခါး စီးပြားအတြက္ မိဘကို ကူေကာင္း ကူေနရေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ေသာ ကေလးမ်ားမွာမူ မိဘက ျပည့္စံုစြာ ထားႏိုင္ေသာ္လည္း ကေလးကုိယ္တိုင္ကမူ ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ သူေတြလည္း တစ္ပံုႀကီးပင္။ ထိုကေလးမ်ားမွာလည္း တစ္နည္းတစ္ဖံု သနားဖြယ္ ေကာင္းေပစြဟု ေတြးမိေပသည္။
မိမိတို႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းက မိုးရြာရင္ ထီးေဆာင္း၊ မိုးကာဝတ္၍ ေက်ာင္းသို႔ မိုးမစို ေက်ာင္းမေဝး သြားတက္ရေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားမွာမူ ေက်ာင္းေရာက္ေအာင္ပင္ ျမစ္တစ္တန္ ကုန္းတစ္ေၾကာင္း ေဝးလံစြာ သြားရေပသည္။ ပင္ပန္းဆင္းရဲေပစြ။ ယခုလို႔ ေလထန္ မိုးသည္း ရာသီဥတုႀကီးမွာ ေရလမ္းခရီး မေတာ္တဆ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မ်ားလည္း ၾကားေနရသည္။ လြန္စြာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းလွေပသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္လည္း တခ်ိဳ႕ဆို လမ္းမရွိေသာ ခေရာင္းလမ္းကိုပင္ ပင္ပန္း ဆင္းရဲစြာ သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကား တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနၾကရေသာ ပညာေရးဝန္ထမ္း ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအတြက္လည္း လြန္စြာ ကရုဏာသက္မိေပသည္။
မိမိႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္ အသက္သည္ ပညာေရးပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း လူတိုင္း သိနားလည္ၿပီး ျဖစ္ၾကေပလိမ့္မည္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၏ ပညာပန္းခင္းထဲတြင္ ပန္းတိုင္းပြင့္၍ မႏြမ္းေၾကဘဲ လန္းဆန္းေဝဆာ ၾကေစေၾကာင္းကိုသာ ဆုေတာင္းမိပါေတာ့သည္။