စာဂ်ပိုးေလးကၽြန္ေတာ္
ငယ္စဥ္ကပင္ စာအုပ္စာေပႏွင့္အကၽြမ္းဝင္ခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ စာေပေရးသားျခင္း ဆိုသည့္ ပိုးသည္လည္း မသိမသာစြဲကပ္ခဲ့ေပသည္။ ျပန္ေျပာင္းေျပာရရင္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝကျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားစြာတြင္ ေယာက္်ားေလးမ်ားသည္ ေစာ္ပိုးရင္း ေဘာလံုးကန္ရင္း ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားျခင္းတြင္သာအခ်ိန္ကုန္ေနခုိက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ကား (အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ေဘာလံုးကန္သည္ကို အလြန္ႏွစ္သက္ပါသည္) ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကိုသြားလိုက္၊ အျပင္စာအုပ္အငွားဆိုင္မ်ားဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္ျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိသည္။ ရသမွ်မုန္႔ဖိုးသည္လည္း စာအုပ္ငွားရင္းျဖင့္သာ ကုန္ရေလ့ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္က စာအုပ္တစ္ရက္ငွားခသည္ က်ပ္ႏွစ္ရာဝန္းက်င္ခန္႔ရွိေပသည္။ စာအုပ္ဆိုလွ်င္အသည္းစြဲ မက္မက္စက္စက္ဖတ္ေလ့ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္ကလည္း ယခုေခတ္လို ဖုန္းေတြမွာ Facebook ပြတ္ႏိုင္ဖို႔အသာထား၊ အင္တာနက္ဆိုင္ဆိုသည္မွာလည္း ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္မသိ၊ ဖုန္းဆုိသည္မွာလည္း ေျခာက္သိန္း ဆယ္သိန္းေက်ာ္ ေပးၿပီး Keypad ဖုန္းေလးေတြသာ ခါးမွာခ်ိတ္ႏိုင္ရင္ ေဘာစိေခတ္ကိုး။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္မူ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းမ်ား၊ ဂ်ာနယ္စာေစာင္မ်ားမွာ အေကာင္းဆံုး အေဖာ္မြန္ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္သည္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားကဲ့သို႔ သိုင္းဝတၳဳ၊ အခ်စ္ဝတၳဳမ်ား ဖတ္သည္မဟုတ္။ ကမၻာ့မွာ ထြက္ရွိသမွ်အေကာင္းဆံုးဆိုေသာ ႏိုင္ငံတကာဝတၳဳတို/ရွည္ ဘာသာျပန္ႀကီးမ်ား၊ ႏိုင္ငံ့ေက်ာ္စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ ဝတၳဳႀကီးမ်ားကိုသာ အဓိကထား ဖတ္ေပသည္။ ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ားထဲကဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုးေတြထဲမွာ အားနက္စ္ဟဲမင္းေဝးလ္ရဲ႕ The Old Man and The Sea (ပင္လယ္ျပာႏွင့္တံငါအို)...
ေနာက္ၿပီး Moby Dick (မိုဘီဒစ္)- အဲ့ဒီဝတၳဳက ေဝလငါးဖမ္းသေဘာၤသားေတြအေၾကာင္းကို ေရးထားတာဗ်။ ဖတ္လို႔ကလည္းအလြန္ေကာင္းၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ေတာင္ သေဘာၤသားျဖစ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ခဲ့ဖူးေပသည္။ In the Heart of The Sea ဆိုတဲ့ Thor မင္းသားပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ဇာတ္ကားေပါ့။ ၾကည့္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဝတၳဳဖတ္ဖူးလို႔လားေတာ့မသိဘူး ရုပ္ရွင္ကေတာ့ ဝတၳဳထဲကအေၾကာင္းအရာနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးကြာျခားတယ္။ ေျပာရမယ္ဆို ဝတၳဳက ပိုမိုက္တယ္လို႔ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။
ဂ်ပိုးကေန သူခိုးျဖစ္သြားသည့္အခိုက္
စာအုပ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရေျပာစရာေလးတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ တကယ္ပါပဲ ဘဝမွာ ေျပာရရင္ ရွက္စရာေတာ့နည္းနည္းေကာင္းသားဗ်။ သူမ်ားေတြလို စာဂ်ပိုး မဟုတ္ဘဲ စာအုပ္သူခိုး ျဖစ္ခဲ့တဲ့အခုိက္အတန္႔ေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္ငွားေနက် ဆုိင္တစ္ဆုိင္ရွိတယ္ဗ်။ အဲ့ဆိုင္မွာ စာအုပ္ေတြေတာ္ေတာ္စံုတယ္။ မဂၢဇင္း၊ ဝတၳဳ စသျဖင့္စာအုပ္ အသစ္အေဟာင္းစံုလို႔ဗ်။ သြားရည္က်စရာႀကီးေပါ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဆရာတကၠသုိလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ "သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္" ဆိုတဲ့ ဝတၳဳကို မရမကဖတ္ခ်င္လို႔လိုက္ရွာပါေရာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ငွားေနက်စာအုပ္ဆုိင္ရာ ေတြ႕ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အပိုင္ဝယ္သိမ္းခ်င္တာနဲ႔ ေစ်းေမးၾကည့္တယ္။ အံမယ္ ဒင္းတို႔က မေရာင္းဘူးတဲ့။ စာအုပ္ကေတာ့ ေဟာင္းေနပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ နားမလည္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ သူတို႔လည္း ဖတ္တာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဝယ္သူခ်င္သူရွိပါလ်က္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴမေရာင္းတာ ဘာလို႔လဲဗ်ာ။ (ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္မွာေနတဲ့အခိုက္ စာအုပ္အေဟာင္းတန္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေျခဦးလွည့္ၿပီး ရွာခဲ့တဲ့အခုိက္ အဲ့ဒီလို ဝတၳဳစာအုပ္အေဟာင္းေတြရဲ႕ေစ်းကလည္း မေသးဘူးဗ်ာ။) ဝယ္လို႔ မရတဲ့အဆံုးမွာေတာ့ အၾကံကုန္ ဂဠဳန္ဆားခ်က္ ရေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့အက်င့္တစ္ခုကလည္း ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ဆိုရင္ အပိုင္ဝယ္သိမ္းၿပီးမွ ဖတ္ခ်င္တဲ့ အက်င့္ကလည္း ရွိေသးသည္။ အဲ့တာေၾကာင့္လည္း Gone With The Wind (ေလးရူးသုန္သုန္) စာအုပ္အတြဲလိုက္ကိုလည္း မရွိမဲ့ရွိမဲ့မုန္႔ဖိုးေလးစုေဆာင္းၿပီး ဝယ္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ေပသည္။ ယင္းဝတၳဳကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္အလြန္ႀကိဳက္သည္။ ေနာက္မွ အဲ့ဒီဝတၳဳနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေရးပါဦးမည္။
တစ္ေန႔မွာ ဆုိင္မွာလူလစ္တုန္း စာအုပ္ကိုယူ ဝတ္လာတဲ့အကၤ်ီပြပြထဲထည့္ၿပီး ခ်ားကနဲျပန္အလွည့္ ဆုိင္ရွင္က "ေကာင္ေလး … ေနဦး … မင္းအက်ၤီထဲကဟာထုတ္စမ္းတဲ့" ေခါင္းကိုမိုးႀကိဳးပစ္လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရၿပီး ရင္ဘတ္ထဲမွာ ကုလားဘုရားလွည့္သလို ဒိန္းတတ္တတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပဲ။ သူခိုးလူမိၿပီေလ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး စာအုပ္ကို ျပန္ထုတ္ေပးၿပီးေပမယ့္ ဆိုင္ရွင္ကမေက်နပ္ ကၽြန္ေတာ္မွာပါလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြအကုန္ ယူၿပီး ဘာေတြအမနာပဆဲဆိုေနလည္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လည္း နားမေထာင္ဝံ့ေလာက္ေအာင္ မ်က္ႏွာႀကီးနီးျမန္းသြားေတာ့တာပဲ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး စီးလာတဲ့ဂ်ပန္စက္ဘီးေလးကို သုတ္ေျခတင္အျမန္နင္းၿပီးလစ္ရေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္း အဲ့ဒီစာအုပ္အငွားဆိုင္ရွိတဲ့လမ္းဘက္ဆိုရင္ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ေျခဦးေတာင္မလွည့္ရဲေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ သြားစရာရွိရင္လည္း အဲ့ဒီစာအုပ္အငွားဆုိင္ ရွိတဲ့လမ္းကို ေရွာင္ကြင္းၿပီးသြားရတဲ့အထိ ေမာင္မင္းႀကီးသား ကၽြန္ေတာ္ စာသူခိုး အဲေလ စာဂ်ပိုးရဲ႕ျဖစ္အင္ပါပဲဗ်ာ။ အဲ့လိုသူခိုးလူမိျဖစ္ၿပီး အဲ့ဒီစာအုပ္ဆုိင္ဘက္မသြားျဖစ္ေတာ့တာဆုိရင္ အဲ့ဒီၿမိဳ႕ကေန ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ထိပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ခုခ်ိန္္ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစားမိရင္ ဝါသနာအတြက္ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးလို႔ပဲ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေနမိပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္ထိ "သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္" ဆိုတဲ့ဝတၳဳကို မဖတ္ပဲထားျဖစ္ခဲ့တာပဲျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
Thanks for Reading.