สุริยาเตรียมลับดับแสง
มิสำแดงฤทธิ์ธามหาศาล
เปรียบชีวิตคนเราเมื่อถึงกาล
ย่อมมีวันอ่อนล้าสิ้นเรี่ยวแรง
แต่เมื่อยามรุ่งอรุณของวันใหม่
พระอาทิตย์ดวงใหญ่เริ่มทอแสง
ทำหน้าที่แห่งตนมิเคลือบแคลง
ไม่หน่ายแหนงบ่ายเบี่ยงเลี่ยงงานตน
อันคนเรานั้นเล่าที่เขาท้อ
อยากไปต่อแต่ชีวิตยังสับสน
หมดแรงยืนแรงต้านแทบวายชนย์
สู้กับคนกับโลกที่วุ่นวาย
ส่วนตัวฉันนั้นหนาที่เคยท้อ
ขอสู้ต่อบนเส้นทางแห่งความฝัน
สามสืบลิขิตฟ้าเจ็ดสิบต้องฝ่าฟัน
หวังสักวันคงจะถึงซึ่งปลายทาง
☺☺☺หลังจากฝนตกลงมาพอให้คลายความร้อนอบอ้าวลงบ้างพระอาทิตย์ก็กำลังจะตก..ลับทิวเขาพอดีคว้าโทรศัพย์มือถือถ่ายภาพนี้ค่ะและเกิดนึกอยากแต่งกลอนขึ้นมา😊😊😊เลยแต่งออกมาตามที่เห็นค่ะอาจไม่สละสลวยตามแบบฉบับนักค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและอัพโหวตให้ มด นะคะ
