တစ္ခါတုန္းက ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕မွာ သူေဌးႀကီးႏွစ္ဦးရွိသတဲ့။ သူေဌးႀကီး ႏွစ္ဦးဟာ အလြန္ပဲ စီးပြားေရးမွာ အလြန္ပဲ ေတာ္ၾကၿပီး ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကသတဲ့။ သူေဌးႀကီး တစ္ဦးရဲ႕ အမည္က ဦးခ်မ္းသာ ျဖစ္ၿပီး တစ္ဦးကေတာ့ ဦးေဌးၾကြယ္ ျဖစ္ပါသတဲ့။
ေျပာရမယ္ဆို ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကသလို ၿပိဳင္ဘက္မ်ားလည္း ျဖစ္ၾကပါသတဲ့။ ငယ္ဘဝကတည္းက အလြန္ၿပိဳင္ဆိုင္တတ္တဲ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ေရႊလင္ပန္းနဲ႕ အခ်င္းေဆးၿပီး ႀကီးျပင္းလာၾကသူမ်ားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္လည္း မခံခ်င္စိတ္ရယ္ ႀကီးပြားလိုစိတ္ ရွိသူၾကသူမ်ားပီပီ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အားက်မခံ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာမို႔ ယခုလို သက္ရြယ္ရလာခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္သက္စားမကုန္တဲ့ စည္းစိမ္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတာေပါ့။
စီးပြားအၿပိဳင္အဆိုင္ ရွာၾကသူမ်ားျဖစ္သလို အလွဴအတန္းမွာလည္း သူ႔ထက္ငါ မေလ်ာ့တမ္း လွဴတန္း တတ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသတဲ့။
စီးပြားၿပိဳင္ဖက္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္နည္းတူ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အတြန္းအတုိက္ေလးမ်ားေတာ့ ရွိၾကတာေပါ့။
တစ္ေန႔ေတာ့ ဦးခ်မ္းသာက ေတြးသတဲ့။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္သက္လံုး ၿပိဳင္ဆိုင္လာခဲ့ၾကတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရခဲ့ဆိုတာ မရွိဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီေကာင္ေဌးၾကြယ္ထက္ သာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲေပါ့။ ဒီေကာင့္ကို ဘယ္လို lesson ေပးရင္ေကာင္းမလဲေပါ့။ တစ္ေန႔က် ဦးခ်မ္းသာတစ္ေယာက္ သူရဲ႕လုပ္ငန္းေတြကို လိုက္စစ္ေဆးရင္း ပြဲရံုတစ္ခုကိုေရာက္ေတာ့ အဲ့ဒီပြဲရံုက အေျခအေနက သိပ္မေကာင္းဘူး။ ေျပာရမယ္ဆို ရလဒ္ေတြမေကာင္းဘူး။ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲေပါ့။ ပြဲရံုမွာ ခန္႔ထားတဲ့ တာဝန္ခံက အလုပ္လုပ္တာေပါ့ေလ်ာ့တယ္။ သိပ္ကို အပါးခိုလြန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔တစ္ေန႔႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးမွာ ထိုင္ရင္း ဇိမ္ပဲက်ေနတာကို ေတြ႔ရသတဲ့။ အလုပ္သမားေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် စီမံခန္႔ခြဲျခင္း မရွိတာမို႔ အလုပ္သမားေတြက လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ ခိုခ်င္တာခို၊ ေျဖာင္ခ်င္တာေျဖာင္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္သတဲ့။ အဲ့ဒီမွာပဲ ဦးခ်မ္းသာတစ္ေယာက္ ေခါင္းထဲလက္ခနဲ႔ အၾကံတစ္ခု ရလိုက္သတဲ့။
သူေဌးႀကီးဦးေဌးၾကြယ္ရဲ႕ ေမြးေန႕မွာ သူရဲ႕ၿပိဳင္ဘက္ႀကီး ဦးခ်မ္းသာက ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ တစ္ခုေပးသတဲ့။ ေပးတဲ့ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ကေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ အေကာင္းစားႀကီးပါတဲ့။ အေကာင္းစား ပိေတာက္သားေတြျပဳလုပ္ထားၿပီး ဆိုဖာကိုလည္း ေသခ်ာေကာင္းမြန္စြာျပဳလုပ္ထားၿပီး တန္ဖိုးကလည္း မနည္းဘူးတဲ့။ ထိုင္လိုက္ရင္ျဖင့္ မထခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းမြန္လြန္းပါသတဲ့။
ဦးေဌးၾကြယ္လည္း သူ႔ၿပိဳင္ဘက္က ေပးတာဆိုေတာ့ အလြန္ပင္ သေဘာက်လ်က္ရွိပါသတဲ့။ ငါ့ကို အရံႈးေပးလို႔သာ ဒီလိုလက္ေဆာင္ေပးရတာဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနသတဲ့။
ထိုလက္ေဆာင္ေပးၿပီး ႏွစ္ဝက္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ဦးခ်မ္းသာရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြဟာ ဦးေဌးၾကြယ္ထက္ ပိုၿပီးသာလြန္လာပါသတဲ့။
အေၾကာင္းကေတာ့ ဦးေဌးၾကြယ္တစ္ေယာက္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာသာ ထုိင္ရင္း ဇိမ္ခံေနေလ့ရွိၿပီး အရင္ကေလာက္ အလုပ္ကို ဖိဖိစီးစီးလုပ္ကိုင္စိစစ္ျခင္းမရွိဘဲေနေလ့ ရွိလို႔ပါသတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုတစ္ေန႔က ရာသီဥတုကလည္းပူဆိုေတာ့ အလုပ္ခန္းမွာ ထိုင္ရေအာင္ဆိုၿပီး ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးတစ္လံုး အခန္းထဲထည့္ထားမိတယ္။ ပူကလည္းပူဆိုေတာ့ ပန္ကာေလ ခံရင္း ကုလားထိုင္မွာ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ဆို တစ္ေရးတစ္ေမာေတာင္ အိပ္ျဖစ္တဲ့ အက်င့္ကျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္ကလည္းပါးဆိုတာ့ ဇိမ္ပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။
တစ္ျဖည္းျဖည္းေတြးမိလာတာက ငါဒီလိုပဲ ဇိမ္ခံေနရင္ အက်င့္ပါၿပီး ဘာအလုပ္မွ လုပ္ခ်င္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။
"တစ္ခါတစ္ရံ ဇိမ္ခံရင္းျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ျခင္းကို အက်င့္ျဖစ္ေအာင္ စမိလိုက္ရင္ မိမိရဲ႕ႀကီးပြားတိုးတက္မႈကို ထိခိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာပါပဲ"