ทำไมผมถึงไม่ชอบตกปลา : กฎแห่งกรรม

สวัสดีครับเพื่อนๆชาว steemit ทุกคนในที่นี้มีเพื่อนคนไหนบ้างไหมครับที่ชอบตกปลา
ผมคนนึงแหละที่ชอบมาก เลิกเรียนทีไรกลับบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็หิ้วคันเบ็ดเข้าสวนตกปลาทุกทีไป
ลืมบอกไปครับ บ้านผมสมัยก่อนอยู่ติดกับสวนส้มโอแถวบางปะกอก กรุงเทพฯ นี่เองล่ะครับ ก่อนที่สมัยนี้จะถูกขายไปสร้างตึกสร้างบ้านกันหมดแล้ว จะเหลือก็แต่สวนส้มบางมด ที่ไม่ได้ขายทั่วไปแล้วนะครับ มีคนมารับซื้อ จากที่สวนไปหมด
กลับมาที่เรื่องตกปลา หลังจากที่หย่อนเบ็ดลงไป รอสักพักปลาก็มากินเหยื่อผมดีใจมากตั้งไว้ว่าได้สัก 2 -3 ตัวก็กลับส่วนใหญ่จะเป็นปลาหมอครับ มันตกง่ายดี

ดังสุภาษิตที่ว่า : **"ปลาหมอตายเพราะปาก" **

หลังจากได้ปลาแล้วผมก็นำปลากลับไปให้แม่ แทนที่แม่จะดีใจกลับต่อว่าผมว่า "ไปตกมาทำไมมันบาป"
ตอนนั้นผมไม่เข้าใจหรอกว่าบาป เพราะที่แม่ไปตลาดยังซื้อปลามาทำกับข้าวกินเลย
หลังจากนั้นมาแม่ก็สั่งห้ามผมไม่ให้ผมไปตกปลาอีก แต่ผมก็ยังออกไปเหมือนเดิม มันสนุกเวลาที่ปลาติดเบ็ดดิ้นไปดิ้นมาแต่ว่าไม่สามารถที่จะตกใกล้บ้านได้อีกแล้ว กลัวแม่รู้ผมจึงชวนเพื่อนที่โรงเรียนคนหนึ่งไปตกปลาด้วยกัน แต่เปลี่ยนจากไปตกในสวนแถวบ้าน เป็นไปตกที่สะพานข้ามคลองสรรพสามิต แถวพระสมุทรเจดีย์ สมุทรปราการครับ เลือกไปเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ เพราะจะ ได้อ้างแม่ได้ว่าไปเล่นเกมที่บ้านเพื่อน แม่ก็ไม่ว่าอะไร

ผมกับเพื่อนตกปลาอยู่อย่างนี้ได้หลายเดือน จนเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

วันเกิดเหตุ

วันนั้นเป็นวันจันทร์ผมไปโรงเรียน ไม่เห็นเพื่อนผมมาเรียนก็ คิดว่า ป่วย ผมรอจนโรงเรียนเลิกจึงเดินทางไปที่บ้านเพื่อน ก็ได้ข่าวจากแม่เขาว่านอนอยู่โรงพยาบาลรอการผ่าตัด

• ผมตกใจมากถามแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น*
  แม่เพื่อนเล่าให้ฟังสาเหตุว่า เมื่อวานได้มีการกินข้าวกันเพราะมีญาติมาหาเลยทำกับข้าวเลี้ยง มีต้มยำปลาช่อนเป็นเมนูหลัก หลังจากกินข้าวด้วยกันอย่างสนุกสนาน ก็ได้ยินเสียงลูกชายร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด
  แม่เพื่อนถามว่า "เป็นอะไร"
  เพื่อนบอกว่า"ไม่รู้เคี้ยวโดนอะไรปวดมากเลย "
  แม่เพื่อนจึงเข้าไปดูแล้วก็ต้องตกใจ เพราะพบว่าที่ติดอยู่ในปากนั้นเป็นเงี่ยงตะขอเบ็ด จึงรีบนำลูกส่งโรงพยาบาล ในระหว่างที่รอหมอมารักษา อาการของเพื่อนผมก็ดูแย่ลงทันที แก้มบวมหน้าบวม
  ผมได้ฟังดังนั้น จึงบอกแม่ว่าพรุ่งนี้ผมจะไปเยี่ยม แล้วก็กลับมาคิดว่า โดนตะขอเบ็ดได้อย่างไร ก่อน กินปลาไม่ได้สังเกตดูหรือ

เมื่อถึงวันที่ผมไปเยี่ยมเพื่อน ผมตกใจมากเพราะหน้าเพื่อนบวมเมาก และหมอก็ได้ผ่าเอาเบ็ดออกแล้ว ตอนนี้ก็รออาการให้ดีขึ้นอย่างเดียว น่าจะซัก 3 วัน
หลังจากนั้นผมก็ได้สอบถามเพื่อนว่า เกิดอะไรขึ้น
เพื่อนผมส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่รู้เกิดได้ยังไง รู้ตัวอีกทีตะขอเบ็ดก็เกี่ยวกระพุ้งแก้มแล้ว
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมจึงคิดทบทวนในสิ่งที่ผมได้ทำลงไปกับเพื่อนนั่นคือการตกปลา และมีความสนุกกับการที่ได้เห็นปลาดิ้นทุรนทุราย
ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบดูกับอาการของเพื่อนผมแล้ว ไม่ได้ต่างจากปลาที่ถูกเบ็ดเกี่ยวปากเลย
คิดทบทวนไปทบทวนมา นี่อาจจะเป็นการเตือน ในสิ่งที่ผมได้ทำลงไปว่ามันไม่ถูกต้อง
หลังจากที่เพื่อนผมออกจากโรงพยาบาลแล้ว ผมกับเพื่อนจึงตกลงกันว่าจะไม่ไปตกปลา อีกโดยเด็ดขาด
นอกจากนี้ ยังจะต้องทำบุญแผ่ส่วนกุศลไปให้กับเจ้ากรรมนายเวร ที่เราได้ ทำบาปทำกรรมกับพวกมันไว้ หลังจากนั้น นี่ผมถือว่าเป็น กฎแห่งกรรม ซึ่งตามทันเพื่อนผมในชาตินี้
ส่วนผม ก็คงจะไม่พ้น กฏนี้เช่นกัน เพียงแต่ชาตินี้ยังตามผมไม่ทัน
เชื่อหรือไม่เชื่ออันนี้แล้วแต่วิจารณญาณของเพื่อนๆนะครับ ก็เป็นประสบการณ์จริงอีกเรื่องหนึ่งที่ผมมาเล่าสู่ให้เพื่อนๆฟังและให้พึงระวังไว้ว่า บาปกรรมนั้นมีจริง

สำหรับวันนี้ขอขอบคุณเพื่อนๆที่ติดตามอ่านบทความของผมจนจบ และฝากกดไลค์กดคอมเม้น ให้ผมด้วย พบกันใหม่โพสหน้านะครับ....สวัสดีครับ....