ทางรถไฟสายเปลี่ยว

สวัสดีครับเพื่อนๆชาว steemit วันนี้ก็เป็นครั้งที่ 2 แล้วที่ผมก็จะมาเข้าร่วมกิจกรรม การประกวดภาพถ่าย b&w loneliness photography contest ซึ่งเป็นภาพถ่ายขาวดำนะครับสำหรับภาพที่เป็นภาพแบบขาวดำนี้ก็จะบ่งบอกถึงความเก่าของภาพ และก็ความขลังของภาพ ที่มีเรื่องราวผ่านภาพที่นำเสนอออกมา เรื่องราวจะเป็นอย่างไรวันนี้ผมก็จะมานำเสนอ ภาพที่มีชื่อว่าทาง รถไฟสายเปลี่ยว ความหมายของภาพจะเป็นเช่นไร ติดตามได้เลยครับ

ทุกครั้งที่ผมมองภาพถ่ายใบนี้ มันมีความรู้สึกอ้างว้างอยู่ในตัว เมื่อเรามองออกไปข้างหน้า แทบไม่เห็นอะไรเลยนอกจากทางรถไฟ ที่ทอดยาวห่างออกไปเรื่อยๆจนลับสายตาของผม มันทำให้ผมนึกถึงย้อนไปว่า มนุษย์เรานั้น ถ้าหากว่าปราศจากจุดหมายที่จะทำแล้ว ก็คงไม่ต่างจากทางรถไฟที่มองไกลออกไปแล้วไม่เห็นจุดหมาย ถ้าเราคิดว่า เราจะเดินตามทางรถไฟนี้ไปเรื่อยๆก็คงจะไม่มีทางที่จะถึงจุดหมายได้แน่ถ้าเราไม่ตั้งเป้าหมายเอาไว้ก่อน

ฉะนั้น เราควรจะมีเป้าหมายในชีวิต ว่าต่อจากนี้ไปอีก 1 ปี 3 ปี 5 ปีเราจะทำอะไรและจะทำด้วยวิธีไหนถึงจะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ เราจะไม่ทำแบบที่มองออกไปเบื้องหน้าแล้วไม่เห็นอะไรเลย การเสี่ยงใช้ชีวิตไปวันๆนั้นไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นการที่เรามีเป้าหมายถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่สำเร็จไปซะทุกเรื่องแต่อย่างน้อยมันจะต้องมีสัก 1 เรื่องที่เราสามารถทำได้สำเร็จและเมื่อเราสามารถทำสำเร็จได้ 1 เรื่องแล้วมันก็จะเป็นกำลังใจให้เราทำเรื่องอื่นๆให้สำเร็จตามมาได้ไม่ยากข้อสำคัญต้องเริ่มที่จะมีเป้าหมายแล้วทำมันให้สำเร็จ

ก็ขอฝากบทความนี้เอาไว้ภายใต้ภาพที่มีชื่อว่า **ทางรถไฟสายเปลี่ยว **
ขอบคุณนะครับที่ติดตาม ถ้าชอบฝากกดโหวต Comment ให้ด้วยนะครับ สำหรับวันนี้ก็คงจะมีเพียงเท่านี้มีบทความดีๆมีภาพสวยๆมีความหมายอย่างไร ก็จะมานำเสนอให้เพื่อนๆได้รับชมกันอีกโชคดี มีความสุขทุกท่านครับผม สวัสดีครับ.